«ΚΑΤΟΙΚΕΙΤΑΙ Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΑΡΗΣ ή είναι μία αχανής σφαίρα, στην οποίαν τίποτε δεν κινείται, δεν ζει; Ιδού μία ερώτησις, που απησχόλησε και απασχολεί τόσα χρόνια τους σοφούς και αστρονόμους της γης», και η οποία τίθεται από τις στήλες της εφημερίδας «Απογευματινή» τον Νοέμβρη του 1925.
Χάριν λοιπόν των αναγνωστών της, ο συντάκτης Χρ. Χερογιάννης παραθέτει «τας πλέον αληθοφανείς, όσον και παραδόξους πράγματι γνώμας και υποθέσεις των διασημοτέρων σοφών μας, οι οποίοι όλοι φαντάζονται ότι κατοικείται ο ροδόχρους γειτονικός μας πλανήτης».
«Ο μέγας αστρονόμος Μπαλ»
Σύμφωνα με τον Χρ. Χερογιάννη, ο «μέγας αστρονόμος Μπαλ», που ανακάλυψε στον Άρη την ύπαρξη της υπερβόρειας λίμνης, η οποία απλώνεται σκοτεινή στο βόρειο ημισφαίριο του πλανήτη, ύστερα από διαφόρους υπολογισμούς και πολλές μελέτες, παραδέχτηκε ότι ο πλανήτης κατοικείται από ανθρώπους που έχουν «το σώμα γλοιώδες, κεφαλήν ίσην προς το σώμα και χείλη πολύ παχειά. Διανοητικώς ευρίσκονται εις πρωτογενή κατάστασιν».
Οι κάτοικοι του Άρη, κατά τον Λόουελ, σύμφωνα με τα όσα μεταφέρει ο Χρ. Χερογιάννης, έχουν φωνή βροντώδη και «τρώγουν πολύ, ζώντες από μαλάκια και γλοιώδη ζώα και αμφίβια, που βρίσκουν στα υπόγεια τεράστια σπήλαια της Σύρτιδος».
Οι άνθρωποι του Άρη ζουν μέσα στους πάγους, κοντά στις παγερές όχθες της υπερβόρειας λίμνης, όπου η θερμοκρασία φτάνει τους 120-150 βαθμούς κάτω από το μηδέν. Δεν έχουν φωνή. Είναι δυσκίνητοι. Ζουν ομαδικά λίγα χρόνια μόνο, ένεκα των αποτόμων ατμοσφαιρικών μεταβολών. Συνεννοούνται με σημεία, με κινήσεις των χεριών, των ποδιών και της κεφαλής. Είναι «απαισίως άσχημοι εις την μορφήν», έχουν ύφος βλακώδες και μάτια απλανή. Η αναπνοή τους πρέπει να είναι «βραδυτάτη και πνιγηρά», ενώ έχουν στο κεφάλι και στο στήθος κόκκινα, γλοιώδη εξογκώματα. Γεννούν, «κατά τας πνευματιστικάς ανακοινώσεις», τυφλά τέκνα, τα οποία θηλάζουν μέσα στους πάγους και τα οποία αναπτύσσονται πολύ αργά. Κατά τον Μπαλ, ήταν αυτοί οι μόνοι που ζούσαν ακόμα στον γειτονικό μας πλανήτη.
Ο μέγας αστρονόμος και φυσιοδίφης Κ. Λόουελ
«Πλέον καταπληκτικάς όμως πληροφορίας μας δίνει ο μέγας αστρονόμος και φυσιοδίφης Κ. Λόουελ, ο οποίος ανεκάλυψε τας μεγάλας κυανές διώρυγας που ενώνουν την Όξινην θάλασσαν στον Άρη και την Σύρτιδα», συνεχίζει ο συντάκτης της «Απογευματινής» ενώ εξηγεί ότι, κατά τον Λόουελ, οι άνθρωποι εκεί είναι πιο ανεπτυγμένοι σωματικώς και διανοητικώς από εμάς. Είναι παχύδερμοι, έχουν ύψος τεσσάρων μέτρων και μάτια μεγάλα που φωσφορίζουν. Ζουν στην ερημική ήπειρο Σύρτιδα, κοντά στη σκοτεινή θάλασσα Χουκ, η οποία από τον πλανήτη μας φαίνεται με τα μεγάλα τηλεσκόπια κατά το φθινόπωρο, σαν μια μαύρη κυκλική κηλίδα.
Οι κάτοικοι του Άρη, κατά τον Λόουελ, σύμφωνα με όσα μεταφέρει ο Χρ. Χερογιάννης, έχουν φωνή βροντώδη και «τρώγουν πολύ, ζώντες από μαλάκια και γλοιώδη ζώα και αμφίβια, που βρίσκουν στα υπόγεια τεράστια σπήλαια της Σύρτιδος». Ο Λόουελ πίστεψε πρώτος ότι οι τεράστιες διώρυγες του Άρη, οι οποίες φαίνονταν τη νύχτα με τα μεγάλα τηλεσκόπια, είναι έργα ανθρώπων, «οι οποίοι έχουν πολύ προοδεύσει εις τας επιστήμας». Με τις διώρυγες αυτές συγκοινωνεί το νότιο ημισφαίριο με το βόρειο, τα οποία χωρίζουν μεγάλες βαθιές χαράδρες και θάλασσες.
Άλλοι όμως αστρονόμοι παραδέχονται ότι «αι διώρυγες εγένοντο διά να μεταβαίνουν οι κάτοικοι από τα βόρεια κλίματα εις τα νότια, ένεκα του υπερβολικώς αποτόμου ψύχους, που διαρκεί 8 ιδικούς μας μήνας και που φθάνει τους 160 βαθμούς κάτω του μηδενός». Τις μελανές πέντε μεγάλες κηλίδες, που φαίνονται τη νύχτα με το τηλεσκόπιο, τις ονόμασαν οι «νεώτεροι αστρονόμοι μας θαλάσσας του Χουκ, του Μαράλο και Λόκκνερ». Άλλοι όμως πίστευαν πως οι κηλίδες αυτές δεν ήταν τίποτε άλλο από υπόγεια τεράστια σπήλαια, στο βάθος των οποίων ζούσαν άνθρωποι που είχαν όψη ποντικού.
«Ο μέγας μυστικιστής του Βορρά, αστρονόμος Εβένδεμπουργ»
Έτσι τους φανταζόταν ο «μεγάλος μυστικιστής του Βορρά, αστρονόμος Εβένδεμπουργ». Οι άνθρωποι αυτοί, που ζούσαν στα σκοτεινά, υγρά αυτά σπήλαια, ήταν πολύ μελαγχολικοί. Είχαν οξύτατη την ακοή, την όσφρηση και την όραση. Είχαν ουρά, χέρια και πόδια ζώου τρωκτικού. Τα αυτιά τους ήταν μεγάλα και το σώμα τους τριχωτό και ασθενικό. Ήταν όντα ευαίσθητα, ζούσαν μοναχικά και κατέχονταν από άφατη μελαγχολία. Σκέφτονταν, ονειροπολούσαν και διαισθάνονταν. Ήταν οι μόνοι άνθρωποι του Άρη, κατά τον αστρονόμο αυτόν, που παρουσιάζονταν ως πολύ εξελιγμένοι. Σύμφωνα με ανακοινώσεις πνευματιστών, στους περίεργους αυτούς ανθρώπους, κατοίκους των υγρών σπηλαίων του Άρη, άρεσε πολύ να παρακολουθούν την αυγή της σελήνης από τη Δύση και το δειλινό από την Ανατολή, γιατί η Άρεια Σελήνη, καθώς στρεφόταν γύρω από τον Άρη σε επτά ώρες και 20 λεπτά, ανέτελλε από τη Δύση και έδυε στην Ανατολή. Οι ευαίσθητοι αυτοί άνθρωποι του γείτονα αστέρα, κατά τις ώρες της γλυκαυγής και του δειλινού, έμεναν εκστατικοί σαν να προσεύχονταν και μπορούσαν να στείλουν τη σκέψη τους σε άλλους κόσμους, όπου είχαν ζήσει πριν από χιλιάδες χρόνια. Τον χειμώνα, ο οποίος διαρκούσε 147 ημέρες, περιέπιπταν σε έναν λήθαργο, στα υγρά αυτά σπήλαια του Άρη, κάτω από φυλλώματα γλοιώδη, πυκνά, που φύονταν εκεί στα βάθη και που έβγαζαν μια ναρκωτική οσμή και μεγάλη θερμότητα.
Άλλες πνευματιστικές ανακοινώσεις
Σύμφωνα με άλλες πνευματιστικές ανακοινώσεις, οι κάτοικοι του Άρη ήταν πιο ατελείς από εμάς και πολύ παράξενοι. Έμοιαζαν περισσότερο με ζώα παρά με ανθρώπους. Είχαν τέσσερα πόδια, μεγάλη κοιλιά, δύο κερατοειδείς αποφύσεις στο κεφάλι και στόμα που έμοιαζε με προβοσκίδα. Ζούσαν σε βαλτώδη μέρη, ανήλια, κατά αγέλες και τρέφονταν από σαρκώδη φυτά και μικρά ζώα. Ζούσαν από ένστικτο και δεν είχαν καμία κρίση ή λογική. Γεννούσαν δύο φορές τον χρόνο (σε άρτιο έτος) 5-8 τέκνα. «Κατά την αναπνοήν των, παράγεται ένας τρομερός ρόγχος, που την νύκτα, κατά τας ώρας της γαλήνης, ακούεται ωσάν κλαυθμός αγέλης δαιμόνων».
Οι πιο ατελείς όμως κάτοικοι του Άρη παρουσιάζονταν από τον Άγγλο καθηγητή Γκρέγκορν, ο οποίος τους φανταζόταν ως περίεργα αμφίβια, που ανέπνεαν με βράγχια και άλλοτε με πνεύμονες. Ζούσαν στις παγωμένες λίμνες του Χουκ και στη θάλασσα του Μαράλο, οι οποίες, κατά τις θεωρίες πολλών αστρονόμων, άλλοτε ενώνονταν και άλλοτε χωρίζονταν μέσω των μεγάλων τεχνητών διωρύγων.
«Παρ’ όλας όμως τας περιέργους αυτάς θεωρίας των μεγάλων αστρονόμων του κόσμου, ως πλέον αληθοφανή ένδειξιν, ότι δηλαδή οι Άρειοι κάτοικοι είναι κατά πολύ προηγμένοι από ημάς, έχομεν το ότι ο Άρης επλάσθη και διατρέχει το Διάστημα επτά εκατομμύρια περίπου χρόνια προ της πλάσεως του ιδικού μας πλανήτου».
Και πρώτος ο σοφός αστρονόμος Καμίλος Φλαμαριόν μαζί με τον Ιταλό Φάζντι Μπρούμο παραδέχτηκαν ότι οι κάτοικοι του Άρη ήταν περισσότερο ανεπτυγμένοι διανοητικά από εμάς. Οι επιστήμες σε αυτούς, οι τέχνες, γενικά η ζωή στον Άρη, ήταν πολύ προηγμένες. Έτσι εξηγούσαν τις μεγάλες διώρυγες που ένωναν τους δύο πόλους του Άρη, ως έργα ανθρώπων επιστημονικά τελείως εξελιγμένων. Οι νεότεροι μάλιστα αστρονόμοι της Ευρώπης και της Αμερικής παραδέχονταν ως περισσότερο ανεπτυγμένους τους Άρειους κατοίκους. Πίστευαν ότι συνεννοούνταν μόνο με τη σκέψη, χωρίς να μιλούν. Μπορούσαν να ταξιδεύουν μέσα από απέραντες ερήμους, να περνούν πάνω από πανύψηλα βουνά και μεγάλες θάλασσες με καταπληκτική ταχύτητα μέσω τεχνητών πτερύγων και άλλων ηλεκτρομαγνητικών μηχανών. Είχαν αντίληψη οξύτατη, διαισθάνονταν και θυμούνταν την προηγούμενη ζωή τους, καθώς και την αρχή και την αιτία της γένεσης των κόσμων στο διάστημα. Εκεί οι άνθρωποι είχαν τελείως απαλλαγεί από τις ανάγκες του σώματος και της φύσης. Ζούσαν μόνο αναπνέοντας και δεν είχαν καμία ανάγκη τροφής. Είχαν πολύ διεγερμένο το νευρικό σύστημα και προαισθάνονταν την ημέρα της, μέσω του θανάτου, μετάβασης του καθενός σε άλλη ζωή.
Ραδιοτηλεγράφημα διά τον Άρην
Σύμφωνα με τον τακτικό ανταποκριτή της εφημερίδας «Εσπερινή» από το Λονδίνο, τον Οκτώβρη του 1928, «αιτήσει ενός ιδιώτου, το ταχυδρομείον της Αγγλικής πρωτευούσης εδέχθη ραδιοτηλεγράφημα διά τον Άρην».
Το μέλος κάποιας πνευματιστικής εταιρείας που είχε στείλει το ραδιοτηλεγράφημα, ισχυριζόταν ότι είχε έρθει πνευματικά σε επικοινωνία με τον Άρη και είχε αντιληφθεί ότι υπήρχαν άνθρωποι εκεί οι οποίοι δεν έμοιαζαν με τον άνθρωπο της Γης, με κάποιες διαφορές σε ορισμένα μέλη του σώματος. Ο ίδιος ισχυριζόταν ότι είχε καταφέρει, πνευματικά πάντα, να μάθει τη γλώσσα των Αρειανών και να φέρει σε επικοινωνία τους δύο κόσμους. Το ραδιοτηλεγράφημα, αφού πληρώθηκε προς 1 σελίνι και 6 πένες τη λέξη, διαβιβάστηκε προς το Διάστημα. Οι αρμόδιοι υπάλληλοι του αγγλικού ασυρμάτου περίμεναν αρκετά στις θέσεις τους, αλλά καμία απάντηση δεν έλαβαν. Η απόπειρα, παρόλο που απέτυχε, άνοιξε ένα ενδιαφέρον ζήτημα όχι μόνο μεταξύ του κοινού, αλλά και μεταξύ των επιστημόνων. «Ο Όλιβερ Λότζ εξέφρασεν αμφιβολίας περί της επιτυχίας του πειράματος, ο δε Κόναν Ντόυλ, ο οποίος αφήκεν από ετών τον Σέρλοκ Χολμς διά ν’ ασχοληθή με τα πνεύματα, φρονεί ότι η επικοινωνία με άλλους κόσμους δεν θα βραδύνη να επιτευχθή».
Τι λένε οι επιστήμονες
Σύμφωνα με τον εκ Λονδίνου ανταποκριτή της εφημερίδας «Εσπερινή», οι περισσότεροι των επιστημόνων, παρότι δεν απέκρουαν τα πειράματα για επικοινωνία με τον Άρη, θεωρούσαν την επικοινωνία αυτή σχεδόν αδύνατη.
«Πώς ημπορούμεν να επικοινωνήσωμεν με όντα, των οποίων αι αισθήσεις ημπορούν να υπάρχουν μόνον εις την φαντασίαν μας; Πιθανώς τα όντα αυτά να είναι ηλίθια όπως οι σκώληκες, ή τόσον ευφυή, ώστε αι μορφαί της σκέψεως να αντικατέστησαν τα σώματά των. […] Έχομεν λόγους να φρονώμεν ότι η ζωή των είναι όπως η ιδική μας, ώστε να τους επιτρέπη να παρακολουθήσουν τα συνθήματά μας ή τας σκέψεις μας; […]
Πιθανώς, το γεγονός ότι ο ασύρματος είναι κάτι νέον και επομένως ουχί καλώς γνωστός εις ημάς, να κάμνη μερικούς να πιστεύουν ότι παν σύστημα ραδιοτηλεγραφίας θα ημπορούσε να αφήση το ηλεκτρικόν στρώμα, το οποίον, φαίνεται, περιβάλλει την Γην μας, και να φθάση εις έναν άλλον πλανήτην.
Οι πνευματισταί αρέσκονται να λέγουν ότι όλα τα πράγματα είναι δυνατά εις το πνεύμα, αλλ’ αποφεύγουν να είπουν τι είδους πνεύμα είναι αυτό το οποίον θα χρησιμοποιηθή. Δοκιμαί εγένοντο επί των κυμάνσεων τας οποίας οι Άρειοι ανεκοίνωσαν ψυχολογικώς εις τους πνευματιστάς, αλλά δεν γνωρίζομεν αν το ταχυδρομικόν σύστημα του Άρεως ομοιάζη προς το ιδικόν μας. Ούτε γνωρίζομεν αν αι γνώσεις των όντων του Άρεως διαβιβάζωνται διά του ασυρμάτου από πλανήτου εις πλανήτην».
Τηλεβόας ολοκλήρου της γης
Σύμφωνα με τον ανταποκριτή της Νέας Υόρκης για λογαριασμό της εφημερίδας «Πατρίς», τον Νοέμβρη του 1928 ο Αμερικανός τεχνικός Ούγο Γκέρνσμπακ απηύθυνε «φλογεράν έκκλησιν προς όλους τους βαθυπλούτους Κροίσους του νέου Κόσμου, προς συγκέντρωσιν των κεφαλαίων τα οποία απαιτούνται διά την ίδρυσιν ενός σταθμού ασυρμάτου τεραστίων διαστάσεων».
Ο σταθμός τον οποίον ονειρευόταν ο Αμερικανός μηχανικός Γκέρνσμπακ θα γινόταν ο τηλεβόας ολόκληρης της Γης: θα ήταν ένα είδος τεράστιου μεγαφώνου, σκοπός του οποίου θα ήταν ο ευαγγελισμός της παρουσίας μας στη Γη προς τους άλλους πλανήτες μέσω του αιθέρα. Παράλληλα με αυτόν τον σταθμό, ο οποίος θα χρησίμευε ως πομπός, θα ιδρυόταν ένας παρόμοιος σταθμός, ο οποίος θα χρησίμευε ως δέκτης για να διαπιστωθεί αν η ανακοίνωση και η φωνή του κατοίκου της Γης που καλούσε θα έβρισκε απήχηση στην έρημο του κόσμου και αν θα της απαντούσε κάποια ηχώ προερχόμενη από αστρονομικές αποστάσεις.
«Τα μέσα, τα οποία έχουν σήμερον εις την διάθεσίν των η τεχνική και η επιστήμη δεν είναι ασφαλώς επαρκή, ώστε να εξασφαλίσουν την πρώτην έστω δειλήν απαρχήν. Το πλήθος των προτάσεων και των τολμηρών σχεδίων, τα οποία συνελήφθησαν κατά την διάρκειαν των τελευταίων ετών, αποδεικνύουν την δύναμιν της φαντασίας μάλλον παρά το πρακτικόν πνεύμα των εχόντων την πρωτοβουλίαν των».
Προβολέας 1.400 εκατομμυρίων κεριών
Ένας μηχανικός της Αμερικανικής Γυροσκοπικής Εταιρείας της Σάρλσβιλ, ο κ. Εδουάρδος Γκριν, είχε κατασκευάσει κάποιους μήνες νωρίτερα, με βάση ένα νέο σύστημα, έναν προβολέα, του οποίου η φωτεινή ένταση ήταν ασφαλώς η εντατικότερη και ισχυρότερη από κάθε άλλη που είχε επιτύχει η τεχνική πριν από αυτόν και ανερχόταν σε 1.400 εκατομμύρια κεριά.
Με την υπόθεση ότι στη Σελήνη υπήρχαν άνθρωποι που είχαν στη διάθεσή τους καλά τηλεσκόπια, θα μπορούσαν κατά τις φάσεις που η Σελήνη βρισκόταν πλησιέστερα προς τη Γη να διακρίνουν το φως ενός τέτοιου τεράστιου προβολέα σαν λάμψη περίπου ενός αστέρα έβδομου ή όγδοου μεγέθους. Με τη συγκέντρωση παρόμοιων γιγαντιαίων προβολέων, ίσως περίπου εκατό από αυτούς, σε μια τεράστια συστοιχία, θα ήταν δυνατή η παραγωγή μιας φωτεινής πηγής, η οποία ακόμα και σε αυτήν την απόσταση του Άρη, δηλαδή σε απόσταση 150 φορές πολλαπλάσια της απόστασης της Σελήνης από τη Γη, θα μπορούσε να χρησιμεύσει ως φωτεινός χαιρετισμός της Γης προς τον απώτατο συγγενή της πλανήτη.
«Διά μιας σειράς παρομοίων συστοιχιών θα ηδύναντο να παραχθούν γεωμετρικά σχήματα, τα οποία, όπως πιστεύουν διάφοροι αισιόδοξοι προικισμένοι με μεγάλην δύναμιν φαντασίας, θα ηδύναντο να παρακινήσουν τους αδελφούς μας του Άρεως να μας απαντήσουν εις τα φωτεινά σημεία μας».
Στις φυλακές Παλαιάς Στρατώνας
Η επικοινωνία με τον Άρη δεν απασχολούσε μόνο πνευματιστές και επιστήμονες, αλλά φαίνεται να αποτελούσε κάποιου είδους εσωτερικό αστείο και για τους κρατούμενους των φυλακών Παλαιάς Στρατώνας, πιθανόν και λόγω της θέσης τους επί της οδού Άρεως στο Μοναστηράκι. Αυτό προκύπτει από δύο επιστολές μελλοθάνατων που δημοσιεύτηκαν στις εφημερίδες «Ελεύθερος Τύπος» και «Απογευματινή», τον Νοέμβρη του 1925 και τον Φλεβάρη του 1926 αντίστοιχα.
Στην πρώτη, οι τρεις μελλοθάνατοι, αστειευόμενοι λίγο πριν από την εκτέλεσή τους, στέλνουν το παρακάτω «ραδιογράφημα» στους κρατούμενους του νοσοκομείου των φυλακών όπου κρατούνταν προτού απομονωθούν και με τους οποίους είχαν συνάψει σχέσεις:
Ραδιογράφημα
Εξ Άρεως ώρα 9 1/14 μ.μ.
25 Νοεμβρίου 1925
Νοσοκομείον Π. Στρατώνος
Αθήνας (Γης)
Ταξείδιον ευχάριστον. Στοπ. Βρόχος γλυκήτατος εξαποστέλλει ημάς μακράν υμών. Παρακαλώ τηρήσατε ψυχραιμίαν και υπομονήν, αναμιμνησκόμενοι ότι θάττον ή βράδιον θέλομεν συναντηθεί εκεί όπου ήδη εμείς βαίνομεν και ένθα ουδέ πόνος ουδέ στεναγμός υπάρχει. Εάν ποτέ είτε θεληματικώς ως κακοί άνθρωποι είτε αθελήτως ελυπήσαμεν υμάς, παρακαλούμεν κρατήσατε απόψεις σας ίνα επιλύσωμεν αυτάς κατά την συνάντησή μας.
Ζαριφόπουλος, Δρακάτος, Αϊδινλής
Στη δεύτερη περίπτωση, ο μελλοθάνατος απευθύνεται σε όσους τον έχουν γνωρίσει.
Σταθμός Άρεως 22.2.26.
Προς πάντας τους οπωσδήποτε γνωρίσαντάς με. Στοπ. Έφθασα Άρην. Στοπ. Εδώ είναι η πραγματική χαρά. Στοπ. Εδώ είναι η πραγματική απόλαυσις. Όχι η ψεύτικη. Σας φιλώ και σας αναμένω.
Παπαδάτος.
