Η πανδημία άλλαξε τα πάντα στην καθημερινότητά μας. Ακόμη και τις νύχτες μας, καθώς ο κορωνοϊός «εισέβαλε» και στα όνειρά μας.
Παγιδευμένοι μέσα στο σπίτι, εγκλωβισμένοι σε ένα όχημα που δεν κινείται, ανήμποροι να ολοκληρώσουν κάτι φαινομενικά απλό. Τέτοια όνειρα έβλεπαν πολλοί κατά τη διάρκεια του lockdown, σύμφωνα με έρευνα του University College London.
Για τις ανάγκες της έρευνας περισσότερα από 850 όνειρα και εφιάλτες καταγράφηκαν διαδικτυακά στο Lockdown Dreams Project, από τον Μάρτιο του 2020 έως τον ίδιο μήνα του 2021. Από την ανάλυσή τους προκύπτει ότι στο αποκορύφωμα της πανδημίας συχνά οι άνθρωποι ονειρεύονταν περιοριστικές εμπειρίες που τους αναστάτωναν, μέσα σε συνήθεις χώρους της καθημερινότητάς τους, όπως το σπίτι.
Κλειστοφοβικές καταστάσεις, όπως να αδυνατεί κάποιος να βγει από το σπίτι του επειδή είναι σπασμένο το χερούλι της πόρτας ή η κλειδαριά, εξαιτίας κάποιου εμποδίου, αναφέρονταν συχνά στις αρχές της πανδημίας. Πολλοί επίσης έβλεπαν στον ύπνο τους ότι έπρεπε να παραμείνουν στο σπίτι, για να ξεφύγουν από κάτι παράξενο ή μυστηριώδες που συνέβαινε ακριβώς έξω από αυτό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού κάποιος που ανέφερε ότι ονειρεύτηκε πως επικίνδυνες αρκούδες ήταν στον κήπο του, κάτι που τον ανάγκαζε να μείνει μέσα, όπου ήταν ασφαλής.
Συνολικά, η μελέτη διαπίστωσε ότι το 71% των ανθρώπων ανέφεραν ότι είχαν πιο έντονα όνειρα κατά τη διάρκεια του πρώτου lockdown στη Βρετανία, σε σύγκριση με πριν από την πανδημία.
«Στην αρχή, είχαν πάρα πολύ μεγάλη σχέση με την κλειστοφοβία και την αίσθηση ότι είσαι παγιδευμένος», δήλωσε ο Τζέικ Ρόμπερτς, ένας από τους ερευνητές του πρότζεκτ. Όμως, όσο η πανδημία προχωρούσε, τα όνειρα άρχισαν να γεμίζουν με άλλα προβλήματα.
Οι άνθρωποι ονειρεύονταν ότι προσπαθούσαν να φτάσουν από το ένα σημείο στο άλλο ή να κάνουν κάτι κάποια καθημερινή δραστηριότητα και ξαφνικά συνέβαινε κάτι αρκετά μυστηριώδες. Κάτι δεν θα λειτουργούσε, ένα όχημα δεν θα ξεκινούσε ή θα έπρεπε να το εγκαταλείψουν και να συνεχίζουν με τα πόδια. Για αυτούς, «υπήρχε μια αίσθηση ότι πλέον δεν είχαν τον έλεγχο αυτού που έκαναν, ως μία καλή πραγματικά μεταφορά για την έλλειψη της ελευθερίας μετακίνησης», εξήγησε ο Ρόμπερτς.
Ο ίδιος ο ιός δεν εμφανιζόταν ευθέως στα όνειρα, αλλά συμβολικά ήταν πανταχού παρών, συμπλήρωσε. Για παράδειγμα ανέφερε το όνειρο ενός ανθρώπου στο οποίο έπρεπε να πιάσει ένα ψάρι, προκειμένου να αποκτήσει ένα έγγραφο που θα του επέτρεπε να κατέβει από το πλοίο στο οποίο επέβαινε.
Η οικογένεια ήταν ένα σημαντικό κομμάτι των ονείρων του lockdown. Κάποιες φορές οι άνθρωποι έβλεπαν φίλους και συγγενείς έξω από το σπίτι τους, χωρίς να μπορούν να τους πλησιάσουν. «Αλλά αυτό που έγινε ξεκάθαρο όσο προχωρούσαμε ήταν πως ανέτρεχαν σε παιδικές αναμνήσεις, με τους ίδιους να είναι ανάμεσα σε ανθρώπους που ίσως είχαν πεθάνει πριν από χρόνια», δήλωσε ο Ρόμπερτς.
Οι άνθρωποι που βίωναν τον πόνο της αδυναμίας να δουν τους αγαπημένους τους, εξήγησε, προσπαθούσαν να διαχειριστούν τα συναισθήματά τους και ταυτόχρονα αναζητούσαν παρηγοριά σε ένα ειδυλλιακό κομμάτι της παιδικής ηλικίας τους.
Με πληροφορίες από Guardian
