Με την πιθανότητα ο θάνατος του προέδρου του Ιράν, Εμπραχίμ Ραΐσι να επηρεάσει μακροπρόθεσμα τις αγορές πετρελαίου, ασχολείται σε άρθρο του το Forbes. Όπως αναφέρεται στο άρθρο, η πιθανότητα αυτή αυξάνεται αν μαζί με τον ερχομό νέου προέδρου, αλλάξουν και οι πολιτικές της κυβέρνησης, αλλά και αν υπάρξουν εσωτερικές αναταραχές.
«Η ιρανική νομοθεσία απαιτεί νέες εκλογές εντός 50 ημερών, ή μέχρι το τέλος Ιουνίου, και έρχονται σε μια περίοδο αυξανόμενων προκλήσεων για το καθεστώς. Η οικονομία συνέχισε να παραπαίει, κυρίως λόγω της κακής διαχείρισης που επιδεινώθηκε από τις κυρώσεις. Μεγάλο μέρος της οικονομίας παραμένει κάτω από τον έλεγχο των Φρουρών της Επανάστασης, οι οποίοι έχουν μπλοκάρει με συνέπεια τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις και αποτελούν μια σημαντική πολιτική δύναμη στα παρασκήνια. Το αποτέλεσμα ήταν ένα ριάλ που συνεχώς βυθίζεται και ένας πληθωρισμός πάνω από 50%, πράγματα που τροφοδοτούν συνεχώς πολλαπλασιαζόμενες καταγγελίες οργής και δυσαρέσκειας για την πολιτική και κοινωνική καταστολή του καθεστώτος.
Σε πρώτη φάση δεν είναι πιθανό να υπάρξει κάποια σημαντική αλλαγή στην αντιαμερικανική, αντι-ισραηλινή στάση του καθεστώτος ούτε στην υποστήριξή του σε ομάδες πληρεξουσίων στην περιοχή, συμπεριλαμβανομένων της Χαμάς, της Χεζμπολάχ και των Χούτι. Ωστόσο, δεν αξίζει τίποτα το γεγονός ότι η κυβέρνηση είχε ήδη προτρέψει αυτές τις ομάδες να μετριάσουν τις επιθέσεις τους, τουλάχιστον κατά των αμερικανικών δυνάμεων στην περιοχή. Η απόφαση να μην απαντήσουν σε μια πρόσφατη ισραηλινή επίθεση, 'κηρύξτε ότι νικήσατε και φύγετε', όπως έλεγε το σύνθημα της εποχής του Βιετνάμ, υποδηλώνει ότι θέλουν να μειώσουν τις εντάσεις ή τουλάχιστον να μην τις αυξήσουν», γράφει ο αρθρογράφος Μάικλ Λιντς του Forbes.
Όπως συμπληρώνει ο Λιντς: «Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι το Ιράν θα μετριάσει περαιτέρω την εξωτερική του πολιτική όσο συνεχίζεται ο πόλεμος του Ισραήλ στη Γάζα, αλλά σε περίπτωση που η σύγκρουση αρχίσει να αποκλιμακώνεται και καταλήξει σε μια εκεχειρία που θα επεκταθεί σε μακροπρόθεσμη εκεχειρία, η κυβέρνηση του Ιράν θα έχει πολύ περισσότερο χώρο για ελιγμούς. Το γεγονός ότι η μεγάλης κλίμακας επίθεση με drone και πυραύλους στο Ισραήλ εκλήφθηκε ως επίδειξη δύναμης του καθεστώτος θα μπορούσε να σημαίνει ότι η κυβέρνηση αισθάνεται ότι έχει κάλυψη για να μετριάσει την εξωτερική πολιτική, δημιουργώντας πιθανώς ένα άνοιγμα προς τη Δύση. Η επίτευξη νέας συμφωνίας για το πυρηνικό της πρόγραμμα θα μπορούσε να οδηγήσει σε αύξηση των εξαγωγών πετρελαίου και να μειώσει τουλάχιστον ένα μέρος της οικονομικής πίεσης στο καθεστώς.
Η ηγεσία, τώρα και ο πιθανός νέος πρόεδρος, δεν μπορεί να αναμένεται να είναι μετριοπαθής, δεδομένης της πολιτικής ισχύος των συντηρητικών, με επικεφαλής τον Αγιατολάχ Χαμεϊνί. Η αβεβαιότητα περιστρέφεται γύρω από τον βαθμό στον οποίο η δημόσια πίεση μπορεί να τους αναγκάσει να χαλαρώσουν τους κοινωνικούς περιορισμούς και να προσπαθήσουν να μειώσουν ή να άρουν τις κυρώσεις. Ένας νέος γύρος εικονικών εκλογών θα μπορούσε να σημαίνει δημόσια απάθεια, αλλά θα μπορούσε επίσης να προκαλέσει μεγαλύτερη οργή με το καθεστώς. Η καταστολή έχει ως επί το πλείστον φιμώσει τις προηγούμενες διαμαρτυρίες, αλλά η πίεση στην κυβέρνηση φαίνεται πιθανό να αυξηθεί, όχι να μειωθεί, και η μεταρρύθμιση μπορεί να φαίνεται καλύτερος δρόμος για την επιβίωση του καθεστώτος».
Στο άρθρο του Forbes αναφέρεται επίσης: «βραχυπρόθεσμα, αυτή η αναταραχή θα μπορούσε να σημαίνει διακοπή των προμηθειών πετρελαίου, ειδικά εάν εξελιχθεί σε εργατική δράση στα κοιτάσματα πετρελαίου, όπως συνέβη κατά την Ιρανική Επανάσταση του 1979. Ακόμη και αν οι προμήθειες δεν επηρεαστούν άμεσα, μεγάλες διαδηλώσεις και αναταραχές θα αύξαναν το ασφάλιστρο για το πετρέλαιο, δεδομένου των φόβων ότι ενδέχεται να επηρεαστούν οι προμήθειες ή ότι το καθεστώς θα μπορούσε να υποκινήσει τη βία κάπου στην περιοχή ως αντιπερισπασμό.
Μακροπρόθεσμα, ένα αισιόδοξο σενάριο θα σήμαινε τη μεταμόρφωση του καθεστώτος σε κάτι που ανταποκρίνεται περισσότερο στο κοινό, που ενδιαφέρεται περισσότερο για την οικονομική ανάπτυξη και καλύτερες σχέσεις με τη Δύση. Φυσικά, το καθεστώς έχει ως επί το πλείστον αποφεύγει μια τέτοια πορεία τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες, αλλά όπως λέει η παροιμία, τίποτα δεν αλλάζει μέχρι να το κάνει. Συνοπτικά, ο αντίκτυπος στις τιμές του πετρελαίου είναι βραχυπρόθεσμα ανοδικός, μακροπρόθεσμα πτωτικός, αλλά το πότε έρχεται το μακροπρόθεσμο είναι το μεγαλύτερο ερώτημα».
