Σ' ΕΝΑ ΙΔΑΝΙΚΟ (τηλεοπτικό) σύμπαν όλες οι σειρές θα διαρκούσαν μόνο για μερικά επεισόδια – από τέσσερα ως οκτώ ας πούμε – και θα κυλούσαν σαν ένα βιβλίο που δεν θέλεις να αφήσεις. Όπως το “Task” του ΗΒΟ ας πούμε, σίγουρα η πιο σημαντική (και αυτή που σου μένει πιο πολύ στο μυαλό, στην καρδιά και στους πόρους) δραματική σειρά της πρόσφατης παραγωγής, η οποία έφτασε πριν από μερικές μέρες στην συνταρακτική κι όμως χαμηλόφωνη και υποδόρια κορύφωσή της, με το έβδομο και τελευταίο επεισόδιο. Και τώρα πλέον, όσοι δεν την παρακολούθησαν αργά και βασανιστικά, βδομάδα με τη βδομάδα, μπορούν να το κάνουν με την άνεσή τους. Να προειδοποιήσουμε απλά ότι όσο προχωράει, τόσο πιο έντονοι γίνονται οι ρυθμοί αλλά και η συναισθηματική φόρτιση που πλημμυρίζει αυτό το υπερβατικό αστυνομικό δράμα με φόντο το άγριο και υποβλητικό οικοσύστημα στα βάθη της δυτικής Πενσιλβάνια.
Ένα εξαιρετικό καστ ενσαρκώνει μια σειρά από χαρακτήρες που μοιάζουν αλληλένδετα εγκλωβισμένοι στα αδιέξοδά, στις περιστάσεις και στη μοίρα τους και αναζητούν την απόδραση, την υπέρβαση, τη λύτρωση.
Το ίδιο λίγο-πολύ σκηνικό δέσποζε και στην προηγούμενη σειρά του Μπραντ Ίνγκελσμπι, το “Mare of Easttown” του 2021, με την Κέιτ Γουίνσλετ, που κέρδισε με κατεβασμένα τα χέρια το Emmy για την ερμηνεία της, κάτι που αναμένεται να συμβεί και με τον Μαρκ Ράφαλο, που έχει τον αντίστοιχο ρόλο του (κλονισμένου) «διώκτη» στο “Task”. Εξίσου συγκλονιστική είναι και η ερμηνεία του Τομ Πέλφρι, ο οποίος υποδύεται τον «κυνηγημένο», όχι μόνο από τον νόμο και από μια τοπική εγκληματική οργάνωση μηχανόβιων, αλλά και από τους δαίμονες, τα φαντάσματα και τις ενοχές του, από το βάρος της απώλειας και την θολούρα της λήθης – μια κατάσταση κοινή και για τους δύο στοιχειωμένους κεντρικούς χαρακτήρες. Πλάι τους, ένα εξαιρετικό καστ ενσαρκώνει μια σειρά από χαρακτήρες που μοιάζουν αλληλένδετα εγκλωβισμένοι στα αδιέξοδά, στις περιστάσεις και στη μοίρα τους και αναζητούν την απόδραση, την υπέρβαση, τη λύτρωση. Και όλοι τους μαθαίνουν, αν δεν το γνωρίζουν ήδη και με τον πιο οδυνηρό τρόπο, ότι εκείνοι που αξίζουν απαντήσεις, συχνά δεν τις λαμβάνουν ποτέ.
Παρά τις διθυραμβικές κριτικές και τις έντονα συναισθηματικές ανταποκρίσεις των θεατών που αγάπησαν τη σειρά, την ελεγειακή της ατμόσφαιρα, τον μελαγχολικό της τόνο ακόμα και στις σκηνές δράσης, την αγωνιώδη πλοκή της, τους σχεδόν αβάσταχτα ανθρώπινους χαρακτήρες της, το “Task” δεν προκάλεσε τον θόρυβο του “Mare of Easttown” (το οποίο βέβαια είχε κυκλοφορήσει στα τελειώματα του λοκντάουν, όταν οι τηλεοπτικές σειρές είχαν την τιμητική τους), παρότι κατά τη γνώμη μου είναι πολύ ανώτερο. Και πιο σαγηνευτικά απόκοσμο – με έναν λυρικό, μεταφυσικό σχεδόν τρόπο – αλλά συγχρόνως και πιο καίριο και πιο αληθινό, στην υφή και στην ουσία του. Κάθε κάδρο είναι πολύτιμο και κάθε κουβέντα αποκαλυπτική.
Το τρέιλερ της σειράς
