Η Pixar εξηγεί πλέον ανοιχτά γιατί έκοψε την queer γραμμή του Elio, με τον επικεφαλής δημιουργικού της, Pete Docter, να λέει ότι το στούντιο δεν ήθελε να ανοίξει θέματα που πολλά παιδιά δεν έχουν ήδη συζητήσει με τους γονείς τους.
Η αφορμή είναι η νέα τοποθέτηση του Pete Docter για το Elio, την ταινία της Pixar που είχε περάσει από μεγάλη δημιουργική αναμόρφωση πριν βγει στις αίθουσες. Μιλώντας για τις αλλαγές, ο Docter είπε ότι το στούντιο δεν ήθελε να φέρει το νεανικό κοινό μπροστά σε ζητήματα που οι οικογένειες ίσως δεν ήταν έτοιμες να συζητήσουν, συνοψίζοντας αυτή τη λογική στη φράση «we’re making a movie, not hundreds of millions of dollars of therapy».
Η δήλωση αυτή δεν έρχεται σε κενό. Το Elio είχε ήδη συνδεθεί με ένα δύσκολο παρασκήνιο, καθώς μετά από αρνητικά test screenings το 2023 η ταινία άλλαξε αισθητά πορεία, ο αρχικός σκηνοθέτης Adrian Molina αποχώρησε και αφαιρέθηκαν στοιχεία που παρουσίαζαν τον ήρωα ως πιο queer-coded, από οπτικές λεπτομέρειες μέχρι σκηνές που υπαινίσσονταν male crush. Αυτές οι αλλαγές είχαν περιγραφεί από πρώην εργαζομένους ως σταδιακή αποδυνάμωση κάθε πιο καθαρής νύξης προς την queer ταυτότητα του χαρακτήρα.
Ετσι, το θέμα δεν αφορά μόνο μία ταινία που ξαναδουλεύτηκε στην πορεία. Αφορά και ένα ευρύτερο μοτίβο. Το Entertainment Weekly συνδέει τη νέα δήλωση του Docter με προηγούμενες περιπτώσεις στη Disney και την Pixar, όπως το Win or Lose, όπου είχε επίσης περικοπεί trans storyline, αλλά και με τις δημόσιες αντιδράσεις εργαζομένων της Pixar το 2022 για τη συστηματική αφαίρεση πιο ανοιχτά queer στιγμών από τα projects του στούντιο.
Αυτό είναι και το σημείο όπου το Elio ξεπερνά τα όρια μιας εσωτερικής δημιουργικής διαφωνίας. Η queer ορατότητα φαίνεται να γίνεται πιο εύκολα αποδεκτή όταν μένει υπαινικτική, περιφερειακή ή εύκολα αφαιρέσιμη, αλλά συναντά μεγαλύτερη αντίσταση όταν αρχίζει να επηρεάζει τον βασικό συναισθηματικό πυρήνα ενός πρωταγωνιστή. Στην περίπτωση του Elio, αυτή η στρατηγική δεν οδήγησε μόνο σε μια πιο «ασφαλή» εκδοχή της ταινίας, αλλά και σε ένα αποτέλεσμα που συνδέθηκε με αδύναμη εμπορική πορεία και με αίσθηση δημιουργικής αραίωσης.
Το Elio γίνεται έτσι κάτι περισσότερο από ένα animation που άλλαξε στην πορεία. Γίνεται άλλη μία ένδειξη ότι, ακόμη και σήμερα, ένα μεγάλο στούντιο όπως η Pixar αντιμετωπίζει την queer ορατότητα όχι ως οργανικό μέρος μιας παιδικής ιστορίας για την ταυτότητα και τη μοναξιά, αλλά ως ρίσκο που πρέπει πρώτα να ελεγχθεί.
