Άστεγοι στα υπόγεια τούνελ του Λας Βέγκας

Facebook Twitter
10

Οι άστεγοι στο Λας Βέγκας έχουν φτάσει τους 14 χιλιάδες ενώ μόλις πριν από δύο χρόνια ήταν 12 χιλιάδες. Όμως οι σχετικοί ξενώνες μπορούν να χωρέσουν μόλις χίλια κρεβάτια, οπότε οι άστεγοι έχουν καταφύγει στα τούνελ που έχουν κατασκευαστεί για να διοχετεύεται το σπάνιο, αλλά ιδιαίτερα ορμητικό νερό της βροχής.

 

Κάτω από την πόλη υπάρχει ένας λαβύρινθος που φτάνει σε μήκος τα 320 χιλιόμετρα, έξι μέτρα κάτω από το επίπεδο του δρόμου. Εκεί ζουν εκατοντάδες, ίσως και χίλιοι άνθρωποι προκειμένου να γλιτώσουν από το κλίμα της ερήμου και της αγριότητας του δρόμου.

 

Ο δημοσιογράφος Matthew O’Brien έγραψε ένα βιβλίο για το θέμα το οποίο προσέλκυσε ενδιαφέρον – χάρη σ’αυτό το βιβλίο δημιουργήθηκε η με κερδοσκοπική οργάνωση HELP of Southern Nevada η οποία στόχο έχει την επανένταξη αυτών των ανθρώπων, δίνοντάς τους προσωρινές κατοικίες.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Φωτογραφία
10

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Ο φωτογράφος που δείχνει τι μένει από το σινεμά όταν πέφτει η φασαρία των Οσκαρ

Culture / Ο φωτογράφος που δείχνει τι μένει από το σινεμά όταν πέφτει η φασαρία των Οσκαρ

Μετά την οσκαρική σεζόν, οι φωτογραφίες του Atsushi Nishijima από τα σετ του Marty Supreme, του Bugonia και άλλων ταινιών στρέφουν το βλέμμα όχι στη λάμψη της έτοιμης εικόνας αλλά στον κόσμο που τη χτίζει.
THE LIFO TEAM
Γκάζι 1982-1984: Οι φωτογραφίες του Νίκου Μάρκου από το παλιό εργοστάσιο εκτίθενται ξανά

Φωτογραφία / Οι φωτογραφίες του Νίκου Μάρκου από το παλιό εργοστάσιο στο Γκάζι εκτίθενται ξανά

Ο Νίκος Μάρκου φωτογράφισε τους εργάτες στο παλιό εργοστάσιο στο Γκάζι λίγο προτού κλείσει οριστικά. 44 χρόνια μετά, οι φωτογραφίες εκτίθενται ξανά. Ντοκουμέντο μιας εποχής στερημένης και αθώας.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Η Κατερίνα Αγγελοπούλου κατέγραψε ένα συλλογικό τραύμα, όσα συνέβησαν στο Μάτι

Φωτογραφία / «Η μυρωδιά, κάπως, έχει ξεχαστεί. Ο ήχος, όχι»

Στο Μάτι πέρασε τα παιδικά της καλοκαίρια. Την ημέρα της φονικής πυρκαγιάς βρισκόταν εκεί και πρόλαβε να σώσει το βαλιτσάκι του πατέρα της, σκηνοθέτη Θόδωρου Αγγελόπουλου. Η εικαστικός και φωτογράφος Κατερίνα Αγγελοπούλου μιλά στη LiFO για το πώς κατέγραψε με τον φακό της τις ιστορίες όσων χάθηκαν αλλά και όσων κατάφεραν να επιζήσουν, δημιουργώντας έναν τόμο-ντοκουμέντο.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Η Μέριλιν, η Μπιορκ και η Λάιζα, μέσα από τον φακό του Ντάγκλας Κέρκλαντ

Φωτογραφία / Η Μέριλιν, η Μπιορκ και η Λάιζα, μέσα από τον φακό του Ντάγκλας Κέρκλαντ

Μια έκθεση αφιερωμένη στη διαχρονική κληρονομιά ενός σπουδαίου φωτογράφου, που μέσα από τον φακό του αποτύπωσε εικόνες οι οποίες μιλούν για την αγάπη, τη σύνδεση και τη συντροφικότητα.
THE LIFO TEAM
Η μέρα που ο Bowie επισκέφτηκε μια ψυχιατρική κλινική και η εμπειρία άλλαξε τη ζωή του

Φωτογραφία / Η μέρα που ο Bowie επισκέφτηκε μια ψυχιατρική κλινική και η εμπειρία άλλαξε τη ζωή του

Για πρώτη φορά εκτίθενται οι φωτογραφίες από τη «συντριπτική» επίσκεψή του το 1994 σε μια ψυχιατρική δομή της Αυστρίας και η συνάντησή του με τους καλλιτέχνες-τρόφιμους του ιδρύματος.
THE LIFO TEAM
«The Face»: το περιοδικό που σημάδεψε την αισθητική μιας ολόκληρης γενιάς

Φωτογραφία / «The Face»: Το περιοδικό που σου έλεγε πώς να ζεις

Το θρυλικό έντυπο που σημάδεψε την αισθητική μιας ολόκληρης γενιάς, καταγράφοντας όλες τις υποκουλτούρες της δεκαετίας του ’80 και του ’90 με εξαιρετικά κείμενα και πρωτοποριακές φωτογραφίες, είναι ακόμα επιδραστικό.
M. HULOT
Bill Georgoussis: «Από τα περιοδικά δεν ζεις πια, έχουν γίνει πολυτέλεια»

Οι Αθηναίοι / Bill Georgoussis: «Από τα περιοδικά δεν ζεις πια, έχουν γίνει πολυτέλεια»

Κάνοντας σκέιτ, φωτογράφιζε cool και ενδιαφέροντες ανθρώπους. Όταν κατάλαβε ότι έτσι πιάνει το ένα κλάσμα του δευτερολέπτου και μετατρέπει το στιγμιότυπο σε έργο τέχνης, αποφάσισε να ασχοληθεί με τη φωτογραφία. Ο Bill Georgoussis αφηγείται τη ζωή του στη LiFO.
M. HULOT

σχόλια

7 σχόλια
Ναι οι περισσότεροι όμως έχουν καταλήξει έτσι εξαιτίας του τζόγου...Γιατί τόση συμπόνια λοιπόν? Ο καθένας κάνει τις επιλογές του στη ζωή και πρέπει να μπορεί να υποστεί τις συνέπειες...
Δέν παύει και δεν θα παύει ποτέ να με εκπλήσει το πόσο 'κρύα' αντιμετωπίζουμε μερικοί-μερικοί τα βάσανα των άλλων. Ας πούμε, εσύ Sofia Pagka τώρα πως κατέληξες ότι είναι άστεγοι εξαιτίας του τζόγου; θα μου πείς, επειδή ζουν στο Λας Βέγκας φυσικά, (λες και σε πόλεις που δεν υπάρχουν καζίνο "σε κάθε γωνία" δεν υπάρχει φτώχια και συνεπώς άστεγοι!), αλλά άντε, σου λέω εγώ, πως μερικοί όντως κατέληξαν στους δρόμους εξαιτίας του τζόγου... θες να μου πεις ότι δεν αξίζουν συμπόνια γιατί έκαναν λάθος επιλογές;Ωραία. Έτσι να αναθρέψεις και το παιδί σου. Αν ποτέ τρέχει και σκοντάψει γιατί βαριόταν να δέσει τα κορδόνια του, και το γόνατό του είναι μες στο αίμα, να του πεις "καλά να πάθει". Ζει της επιλογές του. Ας έδενε τα κορδόνια του. Εξάλλου, "πόσες φορές του το είχες πει..."
Salazar, καλά τα λες. Πραγματικά άξιον απορίας πως δεν δημιουργεί ούτε ένα ίχνος συμπόνοιας κ δέους το θέαμα ανθρώπων χωρίς καμία ασφάλεια και χωρίς καμία απολύτως προστασία στη ζωή τους απ'όλες αυτές που ο μέσος άνθρωπος με σπίτι και δουλειά θεωρεί αυτονόητα κεκτημένα.
Ένα μικρό κομμάτι μόνο από τον πλούτο να "σπαταληθεί"! Ένα... Τόσο δύσκολο είναι; Με πιάνουν που και που οι αφελείς ρομαντισμοί μου.. Η προτελευταία φωτογραφία, η αξιοπρέπεια που εκπέμπει, σου σφίγγει το στομάχι. Δε μοιάζουν με "επαγγελματίες" άστεγοι. Σε κάνει να αναρωτιέσαι τι ρόλο βαράν οι κυβερνήσεις. Γιατί δεν κάνουν κάτι ουσιαστικό;
Πόλη εκατομμυρίων, και με τόσο πλούτο, και έχει ΧΙΛΙΑ μόνο κρεβάτια για τους άπορους?... Όσο και αν γνωρίζω πως είναι τα πράματα, πάντα θα με πιάνει η απορία κάθε φορά που βλέπω κάτι σχετικό.
Θυμήθηκα τώρα κάτι cult ντοκιμαντέρ τύπου b-movies (mondo), όπως το περίφημο για την εποχή του, "Αυτή είναι η Αμερική", με ανατριχιαστικές σκηνές από την υπόγεια Νέα Υόρκη και τους αστέγους της: αντίστοιχα, μία πόλη κάτω από την "κανονική". Μόνο που τότε ήταν '70''s.