Η ΑΓΑΠΗ ΦΕΡΝΕΙ την οικειότητα, η οικειότητα την γκρίνια και η γκρίνια την περιφρόνηση. Μετά τον «διχαστικό» τρίτο κύκλο του The Bear, μιας τηλεοπτικής σειράς που (δικαίως) αγαπήθηκε όσο ελάχιστες τα τελευταία χρόνια και εξελίχθηκε σε «φαινόμενο», δεν ήταν λίγοι εκείνοι που εξέφρασαν τη δυσαρέσκεια, την γκρίνια και την περιφρόνησή τους ακόμα, ως απατημένοι εραστές ή ως εθισμένοι σε μια ουσία που ξαφνικά και απροειδοποίητα άλλαξε η σύσταση και το εφέ της. Ο φρενήρης ρυθμός του πρώτου κύκλου με τα διαρκή «εγκεφαλικά» στην κουζίνα και το συναισθηματικό ντελίριο του (ανεπανάληπτου ομολογουμένως) δεύτερου δεν είχαν εξαφανιστεί, έμοιαζαν όμως να έχουν χαθεί σε μια υπαρξιακή αχλή και σ’ ένα αργόσυρτο κρεσέντο ενδοσκόπησης που τύλιγε τον τρίτο. Η σειρά φαινόταν να αντικατοπτρίζει την συναισθηματική παράλυση του κεντρικού της χαρακτήρα, του σεφ Καρμ, ο οποίος βυθιζόταν όλο και πιο βαθιά στα αδιέξοδα που ο ίδιος είχε μεθοδικά χτίσει. Ήταν γενναία και φιλόδοξη και λυρική και αντισυμβατική τηλεόραση, από την άλλη όμως δεν μπορεί κανείς και να διαφωνήσει εντελώς με όσους και όσες διαμαρτύρονταν ότι χάθηκε, αν όχι η μπάλα, σίγουρα η σπιρτάδα, η ένταση, η πλοκή.
Το χάος, οι εκρήξεις, οι ομηρικοί καυγάδες, τα πυροτεχνικά ξεσπάσματα έχουν αντικατασταθεί από την ανακωχή, τη νηφαλιότητα, την πίστη στην εξέλιξη (και την χαρά) της ζωής.
Ποτέ όμως το The Bear δεν ήταν περί πλοκής στην πραγματικότητα, αλλά περί χαρακτήρων, γήινων και τρωτών, και περί διαλόγων που αναδεικνύουν τις μαγικές, παράξενες και ιαματικές υφές της καθημερινότητας. Μετά την οργή και τον πόνο και την ενοχή έρχεται η λύτρωση, η εξιλέωση, η αποτοξίνωση (κυριολεκτικά και μεταφορικά). Αυτό συμβαίνει στον τέταρτο κύκλο της σειράς, ο οποίος επιτρέπει στους χαρακτήρες (αλλά και στους θεατές) την πολυτέλεια της ανακούφισης. Κι αυτό παρότι κρέμεται διαρκώς από πάνω τους ένα ρολόι που ξεκινά στην αρχή του πρώτου επεισοδίου να μετρά ανάποδα από τις 1.440 ώρες (δύο μήνες). Τόσος είναι ο χρόνος που μένει στους ήρωές μας για να αποσοβήσουν το μοιραίο (το κλείσιμο του εστιατορίου), ιδανικά κερδίζοντας το πολυπόθητο Michelin αστέρι.
Ενδεικτικό του θετικού κλίματος, της συναισθηματικά θερμής ατμόσφαιρας και της ώριμης, στοχαστικής και απολογητικής στάσης των χαρακτήρων σ’ αυτόν τον τέταρτο κύκλο που θα μπορούσε να είναι και ο τελευταίος (ευτυχώς δεν θα είναι τελικά και λέω ευτυχώς γιατί ακόμα και στα πιο αδύναμά της, η σειρά αποτελεί διαμάντι για την τηλεόραση, όαση για το βλέμμα και βάλσαμο για την ψυχή) είναι ότι υπάρχει ένα επεισόδιο –το έβδομο– που μοιάζει με καθρέφτη του θρυλικού έκτου επεισοδίου του δεύτερου κύκλου. Όπως κι εκείνο έχει διάρκεια ταινίας σχεδόν (70 λεπτά), πολλούς από τους ίδιους εκλεκτούς γκεστ σταρ (Τζέιμι Λι Κέρτις, Μπομπ Όντενκερκ, Σάρα Πόλσον, Μαρκ Μαλέινι), και διαδραματίζεται κατά τη διάρκεια οικογενειακής συγκέντρωσης. ‘Όμως το χάος, οι εκρήξεις, οι ομηρικοί καυγάδες, τα πυροτεχνικά ξεσπάσματα έχουν αντικατασταθεί από την ανακωχή, τη νηφαλιότητα, την πίστη στην εξέλιξη (και την χαρά) της ζωής. Είναι από τις στιγμές εκείνες που η τηλεοπτική μυθοπλασία σε πείθει ότι, αν τα βρεις με τον εαυτό σου και αποδεχτείς τους άλλους, όλα θα πάνε καλά. Ή τουλάχιστον, καλύτερα.
Το τρέιλερ του 4ου κύκλου
