Απελύθησαν οι Μουτσινάς/Ζαρίφη από τον ΑΝΤ1. Ήδη συζητούν με άλλα χοιροστάσια Υπάρχει εκδότης μικρών λαθρόβιων εντύπων (ταυτοχρόνως τηλεοπτική περσόνα) που στέλνει μόνος του διαφημιστικές εντολές σε υπουργεία, με συμπληρωμένο το ποσό, για να υπογραφούν αρμοδίως. Και υπογράφονται! Ο κ. Λαυρεντιάδης αγόρασε και τον Flash. Ο μαρασμένος τίτλος προκαλεί συνειρμούς. Ο Κόκκαλης, ολόκληρο θηρίο του επιχειρείν, και δεν κατόρθωσε να στεριώσει στα media (ούτε με τον Flash ούτε με το ομώνυμο περιοδικό ούτε με την «Επικαιρότητα»). Ο Βαρδινογιάννης μετεωρίζεται μεταξύ αισθησιασμού και τσιχλόφουσκας - τα media που ελέγχει έχουν μηδενική πολιτική δύναμη και κακή ποιότητα (η αξιόλογη παλιά «Μεσημβρινή» του αντιμετώπισε την επιθετική αδιαφορία του κοινού από το πρώτο φύλλο της). Η Γιάννα προσπαθεί, με γλίσχρα αποτελέσματα. Συμπέρασμα: το χρήμα δεν αρκεί - ιδίως αν ο επιχειρηματίας είναι σκιώδης, άσχετος με το μέσο και αντιπαθής. Υπάρχει βέβαια πάντα και το αντιπαράδειγμα του Μπόμπολα Όντως, σε τέτοιες εποχές που τα έντυπα απαξιώνονται, η δημοσιογραφική διάνοια λογίζεται ως αλγόριθμος και ζαλισμένοι όλοι στρέφονται στο Σιλωάμ του Ίντερνετ, οι «New York Times» με τη σταθερή τους πίστη στην υψηλή, αδιαπραγμάτευτη και ακριβοπληρωμένη δημοσιογραφία είναι το μεγάλο, παρηγορητικό παράδειγμα - παγκοσμίως Δύο χιλιάδες φύλλα για την ελληνική «metro». Eυχές ειλικρινείς Πλην του σεμνοδεούς Καρυωτάκη, τα υπόλοιπα σίριαλ της κρατικής τηλεόρασης είναι νηπιακά - στη σύλληψη και στην παραγωγή τους. Επίσης, κανείς δεν τα βλέπει Ο Χρήστος Παπουτσάκης που πέθανε την περασμένη εβδομάδα στην Αθήνα μπορεί αναμφίβολα να καταγραφεί ως ο δημιουργός του πολιτικού περιοδικού με τη μεγαλύτερη απήχηση και επιρροή στα μεταπολεμικά χρόνια. Δεν είναι λίγο, αν προσθέσει κανείς σε αυτά την ανεξαρτησία, μια φιλοπαίγμονα, σχεδόν πανκ στάση απέναντι στα κόμματα και στην εξουσία, μια βαθιά καλλιέργεια και μια αξιοπρεπή ζωή Το πρώτο τεύχος του τυπωμένου «kourdistoportokali» βρίσκεται στα περίπτερα Έκλεισε το περιοδικό «Faces», αφήνοντας απλήρωτους τους πάντες, αν και θα ήταν συνετό να μη βγει καν, αφού δεν είχε τίποτα να πει.