«ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ»… Είναι τόσο συνηθισμένη και τόσο διαχρονική αυτή η επικεφαλίδα στους τίτλους της επικαιρότητας, που είναι σαν να αποτελεί ξεχωριστό είδος, ξεχωριστό ενημερωτικό τομέα ανεξάρτητο από τις κοινωνικές ή τις αστυνομικές ειδήσεις, είτε πρόκειται για ατύχημα είτε για έγκλημα είτε για αυτοκτονία, είτε για κάποιο φριχτό συνδυασμό των δύο τελευταίων, που επίσης θα μπορούσε να αποτελεί αυτόνομη κατηγορία.
Στην περίπτωση του προχθεσινού, πολλαπλώς συνταρακτικού και βαθύτατα θλιβερού περιστατικού στο Νέο Ηράκλειο, θα μπορούσε να κάνει λόγο κανείς ακόμα και για ευθανασία, αν οι συγκεχυμένες ακόμα πληροφορίες για τον θάνατο των δύο νεαρών αδελφιών (που «αντιμετώπιζαν ψυχολογικά προβλήματα αλλά δεν φαίνεται να ήταν τοξικοεξαρτημένοι») λένε την αλήθεια και αν δεν συνέβη κάτι ακόμα ειδεχθέστερο μέσα στο κλειστό κύκλωμα πόνου που μοιάζει να αποτελούσε αυτή η παραδοσιακή μικροαστική οικογενειακή διπλο/τριπλοκατοικία, όπου διέμεναν μαζί με τον πατέρα και τον άλλο αδελφό τους.
Η μητέρα είχε πεθάνει πρόσφατα, απώλεια που, επίσης σύμφωνα με το ρεπορτάζ (και τις μαρτυρίες των αιωνίως ανύποπτων και έκπληκτων γειτόνων), αποτέλεσε ίσως το προοίμιο της τραγωδίας.
Η οικογένεια είναι ένα μυστήριο και ερμητικό σύμπαν που ρέπει προς τη φθορά και προς την τραγωδία, ακόμα κι όταν υπάρχουν καλές συνθήκες και προθέσεις, πόσο μάλλον όταν χάνονται τα λογικά, καίγονται οι συνδέσεις και όλα τριγύρω μοιάζουν να καταρρέουν.
Οι συνθήκες παραμένουν αδιευκρίνιστες και οι ανατροπές στην υπόθεση μοιάζουν πιθανές, ειδικά από τη στιγμή που το μόνο εύρημα είναι τα δύο λακωνικά σημειώματα αυτοκτονίας που βρέθηκαν και μοιάζουν με υπεύθυνες δηλώσεις του ν.105 για πάσα χρήση.
Δεν πρόκειται όμως για αστυνομικό μυστήριο, ούτε καν για κοινωνικό δράμα, δεν πρόκειται για μυθοπλασία ούτε για true crime σπαζοκεφαλιά, αλλά για ζοφερή πραγματικότητα που συμβαίνει τακτικά δίπλα μας σε εβδομαδιαίες ή ακόμα και σε καθημερινές συνέχειες.
Και μόνο ο συνδυασμός πανδημίας και επαγγελματικής επισφάλειας έχει στείλει πολύ κόσμο στην άκρη της αβύσσου, πέρα από τα δράματα και τις παθολογίες που έτσι κι αλλιώς ταλανίζουν τόσες οικογένειες.
Προχθες πήρε νέα τροπή και η οικογενειακή τραγωδία (ή ομαδική σφαγή) που συνέβη την προηγούμενη εβδομάδα στο μακρινό Βραδεμβούργο, καθώς βρέθηκε στον τόπο της φρίκης επιστολή του 40χρονου πατέρα, στην οποία εκδήλωνε τον φόβο του πως ο ίδιος και η σύζυγός του επρόκειτο να συλληφθούν για την πλαστογράφηση πιστοποιητικού εμβολιασμού της δεύτερης, την οποία ανακάλυψε ο εργοδότης της, και πως αν συνέβαινε κάτι τέτοιο θα μπορούσε να τους αφαιρεθεί η επιμέλεια των τριών ανήλικων παιδιών τους. Σύμφωνα με τις γερμανικές αρχές, το πιο πιθανό είναι ότι ο άνδρας αυτοκτόνησε αφού πρώτα «πήρε μαζί του» τη γυναίκα και τα παιδιά.
Ένα από τα πιο ισχυρά και πασπαρτού κλισέ είναι η φράση που ανοίγει την Άννα Καρένινα του Λέοντος Τολστόι: «Όλες οι ευτυχισμένες οικογένειες μοιάζουν μεταξύ τους, κάθε δυστυχισμένη οικογένεια όμως είναι δυστυχισμένη με τον δικό της τρόπο» (φοβού τους κοσμοκαλόγερους και τα αποφθέγματά τους: ο Τολστόι είχε πει επίσης ότι «οι γυναίκες είναι τόσο κακές εκ φύσεως που η διαφορά μεταξύ μιας καλής και μιας κακιάς γυναίκας μόλις και μετά βίας υπάρχει»).
Όμως ακόμα και μια φαινομενικά ευτυχισμένη οικογένεια μπορεί να είναι δυστυχισμένη με τον δικό της τρόπο. Η οικογένεια είναι ένα μυστήριο και ερμητικό σύμπαν που ρέπει προς τη φθορά και προς την τραγωδία, ακόμα κι όταν υπάρχουν καλές συνθήκες και προθέσεις, πόσο μάλλον όταν χάνονται τα λογικά, καίγονται οι συνδέσεις και όλα τριγύρω μοιάζουν να καταρρέουν.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
