Ο Κώστας Γιαννακίδης είναι γνωστός ως ο «Citizen» του αθηναϊκού ραδιοφώνου. Γράφει καθημερινά και η πένα του παραμένει καυστική και ειρωνική. Άλλωστε, το πρότυπο του ήταν πάντοτε ο Τζίμης Πανούσης. Στη συζήτησή μας είναι ειλικρινής, ετοιμόλογος και αιρετικός. Σπούδασε Οικονομικά αλλά δημοσιογραφεί από το 1989, έχοντας εργαστεί σε πλήθος εντύπων, σε τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς.
Σήμερα, γράφει καθημερινά στο news247.gr και στα «Νέα» και κάνει εκπομπή, 12:00-14:00, στον Best 92,6. Επίσης, έχει συμμετάσχει στην έκδοση δύο βιβλίων, του «Το ελληνικό όνειρο» με τον Στάθη Καλύβα και του «Εμείς και η ψυχή μας» με τον Σάββα Σαββόπουλο.
Στη συνέντευξη που ακολουθεί σχολιάζει με τον δικό του τρόπο την πολιτική επικαιρότητα και μιλά για τη ζωή και την πορεία του. Αναφέρεται στην πρόσφατη αποχώρησή του από το Protagon αλλά και στους λόγους για τους οποίους είχε απολυθεί στο παρελθόν από ραδιοφωνικούς σταθμούς. Μιλά για πολιτικά πρόσωπα όπως ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο Παύλος Πολάκης και ο Στέφανος Κασσελάκης, για τον οποίο λέει ότι είναι «μια αποτυχημένη βαλκανική αμερικανιά», και πιστεύει ότι «Βελόπουλος, Λατινοπούλου και ΣΥΡΙΖΑ είναι συγκοινωνούντα δοχεία».
«Θα πρότεινα στην ΕΣΗΕΑ να βάλει στην είσοδο των γραφείων έναν αλήτη, έναν ρουφιάνο και έναν δημοσιογράφο, για να βλέπει ο κόσμος ότι είναι διαφορετικά πράγματα».
Για την επιλογή Τασούλα θα πει: «Είναι μια επιλογή η οποία ακύρωσε ουσιαστικά τον ίδιον τον Μητσοτάκη». Την ίδια στιγμή, δεν παραλείπει να αναφερθεί και στην τηλεόραση, εξηγώντας γιατί έχει χώρο μόνο για παρουσιαστές όπως ο Γιώργος Λιάγκας, ενώ για τον Λάκη Λαζόπουλο υποστηρίζει: «Κάποιες φορές φτάνει στα όρια της τοξικότητας». Τέλος, όσον αφορά την εποχή μας, επισημαίνει πόσο τον ενοχλεί «η ατιμωρησία και ο “μπάρμπας στην Κορώνη”» και την περιγράφει ως εξής: «Ζούμε σε ένα περιβάλλον όπου τα πάντα είναι πορνό, αλλά εσύ δεν μπορείς να γαμήσεις».
— Γιατί έφυγες από το Protagon;
Επειδή ήμουν εκεί δεκαπέντε χρόνια, έκρινα ότι αυτή ήταν η στιγμή για να ολοκληρωθεί αυτός ο κύκλος. Θέλησα να κάνω ένα καινούργιο βήμα και γι’ αυτό ανταποκρίθηκα στην πρόταση που μου έκανε το News247. Στο Protagon συμμετείχα απ’ την πρώτη μέρα της δημιουργίας του. Ποτέ μου δεν έμεινα σε ένα μέσο τόσα χρόνια. Αυτά που συγκρατώ στη μνήμη μου είναι όλα αυτά τα γοητευτικά και υπέροχα χρόνια, αλλά μου έχει μείνει και μια πικρία για την πολεμική που δέχθηκε το site απ’ την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ.
Σε μεγάλο βαθμό, άλλωστε, αυτή ήταν και η αιτία που πουλήθηκε. Θυμίζω ότι σε αυτή την ιδέα του Σταύρου Θεοδωράκη είχαμε μαζευτεί καμιά εικοσαριά μέτοχοι. Ευτυχώς, το αγόρασε ένας άνθρωπος που αγαπάει τη δημοσιογραφία, ο Χρήστος Μεμής. Είμαι πολύ περήφανος για τον αγώνα που δώσαμε τότε και ειδικά την περίοδο του δημοψηφίσματος, το 2015, όταν ταχθήκαμε υπέρ του «Μένουμε Ευρώπη» και απέναντι στη δημαγωγία και στον λαϊκισμό του ΣΥΡΙΖΑ. Χαίρομαι γιατί μέσω του Protagon κατάφερα να συμμετάσχω σ’ αυτό που ονομάζω ως «μάχη της γενιάς μου».
— Δέκα χρόνια από την «πρώτη φορά αριστερά», πώς έχει αποτυπωθεί στη συλλογική μνήμη;
Σαν ένα νόμισμα που έχει δύο όψεις. Από τη μία ήταν μια κυβέρνηση που κόντεψε να ρίξει τη χώρα στα βράχια και δοκίμασε να την μπολιάσει με το μικρόβιο του εθνολαϊκισμού. Μην ξεχνάμε ότι συγκυβέρνησαν με τους ΑΝΕΛ. Πιστεύω ότι ήταν μια νομενκλατούρα αρχαρίων που δεν ήξερε τι έκανε. Από την άλλη, ευτυχώς που υπήρξε ο ΣΥΡΙΖΑ, γιατί εκτονώθηκε εκεί η λαϊκή οργή και δυσφορία. Διαφορετικά μπορεί να μας προέκυπτε καμιά Χρυσή Αυγή. Η πιο θετική τους στιγμή πάντως ήταν με διαφορά η Συμφωνία των Πρεσπών, που απήλλαξε τη χώρα από έναν βραχνά. Προσωπικά, δεν ψήφισα ποτέ ΣΥΡΙΖΑ.
— Πώς σχολιάζεις τη στάση του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στα media σήμερα;
Ο ΣΥΡΙΖΑ προσπάθησε να φτιάξει μια καινούργια κατάσταση, όπως όταν ήρθε το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, το 1981. Επιδίωξε να ελέγξει τα μέσα ενημέρωσης, αλλά ταυτόχρονα δημιούργησε κι ένα –μικρό ή μεγάλο– παραδικαστικό κύκλωμα. Όταν λοιπόν καταγγέλλει την επιρροή της σημερινής κυβέρνησης στα media, μου φαίνεται αφενός αυτονόητο (όλες οι κυβερνήσεις αυτό κάνουν), αφετέρου εντελώς υποκριτικό.
— Διάβασα σε κείμενό σου: «Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μετατραπεί σε μια κλειστή παρέα που υπάρχει για την παχυλή επιχορήγηση».
Μα, είναι αλήθεια. Αν δεν υπήρχαν αυτά τα χρήματα της επιχορήγησης, δεν θα είχαν φαγωθεί να διώξουν τον Κασσελάκη. Τα κόμματα είναι ζωντανοί οργανισμοί που προσπαθούν και αυτά να επιβιώσουν.
— Πάντως, για τον Στέφανο Κασσελάκη έχεις γράψει ότι «ήρθε στην Ελλάδα για να γίνει πρωθυπουργός. Και μέχρι στιγμής έχει την ίδια κατάληξη με τον Σον Κόνερι στο “Ο άνθρωπος που θα γινόταν βασιλιάς”. Έχασε το στέμμα, μαζί με το κεφάλι του. Και ενώ ξεκίνησε για να αλλάξει τη χώρα, βρέθηκε να παρουσιάζει το βιβλίο του έχοντας στο ακροατήριο τη Δήμητρα Λιάνη και τον Ευάγγελο Αντώναρο».
Η περίπτωση Κασσελάκη είναι μια αποτυχημένη βαλκανική αμερικανιά. Ήρθε να διεκδικήσει το όνειρο, αλλά λίγο η προσωπική του έπαρση, λίγο η άγνοια και λίγο η παραμορφωτική επαφή του με την πραγματικότητα τον οδήγησαν στο σημείο στο οποίο έχει περιέλθει σήμερα.
— Υπάρχει χώρος για την επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα;
Δεν νομίζω. Να επιστρέψει ως τι και με ποιους; Για να αποκτήσεις κάποιον πολιτικό ρόλο χρειάζεσαι ένα πλαίσιο. Το να γυρίσει και να είναι μαζί με τον Πολάκη και τη Γεροβασίλη μού θυμίζει το σχήμα Πασχάλης - Πωλίνα το καλοκαίρι.
— Αν είχε εκλεγεί ο Πολάκης, τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν υψηλότερα;
Μπορεί, γιατί πιθανόν να είχαμε μια ενδεχόμενη μετατόπιση ψηφοφόρων από τα κόμματα του Βελόπουλου και της Λατινοπούλου προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Άλλωστε, είναι συγκοινωνούντα δοχεία.
— Τι ψηφίζεις;
Αυτοπροσδιορίζομαι ως κεντρώος προοδευτικός φιλελεύθερος. Τις περισσότερες φορές στη ζωή μου έχω ψηφίσει ΠΑΣΟΚ. Στις εκλογές του 2019, όμως, ψήφισα Μητσοτάκη.
— Στις επόμενες εκλογές θα επέλεγες τη ΝΔ;
Χλωμό. Έχουμε καιρό μέχρι το 2027, μπορεί να προκύψει και κάτι καινούργιο. Ωστόσο, η συναισθηματική πολιτική μου ταυτότητα ανήκει στο ΠΑΣΟΚ.
— Είσαι ευχαριστημένος από τον Νίκο Ανδρουλάκη και το ΠΑΣΟΚ σήμερα; Μπορεί να ηγηθεί της χώρας;
Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι δεν μπορεί αυτήν τη στιγμή να ηγηθεί ή να εμφανιστεί ως ένας εν δυνάμει πρωθυπουργός. Αν το ΠΑΣΟΚ είχε εκλέξει την Άννα Διαμαντοπούλου ή έστω τον Παύλο Γερουλάνο, η ατζέντα και η πολιτική δυναμική θα ήταν σίγουρα διαφορετική.
— Θα πυροδοτήσουν τα Τέμπη πολιτικές εξελίξεις;
Έχοντας ως δεδομένο ότι την προηγούμενη φορά ο λογαριασμός έγραψε 41%, δεν μπορώ να ξέρω. Αυτήν τη στιγμή τα Τέμπη αποτελούν τη βάση και το έρεισμα προκειμένου να εκφραστεί μια ευρύτερη δυσαρέσκεια που αφορά και άλλους τομείς. Οι εκλογές, ωστόσο, είναι μακριά. Το βέβαιο είναι ότι έχουμε τελειώσει με τις εκλογικές αυτοδυναμίες. Οπότε δεν πιστεύω ότι θα προκαλέσουν εξελίξεις που διαφορετικά δεν θα είχαμε. Όσο δεν υπάρχει μια ισχυρή εναλλακτική απέναντι στον πρωθυπουργό, ο Μητσοτάκης θα εξακολουθήσει να έχει τον πρώτο λόγο. Εν ολίγοις, νομίζω ότι τα Τέμπη δεν θα προκαλέσουν ένα τσουνάμι που θα ρίξει την κυβέρνηση. Προβλέπω ότι ως το 2027 θα έχει εκτονωθεί η πολιτική ένταση.
— Γιατί δεν υπάρχει αντιπολίτευση που να απειλεί ευθέως τον Κ. Μητσοτάκη;
Γιατί στην Ελλάδα ψηφίζουμε πάντα πρωθυπουργό και όχι κόμμα. Ο Μητσοτάκης έχει κερδίσει τη μεγάλη ιδεολογική μάχη, η οποία τι μας μαθαίνει; Ότι οι παραδοσιακές ιδεολογίες έχουν πια ξεθωριάσει. Επίσης, δεν υπάρχει αντιπολίτευση γιατί δεν έχει προκύψει καμία προσωπικότητα ικανή να σταθεί απέναντί του.
— Πώς σχολιάζεις την επιλογή του Κώστα Τασούλα για τη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας;
Είναι μια επιλογή η οποία ακύρωσε ουσιαστικά τον ίδιο τον Μητσοτάκη. Με αυτήν την πρόταση ήταν σαν να έκανε το χατίρι στον Σαμαρά, στη Λατινοπούλου, στον Βελόπουλο, στους ψεκασμένους και στους οπισθοδρομικούς που δυσαρεστήθηκαν με την Κατερίνα Σακελλαροπούλου, η οποία ήταν άψογη στα καθήκοντά της. Την εγκαλούν ότι πανηγύρισε για το νομοσχέδιο που αφορούσε την ισότητα στον γάμο, αλλά λησμονούν ότι πρόκειται για μια πολιτική απόφαση που έβαζε την Ελλάδα στο ευρωπαϊκό κεκτημένο.
— Είναι συντηρητική χώρα η Ελλάδα;
Νομίζω σε γενικές γραμμές είμαστε μια συντηρητική χώρα, αφού σε μεγάλο βαθμό πολλά άτομα θρησκεύονται και επενδύουν στον θεσμό της οικογένειας. Θα έλεγα ότι πρόκειται για μια παραδοσιακή βαλκανική κοινωνία που εκ των πραγμάτων ακολουθεί την ιστορική και κοινωνική εξέλιξη με καθυστέρηση.
— Ο Λάκης Λαζόπουλος είπε ότι αντί του Κώστα Τασούλα έπρεπε να προταθεί για ΠτΔ η Μαρία Καρυστιανού. Πώς το αξιολογείς;
Αυτός είναι τερματισμένος λαϊκισμός. Και νομίζω ότι προσβάλλει και την ίδια τη Μαρία Καρυστιανού, η οποία δεν έχει εκδηλώσει πολιτικές φιλοδοξίες, ασχέτως αν συχνά πολιτικολογεί.
— Παρακολουθείς τις εκπομπές του;
Το «Αλ Τσαντίρι» δεν μου αρέσει. Γιατί μιλάει ευθέως πολιτικά και δεν χρησιμοποιεί τον πλάγιο λόγο της σάτιρας. Τον προτιμώ στο θέατρο ή ως «Μήτσο». Κάποιες φορές φτάνει στα άκρα και στα όρια της τοξικότητας, χωρίς ωστόσο να αναιρείται η καλλιτεχνική του αξία.
— Είχες πει στο παρελθόν ότι η τηλεόραση δεν έχει χώρο για σένα. Η τηλεόραση όμως είναι μόνο για εκπομπές που κινούνται στο τηλεοπτικό πρότυπο του Γιώργου Λιάγκα;
Είναι πολύ απλό. Ο Λιάγκας προσφέρει μια θεματογραφία και ένα προϊόν που ενδιαφέρει τους περισσότερους ανθρώπους που βλέπουν τηλεόραση. Δεν θα επέστρεφα στην τηλεόραση παρά μόνο… ως κριτής σε reality, που λέει ο λόγος. Άλλωστε εγώ μόνο συνεντεύξεις μπορώ να κάνω και υπάρχουν άλλοι που κάνουν την ίδια δουλειά πολύ καλύτερα από μένα. Εμένα η καψούρα μου είναι ο Best. Όχι γενικά το ραδιόφωνο, αλλά ο Best.
— Παλαιότερα είχες δηλώσει ότι σε είχαν απολύσει από διάφορες δουλειές. Γιατί συνέβαινε αυτό;
Έχω απολυθεί από το Βήμα FM και από το ραδιόφωνο του Alpha. Όσον αφορά τον πρώτο, έφυγα επειδή δεν με ήθελε ο τότε διευθυντής, διότι επιθυμούσαν κάτι πιο συστημικό. Βρήκαν μια γελοία αφορμή για ένα τραγούδι που είχα παίξει στον αέρα και με απομάκρυναν. Από τον Alpha πήραμε πόδι επί ΣΥΡΙΖΑ μαζί με τον Δημήτρη Σταρόβα. Ο σταθμός ανήκε στον Δημήτρη Κοντομηνά και δεν τους άρεσε το ότι κάναμε αντισύριζα ρητορική. Κορυφαίο όλων ήταν ότι την περίοδο που προκηρύχθηκε το δημοψήφισμα του 2015, εκείνη την αλησμόνητη εβδομάδα, μάς πήραν το μικρόφωνο. Έτσι, δεν κάναμε εκπομπές με την αιτιολογία ότι θα επικεντρωθούν σε πιο ειδησεογραφικό πρόγραμμα. Προφανώς αυτό συνέβη για να μην εκφράζουμε ελεύθερα την άποψή μας.
— Ποιο είναι το αγαπημένο σου θέμα από όσα έχεις γράψει στη δημοσιογραφική σου διαδρομή;
Αν έσβηναν τα πάντα από τον σκληρό μου δίσκο και είχα να επιλέξω μόνο ένα θέμα, αυτό θα ήταν σίγουρα το κείμενο που είχα γράψει στο Protagon με τίτλο «Αναπνέοντας νεκρούς στο Βαρανάσι». Είχα παρακολουθήσει από κοντά την αποτέφρωση νεκρών στα ιερά κρεματόρια του Γάγγη, στην αρχαιότερη πόλη της Ινδίας. Το πιο συγκλονιστικό πράγμα που έχω δει στη ζωή μου και το πιο ενδιαφέρον θέμα που έχω γράψει ποτέ.
«Βλέπεις το αυτοκίνητο του γείτονα, τα ακριβά σπίτια των πλουσίων, τη ζωή κάποιων μέσα από τα social media, όλα όσα δηλαδή εσύ δεν έχεις τη δυνατότητα να απολαύσεις. Κι αυτό, εκ των πραγμάτων, δημιουργεί μια κακεντρέχεια».
— Ποια είναι η άποψή σου για το σύνθημα «αλήτες - ρουφιάνοι - δημοσιογράφοι»;
Θα πρότεινα στην ΕΣΗΕΑ να βάλει στην είσοδο των γραφείων έναν αλήτη, έναν ρουφιάνο και έναν δημοσιογράφο, για να βλέπει ο κόσμος ότι είναι διαφορετικά πράγματα. Πρόκειται για ένα αφοριστικό σύνθημα που τους περιλαμβάνει όλους, αλλά σε ένα σημείο ίσως είναι δικαιολογημένο εξαιτίας του βαθμού αναξιοπιστίας που έχουν τα μέσα σήμερα.
— Τι σου αρέσει και τι όχι σήμερα στη δημοσιογραφία;
Δεν μου αρέσει η στρατευμένη και οπαδική δημοσιογραφία που ασκεί πολιτική. Κάποιοι πολιτικοί συντάκτες θυμίζουν σήμερα τους αθλητικούς, που ο καθένας γράφει για την ομάδα που υποστηρίζει. Από την άλλη πλευρά, μου αρέσει η πολυφωνία που υπάρχει στις μέρες μας, όπως και ότι ξεχωρίζουν κάποιες φωνές πηγαίου ταλέντου. Επίσης εννοείται ότι κάθε γενιά δημοσιογράφων είναι πολύ καλύτερη από την προηγούμενη ως προς τη μόρφωση, την κατάρτιση, το ταλέντο.
— Τι σε έχει εξοργίσει από όσα έχουν γραφτεί για σένα;
Το ότι «τα παίρνω» και ότι είμαι «πουλημένος». Σκοπός μου, όμως, δεν είναι να είμαι αρεστός.
— Θα πήγαινες στην ΕΡΤ να δουλέψεις;
Όχι, γιατί δεν πληρώνει καλά.
— Πώς είδες όλη αυτήν τη συζήτηση για την κάλυψη που αφορούσε τις διαδηλώσεις για τα Τέμπη;
Ήταν ένα πισωγύρισμα της ΕΡΤ σε εποχές ΣΥΡΙΖΑ.
— Υπήρξαν αρκετοί στη χώρα μας που υιοθέτησαν τον ρόλο του hater απέναντι στη Σαντορίνη εξαιτίας της κατάστασης με τους σεισμούς. Ποιο είναι το δικό σου σχόλιο;
Αυτό δείχνει το αληθινό μας πρόσωπο, που διακρίνεται από εχθροπάθεια και φθόνο. Ζούμε σε ένα περιβάλλον όπου τα πάντα είναι πορνό, αλλά εσύ δεν μπορείς να γαμήσεις. Βλέπεις το αυτοκίνητο του γείτονα, τα ακριβά σπίτια των πλουσίων, τη ζωή κάποιων μέσα από τα social media, όλα όσα δηλαδή εσύ δεν έχεις τη δυνατότητα να απολαύσεις. Κι αυτό, εκ των πραγμάτων, δημιουργεί μια κακεντρέχεια. Στην κοινωνία μας υπάρχει μια σταθερά, σαν τη μαθηματική 3,14, που αποτυπώθηκε πλήρως με τα ποσοστά του δημοψηφίσματος: 62%-38%. Αυτή είναι η ιδανική αναλογία για να κατανοούμε πάντοτε την ελληνική κοινωνία.
— Τι σε ενοχλεί στη δημόσια σφαίρα;
Σε συλλογικό επίπεδο: η ατιμωρησία και ο «μπάρμπας στην Κορώνη». Σε προσωπικό, θα έλεγα η γαϊδουριά μας. Αισθάνομαι ότι δρούμε περισσότερο κοιτώντας το ατομικό παρά στηρίζοντας το κοινωνικό συμφέρον. Με εκνευρίζει το βαλκανικό μας χρωμόσωμα. Αλλά, «αυτοί είμαστε», που θα έλεγε και ο Δημήτρης Κουτσούμπας.
— Ποιον πολιτικό εκτιμάς;
Τον Ευάγγελο Βενιζέλο. Θαυμάζω την αναλυτική του σκέψη και την ευφυΐα του.
— Κι από τον χώρο της δημοσιογραφίας;
Τα πρώτα ερείσματα ήρθαν από τον Φρέντυ Γερμανό και την Έλενα Ακρίτα. Μετά από τα κείμενα του Πανούτσου στον «Φίλαθλο». Σήμερα εκτιμώ πολύ τον Παύλο Τσίμα. Είναι ο πιο ολοκληρωμένος δημοσιογράφος γιατί οτιδήποτε και αν κάνει, τηλεόραση, γραφή, ραδιόφωνο, το αποτέλεσμα που βγάζει είναι εξαιρετικό. Μου αρέσει η γραφή του Μιχάλη Τσιντσίνη και του Ηλία Μαγκλίνη στην «Καθημερινή», του Στέφανου Κασιμάτη, του Δημήτρη Δουλγερίδη και του Γιάννη Πρετεντέρη στα «Νέα» και, φυσικά, το ξεχωριστό στυλ που έχει στα κείμενά του ο Στάθης Τσαγκαρουσιάνος. Μιλάω μόνο για γραφιάδες, γιατί αν πιάσουμε και τις τηλεοπτικές παρουσίες η λίστα θα μεγαλώσει πολύ.
— Ποια ήταν η πιο δύσκολη στιγμή σου όλα αυτά τα χρόνια;
Η απώλεια της μητέρας μου.
— Το ωραιότερο ταξίδι;
Έχω κάνει τον γύρο του κόσμου ακολουθώντας την ολυμπιακή φλόγα. Αυτό δεν μπορεί να συγκριθεί με κανένα άλλο.
— Δύο βιβλία στα οποία ανατρέχεις συχνά;
Στο «Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι» και στο «Ο Γέρος και η Θάλασσα».
— Τι σε συγκινεί;
Όσο μεγαλώνω, κλαίω όλο και πιο εύκολα. Συγκινήθηκα πρόσφατα όταν είδα ένα νεαρό ζευγάρι να φιλιέται στον δρόμο ή χαζεύοντας ένα όμορφο γατάκι. Με συγκινούν επίσης πολύ οι βαθιές συναισθηματικές κουβέντες.
— Έχεις κάνεις ποτέ ψυχανάλυση;
Όχι, γιατί φοβάμαι. Απαιτεί μεγάλη και ουσιαστική κατάδυση σε μεγάλα βάθη, όπου θα συναντήσεις όμορφα μαργαριτάρια αλλά και ξεχασμένα ναυάγια.
— Τι θεωρείς σημαντικό στη ζωή;
Τα χρόνια, τις συγκινήσεις και την υγεία.
— Όταν επιστρέφεις στη Θεσσαλονίκη, ποιες σκέψεις κάνεις;
Προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι εκεί μεγάλωσα. Ανήκω στους ανθρώπους που πιστεύουν ότι τις πόλεις στις οποίες μεγαλώσαμε τις κουβαλάμε στη ζωή μας. Αλλά είναι ένα περίεργο συναίσθημα. Όταν βρίσκομαι στη Θεσσαλονίκη, είμαι σε ένα μέρος που το γνωρίζω καλά αλλά νιώθω και ξένος. Ωστόσο, πιστεύω ότι η πιο φωτεινή μέρα είναι ένα χειμωνιάτικο βροχερό απόγευμα Κυριακής στην Εγνατία.
