ΜΕ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ ΨΗΦΟΦΟΡΙΑ, για την οποία απαιτούνταν μόλις 151 ψήφοι, εξελέγη, όπως αναμενόταν, νέος Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο Κωνσταντίνος Τασούλας, συγκεντρώνοντας 160 ψήφους. Ο αριθμός αυτός επετεύχθη καθώς τον κ. Τασούλα ψήφισαν επίσης οι δύο διαγραφέντες από τη ΝΔ, Αντώνης Σαμαράς και Μάριος Σαλμάς, και δύο ανεξάρτητοι, ο προερχόμενος από την Ελληνική Λύση, Παύλος Σαράκης, ο οποίος ήταν παλιά στη ΝΔ, και ο προερχόμενος από τους Σπαρτιάτες, Χαράλαμπος Κατσιβαρδάς, ο οποίος ήταν κάποτε μέλος της ΟΝΝΕΔ και στη δημοτική παράταξη του Νικήτα Κακλαμάνη.
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μπορεί να μην έχει ουσιαστικό πολιτικό ρόλο, η επιλογή της κυβέρνησης όμως είχε έναν συγκεκριμένο συμβολισμό, όπως και οι επιλογές και η στάση των υπόλοιπων κομμάτων. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης επέλεξε μια κομματική προσωπικότητα που συσπειρώνει την κομματική βάση της ΝΔ και δεν ενοχλεί τους συντηρητικούς ψηφοφόρους του. Μια ασφαλής, «αμυντική» επιλογή, η οποία δεν καλλιεργεί υψηλές προσδοκίες, αλλά δεν έχει ρίσκο, καθώς προεξοφλείται ότι δεν θα του δημιουργήσει προβλήματα. Η επιλογή του Κωνσταντίνου Τασούλα δεν εξασφάλισε μια ευρύτερη πολιτική συναίνεση, αλλά για τον Κυριάκο Μητσοτάκη δεν ήταν αυτό το ζητούμενο.
Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, Σωκράτης Φάμελλος, αφού υποστήριξε ότι «η εκλογή του κ. Τασούλα έρχεται σε αντίθεση με την απαίτηση της κοινωνίας για δικαιοσύνη και διαφάνεια για το έγκλημα των Τεμπών», κατηγόρησε το ΠΑΣΟΚ και τα κόμματα της αριστεράς επειδή δεν στήριξαν την πρότασή του για τη Λούκα Κατσέλη και «δεν ανταποκρίθηκαν στην απαίτηση της κοινωνίας για κοινή έκφραση της αντίθεσης απέναντι στις επιλογές του κ. Μητσοτάκη».
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης επέλεξε μια κομματική προσωπικότητα που συσπειρώνει την κομματική βάση της ΝΔ και δεν ενοχλεί τους συντηρητικούς ψηφοφόρους του. Μια ασφαλής, «αμυντική» επιλογή, η οποία δεν καλλιεργεί υψηλές προσδοκίες, αλλά δεν έχει ρίσκο, καθώς προεξοφλείται ότι δεν θα του δημιουργήσει προβλήματα.
Η επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ έχει κι αυτή τον συμβολισμό της. Ούτε αυτός επέλεξε κάποια υπερκομματική υποψηφιότητα αλλά πρότεινε μια προσωπικότητα απολύτως ταυτισμένη με την πορεία του κόμματος τα τελευταία χρόνια, προερχόμενη όμως από το ΠΑΣΟΚ και όχι από την αριστερά. Αρκετοί δεν ξεχνούν πως η Λούκα Κατσέλη ήταν υπέρ της εμπλοκής του ΔΝΤ στην αρχή της κρίσης, όταν συμβούλευε τον Γιώργο Παπανδρέου, όπως δεν ξεχνούν και στο ΠΑΣΟΚ την αποχώρησή της στην κρίση, για να πάει στον ΣΥΡΙΖΑ ως «αντιμνημονιακή», όταν αυτός όδευε προς την εξουσία, για να φέρει τελικά άλλο ένα μνημόνιο. Πολλοί στο ΠΑΣΟΚ θεωρούν άξιο απορίας σήμερα για ποιον λόγο ο Σωκράτης Φάμελλος προσδοκούσε να έχει την υποστήριξη τους από τη στιγμή που δεν υπήρξε και καμία συννενόηση.
Η απόφαση των βουλευτών της Νέας Αριστεράς για αποχή στην τελευταία ψηφοφορία, ενώ αρχικά είχαν ψηφίσει τη Λούκα Κατσέλη, ενόχλησε πολύ την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και προκάλεσε αρκετές εντάσεις, οι οποίες συνεχίζονται. Ο ΣΥΡΙΖΑ, παρότι αυτό δεν είχε κάποια σημασία, πόνταρε στις παραπάνω ψήφους από την υποψηφιότητα του ΠΑΣΟΚ που θα έπαιρνε η δική του, κάτι που του διασφάλιζε η Νέα Αριστερά όσο τον ακολουθούσε. Η απόφασή της να διαφοροποιηθεί την τελευταία στιγμή στέρησε από τον ΣΥΡΙΖΑ το ελάχιστο που μπορούσε να επιδείξει επικοινωνιακά, ότι μπορεί να πάρει ξανά πίσω τη δεύτερη θέση.
Η Νέα Αριστερά προτίμησε να ποντάρει στον κόσμο που κατέβηκε στις διαδηλώσεις για τα Τέμπη, στον οποίο στοχεύουν και άλλα κόμματα, επιλέγοντας να διαφοροποιηθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ με το να μην πάρει μέρος στην τελευταία ψηφοφορία στη Βουλή για την ανάδειξη του νέου Προέδρου της Δημοκρατίας, που έχει χαρακτηρίσει ως «βασικό εκτελεστή της συγκάλυψης». Η απόφαση ελήφθη μετά από μια μαραθώνια και ταραχώδη κοινή συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας και του Πολιτικού Γραφείου, καθώς υπήρχαν ισχυρές ενστάσεις.
Η βασική διαφωνία στη Νέα Αριστερά, η οποία δημοσκοπικά κινείται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, είναι για το αν πρέπει να δρομολογηθεί η επιστροφή τους στο ΣΥΡΙΖΑ, με την ελπίδα να επιβιώσουν πολιτικά, ή να χαράξουν έναν δικό τους, ριζοσπαστικότερο δρόμο. Οι υποστηρικτές της επιστροφής επιθυμούσαν τη στήριξη της Κατσέλη, ενώ οι άλλοι ήταν υπέρ της αποχής και της καταγγελίας για συγκάλυψη, καθώς, ως αιτία της έως τώρα αποτυχίας τους, θεωρούν τη μη διαφοροποίησή τους και τη θολή πολιτική ταυτότητα.
Ο κύριος λόγος για τον οποίο κατηγορούν τον Κωνσταντίνο Τασούλα για συγκάλυψη είναι επειδή ο ίδιος, ως πρόεδρος της Βουλής, δεν προώθησε τις δικογραφίες που ήρθαν στη Βουλή εναντίον μελών της κυβέρνησης (για την 717 και την αλλοίωση του χώρου του δυστυχήματος) ώστε να παραπεμφθούν. Αυτό, βέβαια, δεν ήταν προσωπική του απόφαση αλλά συνολικά της ΝΔ. η οποία έχει την πλειοψηφία στη Βουλή.
Στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, σχολιάζοντας τη στάση της Νέας Αριστεράς, οι βουλευτές της οποίας επέκριναν εντόνως την υποψηφιότητα του Τάσου Γιαννίτση, υπενθύμιζε ότι η συγκάλυψη για την οποία κατηγορούν τον Κ. Τασούλα, για τη σύμβαση 717, δεν αφορά μόνο τον Κώστα Καραμανλή αλλά και στον Χρήστο Σπίρτζη. «Δεν ακούσαμε κάποιον βουλευτή της Νέας Αριστεράς να ζητά την παραπομπή του Χρήστου Σπίρτζη, ούτε όσο ήταν μαζί στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛ. να ρωτάνε γιατί δεν ολοκληρωνόταν η σύμβαση». Επισήμανε, επίσης, ότι ο Κ.Τασούλας έκανε ό,τι είχε κάνει και ο Νίκος Βούτσης όταν είχαν έρθει στη Βουλή οι δικογραφίες για τους Νίκο Τόσκα και Πάνο Σκουρλέτη για την πολύνεκρη πυρκαγιά στο Μάτι και τη διαχείρισή της. Η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για μια αρνητική, αλλά πάγια διακομματική πρακτική.
Το ΠΑΣΟΚ, που άργησε αρκετά να μπει στο παιχνίδι για την προεδρική εκλογή, στην αρχή περίμενε με αμηχανία να ακούσει πρώτα την πρόταση της ΝΔ, καθώς διοχετεύονταν πληροφορίες ότι μπορεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης να πρότεινε τον Ευάγγελο Βενιζέλο. Στην πραγματικότητα αυτό το σενάριο δεν είχε ποτέ σοβαρές πιθανότητες, αλλά εγκλώβισε το ΠΑΣΟΚ για αρκετό διάστημα μέχρι να διαψευστεί στην πράξη. Στο μεταξύ, ο ΣΥΡΙΖΑ έσπευσε να προλάβει το ΠΑΣΟΚ, με την προσδοκία να το αναγκάσει να τον ακολουθήσει, καθώς πίστευε πως αν διάλεγε κάποιο πρόσωπο με προέλευση από το ΠΑΣΟΚ, η Χαριλάου Τρικούπη δεν θα μπορούσε να πει όχι. Το αποτέλεσμα όμως ήταν το αντίθετο, αφού το ΠΑΣΟΚ δεν θα δεχόταν έτσι κι αλλιώς τον ρόλο του ακολούθου του ΣΥΡΙΖΑ και δεν θα στήριζε κάποιο πρόσωπο από αυτά που έχει καταγγείλει ότι εγκατέλειψαν το ΠΑΣΟΚ «για την καρέκλα».
Ο Τάσος Γιαννίτσης, που προτάθηκε από το ΠΑΣΟΚ, έλαβε σε όλες τις ψηφοφορίες 34 ψήφους, από τους 31 δικούς του βουλευτές και από τον διαγραμμένο Μπαράν Μπουρχάν και τους εκλεγμένους με το ΣΥΡΙΖΑ Ράνια Θρασκιά και Πέτρο Παππά, οι οποίοι φαίνεται να επιδιώκουν τη μεταγραφή τους εκεί.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης μπορούσε να μην προτείνει κάποιον, αφού δεν είχε καμία πιθανότητα να εκλεγεί, αποφάσισε όμως ότι ήθελε να δείξει με την πρόταση αυτή το δικό τους άλλο παράδειγμα. Η υποψηφιότητα του Τάσου Γιαννίτση, ωστόσο, δέχτηκε έντονη κριτική, ως ο άνθρωπος που ήθελε να μειώσει τις συντάξεις πριν από τα μνημόνια, από κάποια αριστερά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, όπως ο Διονύσης Τεμπονέρας, αλλά και πολλούς βουλευτές της Νέας Αριστεράς. Για το ΠΑΣΟΚ ήταν ο άνθρωπος που αν τον είχαν ακούσει, θα είχαν εξομαλυνθεί να προβλήματα του ασφαλιστικού που συνέβαλαν στην κρίση – δύο εντελώς διαφορετικές αναγνώσεις.
Το συμπέρασμα είναι ότι όχι μόνο η ΝΔ, που έκανε μια κομματική επιλογή, αλλά όλα τα κόμματα (που έχουν κυβερνήσει) βγαίνουν τσαλακωμένα από την προεδρική εκλογή. Κι ενώ στη ΝΔ τα προβλήματα είναι εξωτερικά (στο εσωτερικό κυριαρχεί απόλυτα ο Κυριάκος Μητσοτάκης), στο ΠΑΣΟΚ, στον ΣΥΡΙΖΑ και στη Νέα Αριστερά η εκλογή ΠτΔ πυροδότησε νέες εσωτερικές εντάσεις. Για άλλη μια φορά, δηλαδή, τα κόμματα αυτά όχι μόνο δεν κατάφεραν να συνεννοηθούν μεταξύ τους αλλά αναδείχθηκαν και νέες διαφωνίες στο εσωτερικό τους, οι οποίες φαίνεται ότι θα έχουν συνέχεια.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
