Το National Geographic αφιερώνει το τεύχος Απριλίου στο ρατσισμό και τις φυλετικές διακρίσεις και μέσα από την ιστορία των διδύμων Millie και Marcia φιλοδοξεί να επαναπροσδιορίσει την έννοια της φυλής, που «δεν έχει γενετική ή επιστημονική βάση».
Όταν ερωτεύτηκαν η Amanda Wanklin και ο Michael Biggs, δεν «έδωσαν δεκάρα» για τις προκλήσεις που μπορεί να αντιμετώπιζαν ως διαφυλετικό ζευγάρι. «Το πιο σημαντικό ήταν αυτό που θέλαμε μαζί».
Εγκαταστάθηκαν στο Μπέρμιγχαμ της Αγγλίας, ανυπόμονοι να φτιάξουν τη δική τους οικογένεια. Στις 3 Ιουλίου 2006, η Amanda έφερε στον κόσμο τις δύο κόρες τους -ετεροζυγωτικά δίδυμα- τις οποίες ονόμασαν Millie Marcia Madge Biggs και Marcia Millie Madge Biggs.
Από μικρή ηλικία τα δύο κορίτσια είχαν παρόμοια χαρακτηριστικά αλλά εντελώς διαφορετικό χρώμα δέρματος. Η Marcia είχε καστανόξανθα μαλλιά και ανοιχτόχρωμο δέρμα σαν την Αγγλίδα μητέρα της. Η Millie είχε μαύρα μαλλιά και σκούρο δέρμα σαν τον πατέρα της, που έχει καταγωγή από τη Τζαμάικα.
«Ποτέ δεν ανησυχήσαμε, απλώς το αποδεχθήκαμε», εξηγεί ο Michael. «Όταν γεννήθηκαν, τις έβαζα στο καροτσάκι και ο κόσμος με κοιτούσε, μετά κοιτούσε τη μία κόρη μου και μετά την άλλη. Ύστερα μου έκαναν πάντα την ερώτηση: "Είναι δίδυμα;"», θυμάται η Amanda.
«Ναι».
«Αλλά το ένα είναι λευκό και το άλλο μαύρο».
«Ναι. Είναι τα γονίδια».
Ο κόσμος που σχολίαζε τα κορίτσια δεν ήταν ποτέ εμφανώς εχθρικός ή επικριτικός, απλώς είχαν πολλή περιέργεια, λέει η Amanda. Και μετά «όσο περνούσε ο καιρός, απλώς άρχισαν να βλέπουν την ομορφιά τους». Η περήφανη μητέρα χαρακτηρίζει τις κόρες της Millie και Marcia το προσωπικό της «ένα στο εκατομμύριο» θαύμα.
Από την πλευρά τους, τα δίδυμα κορίτσια γνωρίζουν πολύ καλά τι ακριβώς είναι ο ρατσισμός. «Ρατσισμός είναι όταν κάποιος σε κρίνει από το χρώμα σου και όχι από τον πραγματικό σου εαυτό», λέει η Millie. Η Marcia περιγράφει τον ρατσισμό ως «ένα αρνητικό πράγμα, επειδή μπορεί να πληγώσει τα συναισθήματα κάποιου».
Ο Michael, που έχει συνεργείο αυτοκινήτων, λέει πως πολλές φορές έχει βιώσει επιθετικές συμπεριφορές λόγω του χρώματος του δέρματός του. Θυμάται σαν χθες όταν νέος ακόμη είχε ζήσει ένα επεισόδιο μαζί με τους αδερφούς του, όπου ένα αυτοκίνητο γεμάτο άντρες είχε σταματήσει δίπλα τους και τους έβριζαν.
«Σήμερα όμως είναι αλλιώς», λέει ο Michael. Ούτε αυτός ούτε η Amanda έχουν δει ποτέ οποιαδήποτε ρατσιστική συμπεριφορά απέναντι στις κόρες τους. Και το ίδιο μαρτυρούν και τα δύο κορίτσια, πως ουδέποτε έχουν βιώσει ρατσισμό όταν ο κόσμος παρατηρεί την διαφορετική τους εμφάνιση.
«Όταν μα κοιτάζουν, νομίζουν απλώς πως είμαστε κολλητές φίλες. Κι όταν μαθαίνουν πως είμαστε δίδυμες, κατά κάποιον τρόπο σοκάρονται που η μία είναι λευκή και η άλλη μαύρη», λέει η Marcia.
Κι όταν τις ρωτούν για τις διαφορές τους, οι ίδιες το αντιλαμβάνονται φυσικά εντελώς διαφορετικά. «Στη Millie αρέσουν κοριτσίστικα πράγματα. Το ροζ κι όλα αυτά», λέει η Marcia. «Εμένα δεν μου αρέσει καθόλου το ροζ, είμαι αγοροκόριτσο. Ο κόσμος είναι φτιαγμένος όπως είναι».
«Οι ορατές διαφορές μεταξύ των λαών είναι ατυχήματα της ιστορίας»
Το να γεννήσει ένα διαφυλετικό ζευγάρι διαζυγωτικά δίδυμα που μοιάζουν περισσότερο με τον έναν γονιό δεν είναι τόσο σπάνιο, σημειώνει η γενετίστρια Alicia Martin. Όταν συμβαίνει αυτό, τα χαρακτηριστικά που εμφανίζονται σε κάθε παιδί εξαρτώνται από πολλές παραμέτρους, ανάμεσά τους «από πού κατάγονται οι πρόγονοι των γονιών», σημειώνει η Martin, καθηγήτρια Στατιστικής Γενετικής του Broad Institute στο Κέιμπριτζ της Μασαχουσέτης.
Ιστορικά, όταν οι άνθρωποι βάζουν όρια στην ταυτότητα συχνά βασίζονται στο χρώμα του δέρματος ως μεταβλητή της φυλής. Αλλά η μελέτη της ανθρώπινης γενετικής τον 21ο αιώνα μάς λέει ότι όλη η ιδέα της φυλής είναι μια ανθρώπινη εφεύρεση.
Η σύγχρονη επιστήμη επιβεβαιώνει ότι «οι ορατές διαφορές μεταξύ των λαών είναι ατυχήματα της ιστορίας» - το αποτέλεσμα των μεταλλάξεων, των μεταναστεύσεων, της φυσικής επιλογής, της απομόνωσης ορισμένων πληθυσμών και της διασταύρωσης μεταξύ άλλων, σημειώνει η δημοσιογράφος Elizabeth Kolbert. Δεν είναι φυλετικές διαφορές, επειδή η ίδια η έννοια της φυλής «δεν έχει γενετική ή επιστημονική βάση».
Ωστόσο 50 χρόνια μετά την δολοφονία του Martin Luther King, Jr. η φυλετική ταυτότητα εξακολουθεί να συνιστά θεμελιώδη διαχωριστική γραμμή σε όλο τον πλανήτη.
