TWIT (THIS WEEK IN TWITTER): Μία εβδομαδιαία στήλη που παρακολουθεί το χάος, το χιούμορ και τη συλλογική παραφροσύνη της πλατφόρμας που εξακολουθούμε να λέμε «Twitter», αφού η εμπορική ονομασία TWIX ήταν ήδη πιασμένη.
Αν τα τελευταία χρόνια νιώθετε ότι ο κόσμος έχει γίνει πιο χαζός ή έστω πιο ανώριμος, τότε σίγουρα δεν είστε μόνος/η. Τον προηγούμενο μήνα, ένας προφανώς αγανακτισμένος χρήστης του Twitter προσπάθησε να δώσει μία εξήγηση για τη χαώδη πολιτική πραγματικότητα στις ΗΠΑ, αναλύοντάς την υπό το πρίσμα της θεωρίας: «Όλοι είναι δώδεκα χρονών τώρα».
Στις εβδομάδες που ακολούθησαν, το tweet (συγγνώμη, xeet) έγινε «viral», καθώς αυτή η «καθολική θεωρία» φαινόταν να επιβεβαιώνεται σε καθημερινό επίπεδο, συχνά από τον ίδιο τον Αμερικανό πρόεδρο. Πριν μερικές ημέρες, ήρθε και πάλι στο προσκήνιο με αφορμή ένα βίντεο στο οποίο μερικοί φοιτητές διακόπτουν την ανταπόκριση μίας δημοσιογράφου σε έναν αγώνα κολεγιακού μπάσκετ.
Το γεγονός αυτό καθ’ εαυτό δεν είναι από μόνο του ενδιαφέρον, ίσως μόνο λίγο ανησυχητικό· η πνευματική ηλικία των πρωταγωνιστών μοιάζει να μη φτάνει ούτε τα 12. Όχι, το ενδιαφέρον βρίσκεται στο γεγονός ότι τα αγόρια φωνάζουν ξανά και ξανά «SIX-SEVEN!».
Πρόκειται για ένα από αυτά τα καινούρια διαδικτυακά memes, σε παρόμοια ρότα με το περίφημο, πλέον, Skibidi (που μπήκε και στο λεξικό του Cambridge), το οποίο απορρέει από τη διαδικτυακή κουλτούρα της Gen Alpha (παιδιά γεννημένα μετά το 2010) και των νεότερων μελών της Gen Z. Τι σημαίνει; Στην ουσία, τίποτα — ακριβώς όπως και το Skibidi. Είναι όροι βουτηγμένοι τόσο βαθιά στο καζάνι της (μετα)ειρωνείας, που αυτή ακριβώς η παντελής έλλειψη σημασίας τους καθιστά αστείους στις τάξεις του «in-group».
Όμως, σε περίπτωση που το «αστείο» εξαπλωθεί και στα μέρη μας και θελήσετε να μάθετε την προέλευσή του, θα τη βρείτε στο τραγούδι Doot Doot (6 7) του ράπερ Skrilla, το οποίο θεωρητικά στιλοβατεί ανάμεσα στην trap και στην drill, αλλά στην πραγματικότητα μοιάζει να μην ξεκινάει ποτέ. Πιθανότατα, το 6 7 είναι αναφορά στον αστυνομικό κωδικό 10-67, που ενημερώνει τα όργανα του νόμου ότι υπάρχει νεκρός.
Το τραγούδι άρχισε να χρησιμοποιείται ευρέως στο TikTok — όπου ένας χρήστης έγινε γνωστός ως «6 7 kid» — και πλέον οι δάσκαλοι στα αμερικανικά σχολεία τρέμουν τη στιγμή που πρέπει να πουν στην τάξη να γυρίσει στη σελίδα 67. Η απογοήτευση των εκπαιδευτικών με το πόσο δύσκολα φέρονται να έχουν γίνει τα παιδιά είναι ένα άλλο θέμα που συζητείται συχνά στο Twitter, όπως, για παράδειγμα, ένας δάσκαλος που ηχογράφησε τις διαμαρτυρίες των μαθητών του όταν τους ζητήθηκε να γράψουν πέντε προτάσεις.
yeah chatgpt gotta go bc wdym these kids are reacting like this over having to write one paragraph pic.twitter.com/Om7K4BW1K1
— AARON (@lidolmix) October 22, 2025
Ωστόσο, το λεγόμενο «brain-rot» που κάνει θραύση στη νέα γενιά μπορεί να προσβάλει και τους μεγαλύτερους. Δείτε, για παράδειγμα, τον τρόπο που οι κυβερνητικές υπηρεσίες στις ΗΠΑ χρησιμοποιούν τα social media. Από αφίσες που περήφανα κλείνουν το μάτι στον φασισμό (ανάρτηση του υπουργείου Εργασίας), μέχρι βίντεο για τις μαζικές απελάσεις στον ρυθμό του «gotta catch ’em all» των Pokémon, από όλα έχει ο μπαχτσές.
Πλέον, τα social media επηρεάζουν τον πραγματικό κόσμο και όχι το αντίθετο. Ο υπουργός Άμυνας (συγγνώμη, υπουργός Πολέμου) Πιτ Χέγκσεθ ανεβαίνει σε μία σκηνή και λέει στους αντιπάλους των ΗΠΑ «Fuck around and find out», ενώ ο αντιπρόεδρος Βανς απαντά «I don’t give a shit» όταν τον ρωτάνε αν τα αμερικανικά χτυπήματα στην Καραϊβική είναι εγκλήματα πολέμου.
Σε έναν κόσμο όπου η πίστη σε θεσμούς και πολιτικούς κάνει ελεύθερη πτώση εδώ και χρόνια, μία μερίδα πολιτικών παγκοσμίως έχει καταλάβει ότι το να φαίνεσαι αυθεντικός μετρά περισσότερο από κάθε τι άλλο στα μάτια των ψηφοφόρων, ακόμη κι αν εννοούμε αυθεντικά χαζός. Επί του παρόντος, είναι λες και ορισμένοι πολιτικοί έχουν αποφασίσει να σμιλεύσουν τον λόγο τους κατ’ εικόνα των λιγότερο οξυδερκών υποστηρικτών τους. Και κάπως έτσι, οι υποστηρικτές του Τραμπ (και του κάθε Τραμπ) καταλήγουν να έχουν μαζί του μία σχέση που θυμίζει αυτή ανάμεσα στα 12χρονα και τους αγαπημένους τους καλλιτέχνες, οι οποίοι είναι οι μόνοι που «πραγματικά τους καταλαβαίνουν».
Στην Ελλάδα, το φαινόμενο δεν είναι το ίδιο εκτεταμένο όσο στις ΗΠΑ ή το Ηνωμένο Βασίλειο, όπου το Reform του Νάιτζελ Φαράτζ δείχνει έτοιμο να σημειώσει μία πανηγυρική και άκρως τρομακτική νίκη στις επόμενες κάλπες. Ούτως ή άλλως, βέβαια, στην Ελλάδα είμαστε λίγο πίσω επικοινωνιακά: ο Νίκος Ανδρουλάκης πηγαίνει σε μία «κεντρώα και πατριωτική» γραμμή (θυμίζοντας λίγο τον Κιρ Στάρμερ), ενώ ο Αλέξης Τσίπρας μιλά για έναν «νέο πατριωτισμό» που καθόλου νέος δεν είναι.
Ωστόσο, ίσως κάποτε στο μέλλον φτάσουμε να νοσταλγούμε την ανιαρή στασιμότητα της σημερινής πολιτικής σκηνής, ειδικά αν βρεθεί ένας λαϊκιστής που συνδυάζει την αντισυστημικότητα της Ζωής Κωνσταντοπούλου, τις viral ατάκες του Δημήτρη Κουτσούμπα και την παντελή αδιαφορία για τις νόρμες του Ηλία Κασιδιάρη. Δηλαδή, τα χαρακτηριστικά δύο πολιτικών και ενός εγκληματία που ανά καιρούς έχουν συνεπάρει σημαντικό κομμάτι της ελληνικής νεολαίας.
