Βγάζει λέει σπυράκια όταν τη συστήνουν σαν «δημοσιογράφο-συγγραφέα» και είναι εξαιρετικά επιφυλακτική με τους επαίνους και τη δημοσιότητα, παρότι η χρονογράφος των Νέων και της Athens Voice έχει διακριθεί και στα δύο είδη. Με αφορμή το νέο της θεατρικό «Καρφίτσες στα Γόνατα» μας μίλησε για θέατρο, Αριστερά, φεμινισμό, πολιτική και κοινωνικά κινήματα, σεξουαλικότητες και έμφυλους ρόλους, πλέκοντας παράλληλα το εγκώμιο της πρωταγωνίστριάς της Σοφίας Φιλιππίδου. Λειτουργεί καλά μόνο «υπό πίεση», προετοιμάζεται για μια ηλικία που «έχει ανάγκη από άλλες αρετές» κι αυτό τον καιρό προσπαθεί να αποχωριστεί τη μεγαλύτερη έξη της, τη νικοτίνη.
Οι «Καρφίτσες στα Γόνατα» είναι μια κωμωδία τρόμου, απ’ αυτές που μ’ αρέσει διηγούμαι στον εαυτό μου όταν υπάρχει απόλυτη ανάγκη να τον διασκεδάσω: Μια πωλήτρια και μια πελάτισσα συναντιούνται σε ένα διανυκτερεύον κατάστημα. Προβάροντας ρούχα και τεχνικές εξουσίας, καταλήγουν στην οριστική εικόνα του σώματος και εξέρχονται του δοκιμαστηρίου καταγρατζουνισμένες από τις καρφίτσες του ποδόγυρου. Η πελάτισσα, με αποκρυσταλλωμένη πια την εικόνα του φύλου της, ρίχνεται απερίσπαστη στην περιπέτεια της δημιουργικής ζωής. Απερίσπαστη; Όχι και τόσο αφού δυο γνωστά εικαστικά όντα, ο Ναύτης του Τσαρούχη και η Proserpine του Dante Gabriel Rosseti , για να ξεμουδιάσουν από την ακινησία, κατεβαίνουν από τα κάδρα τους κι ανταγωνίζονται σκληρά για την εύνοιά της. Με ποιόν να πας και ποιόν ν’ αφήσεις; Φυσικά υπάρχει πάντα η σολομώντεια λύση του βανδαλισμού. Δεν σου λέω περισσότερα γιατί θα χαθεί το σασπένς.
Να φανταστείς ούτε εγώ ξέρω ακριβώς τι μαγικά κάνει αυτή τη στιγμή στην πρόβα η Σοφία Φιλιππίδου. Το μόνο που μου έχει αποκαλύψει για να μην μου’ ρθει καμιά αποπληξία στην πρεμιέρα είναι ότι έχει δώσει τους γυναικείους ρόλους σε άντρες ηθοποιούς. Είναι τρομερό πλάσμα αυτή η γυναίκα. Σα να είναι μόνιμος κάτοικος του Κιθαιρώνα και να μετέχει μιας λόγιας βακχείας που όμοιά της δεν έχω ξαναδεί.
Θέατρο άρχισα να γράφω πολύ πριν να γίνω δημοσιογράφος. Δούλευα τότε σε γυμνάσια και λύκεια της υπαίθρου χώρας. Όταν έφτανα αξημέρωτα στο ΚΤΕΛ για να πάω στη δουλειά μου, ο ουρανός είχε ακόμη αστέρια και το λεωφορείο ήταν φίσκα από ορεξάτους αγρότες που οι φωνές τους δεν μ΄αφηναν να τον πάρω για λίγο, μέχρι να φτάσουμε στο χωριό. Εκ των υστέρων κατάλαβα ότι αυτή η πρωινή φλυαρία τους οφειλόταν απλούστατα στην υγιεινή συνήθεια να κοιμούνται με τις κότες. Έμαθα πολλά απ’ αυτή τη δουλειά, κυρίως όμως ότι δεν είναι καθόλου ωραίο να κοροϊδεύεις την κοινωνία, ιδίως τα παιδιά των αγροτικών περιοχών και τους γονείς τους. Έτσι αποφάσισα να παραιτηθώ από το δημόσιο –ελπίζω να το διαβάσει αυτό ο Κατρούγκαλος και να με ανταμείψει με καναν επαναδιορισμό τώρα που η δημοσιογραφία καίει τα λάδια της.
Ζούμε κι εμείς την πτώση της Ευρωπαϊκής Αριστεράς όπως το '89 έζησαν οι Κνίτες την πτώση του Τείχους του Βερολίνου. Έτσι είναι. Μια σου και μια μου, οι διαψεύσεις. Μόνον τις ευθύνες δεν βλέπω να μοιράζονται κι ανησυχώ.
Φοιτήτρια, έγραφα μια χιουμοριστική τηλεοπτική στήλη στον «Θούριο», το περιοδικό του «Ρήγα Φεραίου», αντικριστά με τον Μανόλη Αναγνωστάκη. Εγώ ήμουν η «Οπτικοκαθιστική» κι αυτός ο «Θείος Λένον». Κάποια από εκείνα τα κείμενα τα έβαλε αργότερα στον «Μανούσο Φάσση». Από τον Θούριο με τσίμπησε ο Κώστας Παπαϊωάννου και με φώναξε στο «Ποντίκι» που ήταν τότε στις πολύ μεγάλες δόξες του. Η πρώτη μας συνάντηση έγινε στη Γερανίου, μέσα στον ορυμαγδό και στην αποφορά του παλιού τυπογραφείου. Τον κοίταξα με κοίταξε και μάλλον -μικρή εγώ- δεν του γέμισα και τόσο το μάτι. «Θα μπορέσεις;», μου λέει. «Μπορεί..» του λέω. Την « Ποντικίνα των καναλιών» την έγραφα αδιαλείπτως για 38 χρόνια. Ωχ, τρόμαξα τώρα…
Το διάστημα που δούλευα στο χωριό, γύριζα τα μεσημέρια σπίτι μου στην Καλαμάτα , έγραφα μάνι μάνι τη στήλη μου στη γραφομηχανή, την έβαζα σε φάκελο και μ’ έπαιρνε επιτόπου ο ύπνος. Οπότε έτρεχε μετά η μάνα να την πάει στα γραφεία της Ολυμπιακής για να την παραλάβουν με την απογευματινή πτήση, γι’αυτό και κάποιοι συμπατριώτες μου οδηγήθηκαν στην εσφαλμένη εντύπωση ότι η «Ποντικίνα» ήταν η μαμά μου!
Όταν έγινε το Πολυτεχνείο ήμουν είκοσι ημερών φοιτήτρια. Και βέβαια πολιτικοποιήθηκα αμέσως. Ήταν κάτι σαν μονόδρομος τότε. Εντάχθηκα στον Ρήγα από ένστικτο. Ακούγοντας και αποκλείοντας όλους τους άλλους, έναν προς έναν. Ήταν και η γοητεία ορισμένων προσώπων που έπαιξε το ρόλο της. Ήταν – πώς να σου το πω;- μαγικό και ζαλιστικό να συναντάς στις σκάλες των γραφείων τον Λεωνίδα Κύρκο με την πλεχτή του ζακετούλα και να έρχεται στις ΚΟΒες Γυναικών ο Ελευθερίου να ζητάει από την πάσα μία παιδίσκη άρθρο περί της Αυτονομίας του Γυναικείου Κινήματος για να το βάλει στην Κομμουνιστική Θεωρία και Πολιτική. Κι αυτά τα kinky που κυκλοφορούν για τις Ρηγούδες, εγώ τα ακούω όλα βερεσέ. Πιο πολύ αληθεύουν κάτι ιστορίες που ακούγονται για ορισμένους επιφανείς Συριζαίους (παλιούς Ρηγάδες) που τότε ήταν κάτι τυπάκια εντελώς της πλάκας. Κι όμως… Πλάκα στην πλάκα, ορίστε που φτάσαμε. Τελοσπάντων… Ζούμε κι εμείς την πτώση της Ευρωπαϊκής Αριστεράς όπως το ‘89 έζησαν οι Κνίτες την πτώση του Τείχους του Βερολίνου. Έτσι είναι. Μια σου και μια μου, οι διαψεύσεις. Μόνον τις ευθύνες δεν βλέπω να μοιράζονται κι ανησυχώ.
Ο Τσίπρας, αυτός μάλιστα! Του βγάζω το καπέλο! Γιατί ενώ εξασφάλισε ανεργία σε τουλάχιστον δυο γενιές από σήμερα, ο ίδιος είναι το μόνο παιδί από τη γενιά του που με δυο κολλυβογράμματα τα κατάφερε να βρει καλή δουλειά και να σιτίζεται από το Πρυτανείο.
Κάποια στιγμή έφυγα από τον Ρήγα με τον ίδιο φυσικό τρόπο που μπήκα. Δεν είμαστε όλοι φτιαγμένοι για κομματική ζωή. Εκείνο όμως που κρατάω από τη θητεία μου στην Ανανεωτική Αριστερά είναι ο σεβασμός στους δημοκρατικούς θεσμούς και στα κοινωνικά κινήματα. Σεβασμός, όχι αστεία. Βλέπω κάποιους σημερινούς «αλληλέγγυους», με πόση χάρη, πόση ελαφράδα και πόση αυτοπεποίθηση καπελώνουν και ποδηγετούν και με πιάνουν τα διαόλια μου. Για να το κάνεις αυτό χωρίς να σου τραβήξει καμιά νυχιά η Αριστερή σου συνείδηση, ή βλαξ είσαι ή εντελώς δόλιος. Μου θυμίζει κάτι ιδεολογικούς εφαψίες που μπαίνανε στις πορείες των γυναικών και με τις γαϊδουροφωνάρες τους προσπαθούσαν να μας φέρουν στον ίσο δρόμο, ότι και καλά δεν είναι η πατριαρχική κοινωνία το πρόβλημα αλλά το ποιο μ-λ είναι πιο μουλού από το άλλο. Μη με ερεθίζεις τώρα γιατί έχω πολλά μέσα μου. Ο Τσίπρας, αυτός μάλιστα! Του βγάζω το καπέλο! Γιατί ενώ εξασφάλισε ανεργία σε τουλάχιστον δυο γενιές από σήμερα, ο ίδιος είναι το μόνο παιδί από τη γενιά του που με δυο κολλυβογράμματα τα κατάφερε να βρει καλή δουλειά και να σιτίζεται από το Πρυτανείο.
Τις παντιέρες μου τις έχω βάλει πια στο μπαούλο. Και δεν θα τις έβγαζα για κανέναν λόγο αν δεν μας είχαν ζορίσει τόσο πολύ τα αντιευρωπαϊκά φτερνίσματα του ΣΥΡΙΖΑ, φέτος το καλοκαίρι με το δημοψήφισμα. Προετοιμάζομαι για μια ηλικία που έχει ανάγκη από άλλες αρετές. Θα εξετάσει πάλι τας γραφάς αλλά δεν θα προβεί σε καμία δήλωση. Όχι δεν έκανα παιδιά. Ξεχάστηκα από την έγνοια για ελευθερία και αυτοπραγμάτωση. Κανονικά θα έπρεπε να είμαι μια πολύτεκνη φεμινίστρια. Το φριχτό είναι ότι τώρα με το θέατρο, πολλοί με συστήνουν σαν «δημοσιογράφο – συγγραφέα» και μου ’ρχεται κάτι σαν τρέλα. Ποτέ μου δεν περίμενα ότι θα λουστώ εκείνα που κορόιδευα.
Όχι δεν γράφω εύκολα, ούτε θέατρο, ούτε χρονογράφημα, ούτε καν στάτους στο φέισμπουκ. Παντού λειτουργώ μόνον υπό πίεση. Είναι η συνθήκη μου για να είμαι αυθεντική. Αν δεν υπάρχει, τη δημιουργώ από μόνη μου. Φαντάσου…
info
ΑΠΟ ΜΗΧΑΝΗΣ ΘΕΑΤΡΟ
Καρφίτσες στα Γόνατα, της Ρούλας Γεωργακοπούλου
Σκηνοθεσία: Σοφία Φιλιππίδου
Σκηνικά: Νίκος Αναγνωστόπουλος, Κοστούμια: Χριστίνα Σκαρπέλη
Φωτισμοί: Πέτρος Γκορίτσας
Μουσική: Ξανθή Γεωργακοπούλου-Ντάβου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Δανάη Γκουτκίδου
Φωτογραφίες: Γιώργος Καπλανίδης
Ερμηνεύουν: Χάρης Αττώνης, Πάνος Παπαδόπουλος, Σοφία Φιλιππίδου
Παραστάσεις:
Παρασκευή – Σάββατο 20:00 – Κυριακή 21:30
Διάρκεια:90'
Γενική Είσοδος: 14€/Μειωμένο: 10€ / Ατέλεια: 5€, κάθε Παρασκευή: 10€
Πληροφορίες: Από Μηχανής θέατρο
Ακαδήμου 13 Μεταξουργείο Αθήνα Τ.Κ. 104 36
Τηλέφωνα Ταμείου: (210) 5231131 εκτός ωρών ταμείου: 6957045138
Γραφείο Διεύθυνσης : (210) 5237297 Fax: (210) 5237296
