Λίγες εβδομάδες μετά την ορκωμοσία του σε παλαιό σταθμό του Μετρό της Νέας Υόρκης, ο Ζοχράν Μαμντάνι έχει κλείσει τον πρώτο μήνα του στη δημαρχία της Νέας Υόρκης και το New York Magazine κάνει τη δική του αποτίμηση.
Ο Ζοχράν Μαμντάνι, σύμφωνα με το περιοδικό, δείχνει ότι η διακυβέρνηση, πόσω μάλλον αυτή μίας «μητρόπολης», είναι πολύ πιο σύνθετη από τα συνθήματα της προεκλογικής εκστρατείας.
Στα τέλη Ιανουαρίου, ο Μαμντάνι ανακοίνωσε ότι η πόλη αντιμετωπίζει δημοσιονομικό κενό 12 δισ. δολαρίων, μεγαλύτερο ακόμη και από εκείνο τις περιόδους της Μεγάλης Ύφεσης ή της πανδημίας του κορωνοϊού. Η λύση, όπως είπε, ήταν ξεκάθαρη: «Ήρθε η ώρα να φορολογηθούν οι πλουσιότεροι Νεοϋορκέζοι και οι πιο κερδοφόρες εταιρείες».
Ήταν μια ευθεία πρόκληση προς την κυβερνήτη της Πολιτείας, Κάθι Χόκουλ, η οποία έχει επανειλημμένα απορρίψει την αύξηση φόρων. Το πολιτικό σενάριο για έναν δήμαρχο σε τέτοιες συνθήκες είναι συνήθως επιθετικό: δημόσια σύγκρουση, κινητοποίηση της βάσης, πίεση στους νομοθέτες.
It has been not quite two months since Zohran Mamdani was sworn in as mayor, pledging to bring the “warmth of collectivism” to a city that had been too often a haven for rugged individualism. His haggling with Governor Kathy Hochul over the city budget has proved to be a helpful… pic.twitter.com/8q5dWneIxx
— New York Magazine (@NYMag) February 23, 2026
Ζοχράν Μαμντάνι: Ο «διαφορετικός δρόμος» που επίλεξε
Ο Μαμντάνι, όμως, επίλεξε διαφορετικό δρόμο, σύμφωνα με όσα μεταδίδει πάντα το περιοδικό.
Μία εβδομάδα μετά το αίτημά του για φορολόγηση των πλουσίων, στήριξε την επανεκλογή της Χόκουλ, ακόμη κι ενώ εκείνη δεχόταν πίεση από τον αναπληρωτή κυβερνήτη που υποσχόταν αυξήσεις φόρων. Η ομάδα του άσκησε παρασκηνιακές πιέσεις ώστε το αριστερό «Working Families Party» να μην ταχθεί υπέρ του αντιπάλου της. Τελικά, δεν υπήρξε επίσημη στήριξη και ο αντίπαλος αποσύρθηκε.
Η στρατηγική «πίεση χωρίς ρήξη» φαίνεται να απέδωσε: η Χόκουλ δεν άλλαξε στάση για τους φόρους, αλλά εξασφάλισε επιπλέον 1,5 δισ. δολάρια για να καλυφθεί μέρος του ελλείμματος της πόλης.
Μαμντάνι: Ισορροπία στη ρητορική και στις πρακτικές του
Όπως αναφέρει το περιοδικό, ο Ζοχράν Μαμτνάνι συχνά μιλά με τη γλώσσα της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Δημιούργησε θέση αντιδημάρχου για «οικονομική δικαιοσύνη» αντί για «οικονομική ανάπτυξη», κατηγόρησε πλατφόρμες διανομής φαγητού ότι παρακρατούν φιλοδωρήματα εργαζομένων και προανήγγειλε ακροάσεις για «ενοικιαστικές απάτες».
Ωστόσο, στην καθημερινή διαχείριση της πόλης, μοιάζει περισσότερο με κλασικό φιλελεύθερο δήμαρχο μεγάλου αστικού κέντρου παρά με επαναστάτη, περιγράφει το New York Magazine.
Συνέχισε τις επιχειρήσεις απομάκρυνσης αστέγων από καταυλισμούς, περιόρισε τις δεσμεύσεις για μισθούς σε κατασκευαστικά έργα προσιτής κατοικίας και μετέτρεψε την υπόσχεση για δωρεάν συγκοινωνίες, σε πιλοτικό πρόγραμμα εν όψει του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Υποχώρησε επίσης από σχέδια για επέκταση επιδομάτων στέγασης και για τερματισμό του δημαρχιακού ελέγχου στα σχολεία.
Ταυτόχρονα, συνεργάζεται με τη Χόκουλ για την επέκταση της, δωρεάν, παιδικής φροντίδας και την επιτάχυνση εγκρίσεων για νέες κατοικίες, μια προτεραιότητα και για τον κλάδο των ακινήτων.
Η διαφορά με τον προκάτοχό του, Μπιλ ντε Μπλάζιο, είναι εμφανής: ο Μάμντανι αποφεύγει τις ανοιχτές συγκρούσεις με την πολιτειακή εξουσία που μπορούν να μπλοκάρουν την ατζέντα του.
Ζοχράν Μαμντάνι: Η βάση παραμένει «ζεστή»
Παρά τις υποχωρήσεις, η προοδευτική του βάση παραμένει ενεργή. Ο Μαμντάνι είναι πανταχού παρών: εμφανίζεται σε ραδιοφωνικές εκπομπές, σε δημόσιες οθόνες της πόλης και στα social media, διατηρώντας ισχυρή δημόσια παρουσία.
Παράλληλα, επενδύει πολιτικά στο μέλλον: στηρίζει συμμάχους του σε πολιτειακές και ομοσπονδιακές εκλογές, επιχειρώντας να ενισχύσει μια πιο «εργατική» και λαϊκιστική πτέρυγα στο εσωτερικό των Δημοκρατικών.
«Προσπαθούμε να οικοδομήσουμε ένα ισχυρό, φιλεργατικό και λαϊκιστικό Δημοκρατικό Κόμμα», δηλώνουν συνεργάτες του, με στόχο -αν όχι τον σοσιαλισμό- τουλάχιστον μια πιο έντονη σοσιαλδημοκρατική κατεύθυνση.
Η τακτική του Μάμντανι μοιάζει με πολιτικό σκάκι πολλών διαστάσεων: ρητορική πίεση προς τα αριστερά, θεσμικός ρεαλισμός στην πράξη. Ενδέχεται να αποδώσει σταδιακά ή να αποξενώσει ψηφοφόρους που περίμεναν ριζικές τομές.
Προς το παρόν, πάντως, ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης δείχνει ότι η «θερμή συλλογικότητα» που υποσχέθηκε δεν σημαίνει απαραίτητα μετωπική σύγκρουση, αλλά έναν προσεκτικό ελιγμό μέσα στο υπάρχον σύστημα.
Με πληροφορίες από New York Magazine
