ΝΑΝΙ ΝΑΝΙ Η κουλτούρα κάνει. Σας παρακαλώ, απενεργοποιήστε τα κινητά σας ή, έστω, ρυθμίστε τα στην αθόρυβη λειτουργία.
Θέλω να κοιμηθώ, να ονειρευτώ, και όταν ξυπνήσω να έχω ξεχάσει όλα όσα υπέφερα κοντά σας. Τις γυναικοκτονίες, τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη και όλους τους απλήρωτους λογαριασμούς που με περιμένουν στοιβαγμένοι σε ένα συρτάρι. Λογαριασμούς που θα προτιμούσα να ξεχάσω, που αποφεύγω να αθροίσω και να σημειώσω την ημερομηνία λήξης τους. Θα τους πληρώσω μία μέρα μετά τη λήξη, το συντομότερο. Τους αναβάλλω όπως αναβάλλω να σε πάρω τηλέφωνο και να σου πω: «Δεν θέλω ούτε να σε ξέρω. Έλα τώρα εδώ».
Δεν έχω τηλεόραση, αλλά αν είχα, θα την άφηνα να παίζει στη διαπασών όλο το 24ωρο. Η κουλτούρα κοιμάται βαθιά όταν η τηλεόραση παίζει δυνατά.
«Σκρολάρω ασταμάτητα μέσα στις ζωές των άλλων όσο εκείνοι σκρολάρουν μέσα στις ζωές κάποιων άλλων και αν εντελώς κατά τύχη εσύ κι εγώ σκρολάρουμε στην ίδια ινσταγκραμική ζωή, θα κάνω ότι δεν σε ξέρω».
Σκρολάρω ασταμάτητα μέσα στις ζωές των άλλων όσο εκείνοι σκρολάρουν μέσα στις ζωές κάποιων άλλων και αν εντελώς κατά τύχη εσύ κι εγώ σκρολάρουμε στην ίδια ινσταγκραμική ζωή, θα κάνω ότι δεν σε ξέρω. Ακόμα γλείφω τις πληγές της παλιάς φεϊσμπουκικής ζωής. Η γενιά μου δεν πρόλαβε να χωνέψει τόσο «ψέμα», αν δεν σε ξέρω από τον δρόμο, δεν σε ξέρω από πουθενά. Αν θες να σε θυμηθώ, πες μου ότι μαλώσαμε σε μια συναυλία, στην ουρά ενός μπαρ, σε μια πορεία ή σε κάποιο αφτεράδικο. Πες μου ότι έστω για ένα βράδυ η χημεία μας ήταν ο λόγος που ξύπνησε η κουλτούρα.
Άλλωστε σε λίγους μήνες θα παίρνουμε όλοι PrEP και τα αστεία για τον HIV θα τελειώσουν. Το απροφύλαχτο σεξ που κάνουμε δεν θα είναι σκάνδαλο. Δεν θα σε νοιάζει ποια είμαι ούτε πόσο με θέλεις, θα σε νοιάζει μόνο αν πήρα το χάπι μου. Δεν θα έχουμε πια δικαιολογίες για να μην κάνουμε σεξ συνέχεια και παντού. Σε περίπτωση που φωνάζω, να μου βάλεις φίμωτρο. Αν είναι για τον καλό ύπνο της κουλτούρας, θα το υποστώ με υπερηφάνεια.
Η κουλτούρα ξυπνάει όταν φωνάζουν οι τρανς. Δεν θέλει να ακούσει τις φωνές των 350 δολοφονημένων, πόσο μάλλον των ζωντανών. Όπως δεν θέλει να ακούσει τις φωνές των πνιγμένων προσφύγων, των κακοποιημένων παιδιών και των πεινασμένων. Η κουλτούρα ακούει μόνο «εκκλησία live». Αυτή η κουλτούρα με έμαθε να τρέχω στο κέντρο της Αθήνας.
«Είδα μια με ένα μπεζ φόρεμα και πλατφόρμες να τρέχει στην Πατησίων. Εσύ ήσουν;»
«Δεν ήμουν εγώ».
Απαντάω, γιατί αν απαντήσω «ναι», θα με ρωτήσουν γιατί έτρεχα. Δεν θα ξέρω τι να τους απαντήσω. Ξέρω μόνο ότι έχω μάθει να τρέχω μέσα σε αυτή την πόλη. Γκάζι - Εξάρχεια - Κυψέλη - Ομόνοια - Πατήσια. Μπορεί να με κυνηγάει κάποια κουλτούρα. Μπορεί να με κυνηγάς εσύ για να σου εκπληρώσω ακόμα μία φαντασίωση.
Μόνο στα σούπερ-μάρκετ δεν τρέχω, εκεί βολτάρω χαλαρά ψάχνοντας στα ράφια ποιες ρυζογκοφρέτες έχουν την καλύτερη τιμή στη μεγαλύτερη ποσότητα και με το υψηλότερο ποσοστό πρωτεΐνης. Ταυτόχρονα θυμάμαι τη φιλενάδα Α.Κ. που μου έμαθε το διατροφικό κόλπο με τις ρυζογκοφρέτες. Και εδώ να διευκρινίσω πως και οι δύο είμαστε «άτομα με κόλπο».
Η κουλτούρα κοιμάται πάνω σε ράντζα νοσοκομείων, ενώ εγώ σε διπλό κρεβάτι και περνάω τις ώρες μου τσεκάροντας αγγελίες με όμορφα σπίτια, ρετιρέ, φρεσκοβαμμένα, ανακαινισμένα, πεντακάθαρα. Στο σαλόνι μου επικρατεί χάος που θυμίζει διάρρηξη διαμερίσματος. «Ναι, αλλά είμαι δημιουργική γυναίκα κι εμείς οι δημιουργικές γυναίκες συνήθως είμαστε ακατάστατες καπνίστριες και μυστήριες τύπισσες».
Μέσα στα ίδια φωτογραφήσιμα σπίτια φαντάζομαι εμένα και τη Σουσού. Σε μια βδομάδα θα τα έχουμε καταστρέψει και οι ένοικοι της πολυκατοικίας θα μαζεύουν υπογραφές για να μας κάνουν έξωση. Σίγουρα θα τους λερώναμε την κουλτούρα με γατότριχες, αποτσίγαρα και σκισμένα καλσόν.
Ας αφήσουμε την κουλτούρα να κοιμάται γιατί αν ξυπνήσει «ποιος είδε την κουλτούρα και δεν τη φοβήθηκε». Νάνι νάνι η κουλτούρα κάνει. Έχει πάρει και Xanax. Θα βγάλω τα τακούνια και θα περπατήσω στις μύτες των ποδιών μου. Αλλά αυτό δεν είναι εγγύηση ότι το ένα μου τακούνι δεν θα σκάσει με δύναμη στο κεφάλι της κουλτούρας. Και αν αστοχήσω, που δεν το συνηθίζω, θα πετάξω και το δεύτερο τακούνι. Μήπως ξυπνήσει και σωθεί κανένας άνθρωπος.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
