Με το παρατσούκλι «Μικρή Προβηγκία» της Ιταλίας, το Sancto Lucio de Coumboscuro είναι ένα σχεδόν απομονωμένο με κάθε έννοια.
Το χωριό βρίσκεται κοντά στα σύνορα μεταξύ της περιοχής του Πιεμόντε της Ιταλίας και της Γαλλίας, οι επισκέπτες είτε πρέπει να πετάξουν στο Τορίνο και να πάρουν ένα τρένο και μετά ένα λεωφορείο ή να οδηγήσουν νότια από την Προβηγκία για να φτάσουν σε αυτό.
Οι ταξιδιώτες που θα βρεθούν εδώ, ίσως, αναρωτηθούν αν βρίσκονται στη σωστή χώρα, όταν ακούσουν τους ντόπιους να τους αποχαιρετούν με το άγνωστο «arveire» αντί «arrivederci». Η επίσημη γλώσσα του Coumboscuro είναι η Προβηγκιανή, μια αρχαία μεσαιωνική νεολατινική διάλεκτος της Οξιτανικής, της γλώσσας που ομιλείται σε όλη την περιοχή της Οξιτανίας της Γαλλίας. Η Προβηγκιανή γλώσσα βρίσκεται στη λίστα γλωσσών UNESCO με τη βαθμίδα «σίγουρα απειλούμενη», εφόσον σήμερα ομιλείται το λιγότερο από 200.000 άτομα.
Μόνο περίπου 30 άνθρωποι ζουν στο χωριό και η ζωή δεν είναι ιδιαίτερα εύκολη. Το Coumboscuro αποτελείται σε μεγάλο βαθμό από οικογένειες βοσκών, οι οποίες συχνά βρίσκουν τα κοπάδια τους να δέχονται επίθεση από τους λύκους που περιφέρονται εδώ. Το ηλεκτρικό ρεύμα είναι συχνά εκτός λειτουργίας για εβδομάδες κατά τη διάρκεια του χειμώνα, ενώ η σύνδεση στο διαδίκτυο εδώ είναι σχεδόν ανύπαρκτη.
Ωστόσο, τα ήσυχα ορεινά λιβάδια και οι μωβ εκτάσεις λεβάντας του χωριού είναι ιδανικά για τους επισκέπτες που αναζητούν ένα απομονωμένο καταφύγιο, όπως και η εκπληκτική θέα από τις αλπικές κορυφές του, που εκτείνονται μέχρι την Κυανή Ακτή. Εδώ, ξεχάστε τα μπαρ, τα σουπερμάρκετ και τα εστιατόρια, κάθε κοινωνική «φασαρία» περιορίζεται στις περιστασιακές φολκλορικές εκδηλώσεις που γίνονται στο χωριό ή όταν ταξιδιώτες ξεκινούν το μοναχικό κυνήγι μανιταριών το Σαββατοκύριακο.
Οι ντόπιοι ζουν έναν πιο αργό, απλό τρόπο ζωής σε αρμονία με τη φύση. «Δεν έχουμε τηλεόραση. Δεν σου λείπει πραγματικά αυτό που δεν είχες ποτέ εξ' αρχής. Όταν υπάρχει διακοπή ρεύματος για 15 συνεχόμενες ημέρες, δεν υπάρχει λόγος πανικού: ξεθάβουμε τους παππούδες μας παλιές λάμπες λαδιού», λέει στο CNN Travel η 25χρονη βοσκοπούλα Agnes Garrone.
«Έχω συνηθίσει να ξυπνάω την αυγή για να βόσκω τα πρόβατα. Δουλεύω 365 μέρες τον χρόνο, χωρίς αργίες. Δεν ξέρω Χριστούγεννα ούτε Πρωτοχρονιά, γιατί ακόμα και στις γιορτές, τα κοπάδια μου πρέπει να τρώνε και να τα προσέχω. Είναι μια ζωή με θυσίες, αλλά είναι τόσο ικανοποιητικό όταν βλέπεις τη γέννηση ενός αρνιού», προσθέτει.
Η Garrone διευθύνει το La Meiro di Choco, μια παλιά φάρμα που τυχαίνει να είναι το μόνο B&B στο Coumboscuro.
Όσοι κάνουν κράτηση πέφτουν για ύπνο σε παραδοσιακές ξύλινες καλύβες, δοκιμάζουν φρέσκα προϊόντα από τον οπωρώνα και έχουν την επιλογή να αγοράσουν μαλλί εξαιρετικής ποιότητας από ένα ιθαγενές ιταλικό πρόβατο που ονομάζεται Sambucana, γνωστό και ως Demontina.
Ενώ πολλοί από τους νεότερους κατοίκους του χωριού έφυγαν αναζητώντας ένα καλύτερο μέλλον αλλού πριν από πολλά χρόνια, η Garrone και τα αδέρφια της αποφάσισαν να μείνουν και να εργαστούν στη γη των προγόνων τους. Η μητέρα τους καλλιεργεί κάνναβη και άλλα βότανα για ιατρικούς σκοπούς, και φτιάχνει σιρόπια.
«Οι επισκέπτες είναι ευπρόσδεκτοι να έρθουν να μείνουν μαζί μας, χρειαζόμαστε ανθρώπους για να ανακαλύψουν τον κόσμο μας, δεν θέλουμε να μας ξεχάσουν και έχουμε τόση κληρονομιά να μοιραστούμε», λέει η Garrone.
Η 25χρονη θεωρεί ότι η Προβηγκιανή, η οποία συχνά χαρακτηρίζεται ως μίξη γαλλικών και ιταλικών, είναι η μητρική της γλώσσα παρά η ιταλική. Εξηγεί ότι το να είναι μέλος μιας κοινωνικο-πολιτιστικής και γλωσσικής κοινότητας που προέρχεται από αιώνες της παρέχει μια ισχυρή αίσθηση ταυτότητας και εδαφικής ιδιοκτησίας.
Με πληροφορίες CNN
