Ενώ η Τρέισι Έμιν προσπαθεί σταδιακά να φτιάξει τη ζωή της μετά το μεγάλο χειρουργείο στο οποίο υποβλήθηκε μιλάει για τον καρκίνο, την τσάντα ουροστομίας που πλέον τη συνοδεύει αλλά και τα σχέδιά της.
«Χαμογελάω και σας μιλάω», λέει η Τρέισι Έμιν ενώ κάθεται στην κουζίνα της. «Αλλά δεν ήταν πάντα έτσι». Ο Τζόναθαν Τζόουνς, στον οποίο η Βρετανίδα καλλιτέχνιδα παραχώρησε τη συνέντευξη για λογαριασμό του Guardian, αναφέρει πως η κουβέντα τους καθυστέρησε μέχρι εκείνη να νιώσει καλά. Πέρασε αρκετό χρόνο στο κρεβάτι όπου απλά ξεκουραζόταν, γράφει ο Τζόουνς ενώ στο τηλέφωνο ακουγόταν αδύναμη. «Αλλά σήμερα χαμογελάει όντως, ενθουσιάζεται καθώς μιλάει, η Τρέισι που είμαι τυχερός να γνωρίζω», σημειώνει στις εισαγωγικές παραγράφους της εκτενούς συνέντευξης.
«Τώρα έχω πόνους στα πόδια. Είναι αφόρητοι. Γι' αυτό είμαι στο κρεβάτι. Είμαι αποφασισμένη να πάω μία βόλτα αργότερα γιατί σπάνια βγαίνω έξω. Με την τσάντα ουροστομίας έχω σοβαρή αναπηρία. Όσο γίνομαι καλύτερα τόσο περισσότερο με ενοχλεί. Πριν ήταν καλά γιατί μού χορηγούσαν μορφίνη. Αλλά πλέον θέλω να κάνω πράγματα και δεν μπορώ», αναφέρει η Έμιν που πέρυσι υποβλήθηκε σε χειρουργείο. Είχε διαγνωστεί με καρκίνο της ουροδόχου κύστης.
Καθώς πολλά όργανα αφαιρέθηκαν η Έμιν θα πρέπει να περάσει την υπόλοιπη ζωή της με τσάντα ουροστομίας. Η ίδια δεν έκρυψε την ασθένειά της ούτε τη σταδιακή της ανάρρωση. Γιατί πιστεύει πως τα κατάφερε; «Ένα. Γ@@@@@@η τύχη. Δύο. Καλή διάγνωση και γρήγορη πρόγνωση. (…) Το χειρουργείο που έκανα ήταν φανταστικό. Είχα ρομπότ. Τα ρομπότ είναι φίνα. Πηγαίνουν σε σημεία και κάνουν πράγματα που δεν μπορεί να κάνει το ανθρώπινο χέρι.»
Σύμφωνα με όσα λέει η 57χρονη καλλιτέχνιδα στον Guardian η τσάντα ουροστομίας είναι ένα μειονέκτημα για πολλούς λόγους και είναι κάτι που οι περισσότεροι θέλουν να κρατήσουν μυστικό. «Είναι κάτι πολύ ιδιωτικό, γιατί, βασικά ένα κομμάτι των εσωτερικών σου λειτουργιών πραγματοποιείται έξω από το σώμα σου», αναφέρει προσθέτοντας πως υπάρχουν διαρροές.
«Θα μπορούσα να είμαι κάπου έξω και να συμβεί αυτό και ο κόσμος να νομίζει πως κατουρήθηκα ή πως έπινα. Θα μπορούσα να βγω από μία τουαλέτα ΑμεΑ και ο κόσμος να έλεγε: ‘Η Τρέισι Έμιν ήταν εκεί τόση ώρα βάζει το μέικ απ της’.» Η Έμιν ανέφερε πως κάποιος έγραψε για εκείνη στο Instagram πως πρέπει να χαλαρώσω.
«Σκέφτηκα γ@@@@έ τους, είναι δικό μου, μού ανήκει. Για τι διάολο μιλάει; Να χαλαρώσω τι; Να χαλαρώσω για το γεγονός πως σε όλη μου τη ζωή θα έχω μία σακούλα επάνω μου με ούρα; Υπάρχουν διαφορετικοί τρόποι για να αντιμετωπίσεις τα προβλήματά σου. Μπορείς να πας σε μία γωνιά, να κουλουριαστείς και να πεθάνεις, ή μπορείς να συνεχίσεις με αυτά», υποστηρίζει προσθέτοντας πως επέλεξε το δεύτερο και να εκφράζει τον εαυτό της.
Ο Τζόουνς γράφει πως με την πρόσφατη έκθεσή της στο Royal Academy of Arts επιβεβαιώνεται πως η Έμιν είναι μία μεγάλη σύγχρονη ζωγράφος. Παράλληλα όμως είναι ζει τη ζωή της αν όχι σαν τέχνη, ως κάτι πολύ κοντά σε αυτό. Όσα της συμβαίνουν γίνονται ιστορίες, βίντεο, κείμενα με νέον ή μια συνέντευξη – μία ακόμα φόρμα καλλιτεχνικής έκφραση. Η ίδια όμως αρνείται τα περί «εξομολογητικής τέχνης».
«Δεν εξομολογούμαι πως είχε καρκίνο. Δεν εξομολογούμαι πως έχω τσάντα ουροστομίας. Είχα καρκίνο και έχω τσάντα ουροστομίας. Είναι δήλωση», αναφέρει κατηγορηματικά. Πλέον η ίδια εργάζεται πάνω στο υλικό από τη νοσηλεία της, τράβηξε φωτογραφίες και κράτησε αρχεία, όχι για να κάνει τέχνη για τον καρκίνο της, αλλά επειδή το να καταγράφει τις εμπειρίες της είναι αυτό που κάνει πάντα.
Ο Τζόουνς έχει μάθει πως είναι αδύνατο να κατανοήσεις την Έμιν αν δεν αποδεχθείς τις πνευματικές της πεποιθήσεις. Όπως ο Γουίλιαμ Μπλέικ, ένας από τους ήρωές της διαισθάνεται τον κόσμο πέρα από το ορατό. Η ίδια άλλωστε διακηρύσσει πως οι καλλιτέχνες πρέπει να αντιλαμβάνονται τον κόσμο διαφορετικά από τους άλλους ανθρώπους. «Αυτό τους κάνει καλλιτέχνες.»
Η Έμιν, γράφει, βλέπει φαντάσματα και όνειρα για εκείνους που έχασε. Ζει στο παρελθόν όσο και στο παρόν. «Δεν είναι θρησκευτικές πεποιθήσεις», λέει η καλλιτέχνιδα. «Είναι επιστημονική πραγματικότητα. Πιστεύω πως υπάρχουν άλλες διαστάσεις», αναφέρει μεταξύ άλλων.
Μετά τη βιοψία της ξύπνησε και είδα τη νεκρή της γάτα να την ακουμπάει για να δει αν είναι καλά. «Διαπίστωσα πως ήταν όνειρο. Αλλά ήταν υπέροχο. Ο Ντόκετ ήταν στο όντως στο δωμάτιο», λέει.
Αυτά τα θολά όρια ανάμεσα στην πραγματικότητα και στο όνειρο είναι το σημείο όπου τα νέα έργα ξεκινούν. Εργάζεται στο νέο της σπίτι. Σε έναν τοίχο κρέμεται ένα από τα πρώτα έργα που έκανε ενώ έπασχε από καρκίνο και πρόκειται για μία καταγραφή ονείρου. Στον πίνακα είναι εκείνη που την κουβαλάει η μητέρα της μέσα από την φουρτουνιασμένη θάλασσα στο Μάργκεϊτ. «Ήταν ένα όνειρο που είδα.»
«Υπάρχουν πράγματα που φοβόμουν, αλλά όχι πια»
Στο μπροστινό δωμάτιο βρίσκεται ο πίνακάς της «The Ship». Αγαπάμε και οι δύο αυτόν τον πίνακα, γράφει ο Τζόουνς, και μπορώ να αντιληφθώ γιατί αρνήθηκε να τον πουλήσει. Κοιτώντας τον μαζί βλέπω πως δεν υπάρχει κενό ανάμεσα στην Εμίν την «εξομολογήτρια» και την Εμίν τη ζωγράφο. Μπορεί να εξιστορήσει τη ζωή της στην τηλεόραση ή να την ραπίσει σε έναν καμβά και τα αποτελέσματα θα είναι το ίδιο δυνατά. Και σκοπεύει να συνεχίσει την περιπέτειά της στην τέχνη και στη ζωή.
«Είμαι πιο χαρούμενη από ποτέ», λέει. «Υπάρχουν πράγματα που φοβόμουν, αλλά όχι πια. Αυτό σε κάνει πιο χαρούμενο και πιο περιεκτικό άνθρωπο. Σκέφτομαι να πάρω μερικά γατάκια. Ή και ένα σκύλο.»
Με πληροφορίες από Guardian
