Με τους δημοσιογράφους να συνωστίζονται αυτές τις μέρες στην Ουάσιγκτον για το ετήσιο δείπνο των ανταποκριτών του Λευκού Οίκου και τον καταιγισμό των πάρτι στα πέριξ, φαίνεται ότι είναι η κατάλληλη στιγμή για να γραφτεί η τελευταία νεκρολογία για το newsroom των αμερικανικών εφημερίδων.
Δεν θέλω να είναι αυτό ένα από εκείνα τα κείμενα που λένε ότι τα πράγματα ήταν κάποτε καλύτερα και ότι δεν θα είναι ποτέ ξανά τα ίδια. Όταν πρόκειται όμως για τις αίθουσες σύνταξης, συμβαίνει να είναι αλήθεια.
Ο Μάικ Ίσικοφ, ερευνητικός δημοσιογράφος στο Yahoo που δούλεψε μαζί μου στην Washington Star τη δεκαετία του '70, συμφώνησε: «Οι αίθουσες σύνταξης ήταν γεμάτες τρελό κουτσομπολιό, αστεία, άγχος και περίεργους και ξεκαρδιστικούς χαρακτήρες. Τώρα καθόμαστε μόνοι στο σπίτι και κοιτάμε τους υπολογιστές μας. Τι κρίμα».
Όπως παρατήρησε ο φίλος μου Μαρκ Λίμποβιτς, αρθρογράφος στο Atlantic: «Δεν μπορώ να σκεφτώ ένα επάγγελμα που να βασίζεται περισσότερο στην ώσμωση και στη συναναστροφή με άλλους δημοσιογραφίας». Τώρα πια ο ίδιος κάνει τις περισσότερες συναντήσεις από το σπίτι του: «Στο τέλος μιας κλήσης Zoom, κανείς δεν λέει: 'Θέλεις να πάμε για ένα ποτό;'. Υπάρχει απλώς ένα κλικ που κλείνει τη συνάντηση. Κάποτε το καλύτερο σχολείο δημοσιογραφίας για έναν νεαρό ρεπόρτερ ήταν το να κρυφακούς δημοσιογράφους την ώρα που έκαναν τη δουλειά τους».
Καθώς γράφω αυτές τις γραμμές, βρίσκομαι σε μια έρημη αίθουσα σύνταξης στο γραφείο των New York Times στην Ουάσινγκτον. Αφού δούλευα στο σπίτι για δύο χρόνια κατά τη διάρκεια του Covid, χάρηκα που επέστρεψα, όμως τον τελευταίο χρόνο, όποτε βρίσκομαι εδώ, αντικρύζω μόνο πολλές σειρές άδειων γραφείων.
Είχα πάρει μια γεύση από εκείνη την παλιά αίγλη στην Washington Star. Όταν ξεκίνησα, ήμουν στη βάρδια των 9 μ.μ. Μετά πηγαίναμε στο Tune Inn, το μοναδικό μπαρ στο Capitol Hill που σερβίριζε Bloody Mary τα ξημερώματα. Ένα βράδυ, ο αρχισυντάκτης μου με είχε στείλει να του πάρω μπύρα και μετά παραλίγο να με απολύσει όταν του έφερα πίσω Miller Lite.
Καθώς γράφω αυτές τις γραμμές, βρίσκομαι σε μια έρημη αίθουσα σύνταξης στο γραφείο των New York Times στην Ουάσινγκτον. Αφού δούλευα στο σπίτι για δύο χρόνια κατά τη διάρκεια του Covid, χάρηκα που επέστρεψα, όμως τον τελευταίο χρόνο, όποτε βρίσκομαι εδώ, αντικρύζω μόνο πολλές σειρές άδειων γραφείων.
Φοβάμαι ότι ο ρομαντισμός και η αλχημεία έχουν χαθεί οριστικά. Μόλις οι άνθρωποι συνειδητοποίησαν ότι μπορούσαν να βγάλουν μια εφημερίδα από το σπίτι τους, αποφάσισαν: γιατί όχι;
Εκτιμώ τις χαρές - και την ευκολία - της εργασίας από το σπίτι. Μπορώ να χαλαρώσω, να βάλω λίγο Miles Davis και να γράψω στην τραπεζαρία, ενώ παράλληλα κάνω και δουλειές του σπιτιού. «Ας είμαστε ειλικρινείς», λέει μια συνάδελφός μου. «Οι δημοσιογράφοι του πολιτικού ρεπορτάζ μπορούσαν να δουλεύουν πάντα από οπουδήποτε, αρκεί να έδιναν καλά κείμενα».
Η αλήθεια είναι ότι τα newsrooms συρρικνώνονται και εξαφανίζονται εδώ και πολύ καιρό λόγω της αλλαγής του οικονομικού μοντέλου των εφημερίδων και της ψηφιακής επανάστασης.
Και τώρα αναζητώ σημεία ζωής σ’ ένα πλοίο-φάντασμα. Πού και πού ακούω κάποιον δημοσιογράφο να πιέζει μια απρόθυμη πηγή στο τηλέφωνο, αλλά ακόμη και αυτό μοιάζει υποτονικό και βουβό, επειδή πολλοί νεότεροι δημοσιογράφοι προτιμούν να στέλνουν γραπτά μηνύματα ή ηλεκτρονικά μηνύματα στις πηγές τους.
«Το πρόβλημα με το να παίρνεις συνεντεύξεις γραπτώς», λέει η Τζέιν Μέγιερ του New Yorker, η οποία ξεκίνησε μαζί μου στην Star, «είναι ότι ο συνεντευξιαζόμενος έχει χρόνο να σκεφτεί και να επεξεργαστεί τις απαντήσεις του, γεγονός που σημαίνει ότι οι αυθόρμητες, απροσδόκητες, απερίσκεπτες και διασκεδαστικές ατάκες έχουν πεθάνει».
Απορώ όταν ακούω ότι τόσοι πολλοί από τους 20-κάτι συντάκτες ειδήσεων προτιμούν να εργάζονται από το σπίτι. Σε αυτή την ηλικία, εγώ θα δυσκολευόμουν να βρω μέντορες, φιλίες ή σχέσεις αν δεν ήμουν καθημερινά στην αίθουσα σύνταξης.
Η Μέγιερ θυμάται τι γινόταν κάποτε όταν έσκαγε μια δυνατή ιστορία στην εφημερίδα: «Έβλεπες την ιστορία να εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια σου. Οι συνάδελφοι μαζεύονταν πάνω από το γραφείο του ρεπόρτερ που την είχε αναλάβει, μπαινόβγαιναν στο γραφείο του διευθυντή και συχνά ξεσπούσαν απίστευτα έντονοι καβγάδες. Υπήρχαν διάφορες εκκεντρικές φιγούρες στις αίθουσες σύνταξης και επικρατούσε η αίσθηση ότι είσαι μέλος μιας ετερόκλητης κουστωδίας. Τώρα είσαι μόνο εσύ και ο μικρός κέρσορας στην οθόνη σου».
Με στοιχεία από The New York Times
