Οι δεινόσαυροι πιθανότατα δεν θα είχαν εξαφανιστεί εάν δεν είχε συμβεί η καταστροφική πρόσκρουση αστεροειδούς, υποστηρίζουν ερευνητές, αμφισβητώντας την ιδέα ότι τα ζώα βρίσκονταν ήδη σε παρακμή πριν από το τέλος της Κρητιδικής περιόδου.
Πριν από περίπου 66 εκατομμύρια χρόνια, ένα τεράστιο κομμάτι διαστήματος έπεσε στη Γη, προκαλώντας μαζική εξαφάνιση που αφάνισε όλους τους δεινόσαυρους εκτός από τα πτηνά. Κάποιοι επιστήμονες όμως είχαν υποστηρίξει ότι οι δεινόσαυροι είχαν ήδη μειωθεί σε αριθμό. Μια νέα μελέτη, όμως, θέτει υπό αμφισβήτηση αυτή την άποψη. Η χρονολόγηση μιας στρώσης βράχου στο Νέο Μεξικό δείχνει ότι οι δεινόσαυροι άνθιζαν μέχρι την καταστροφική πρόσκρουση.
Ο Dr. Andrew Flynn, επικεφαλής της έρευνας στο New Mexico State University, δήλωσε: «Βάσει της νέας μελέτης μας, φαίνεται ότι, τουλάχιστον στη Βόρεια Αμερική, δεν κατευθύνονταν προς εξαφάνιση».
Η μελέτη, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Science, αναλύει τη χρονολόγηση της μονάδας βράχου Naashoibito Member στην περιοχή του San Juan Basin με δύο μεθόδους. Η πρώτη μέθοδος εξέτασε την αναλογία δύο ισοτόπων αργού σε κρυστάλλους του βράχου, δίνοντας μια μέγιστη ηλικία σχηματισμού. Η δεύτερη μέθοδος ανέλυσε την ευθυγράμμιση των μαγνητικών σωματιδίων στον βράχο, που αντικατοπτρίζει τη διεύθυνση του μαγνητικού πεδίου της Γης όταν σχηματίστηκε ο βράχος.
Ο Dr. Flynn τόνισε: «Η εξαφάνιση συμβαίνει ουσιαστικά στο μέσο μιας σύντομης περιόδου αντιστροφής της πολικότητας της Γης». Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι η στρώση του Naashoibito όπου βρέθηκαν τα νεότερα απολιθώματα δεινοσαύρων σχηματίστηκε το πολύ 350.000 χρόνια πριν από τη μαζική εξαφάνιση. «Αυτοί είναι οι τελευταίοι δεινόσαυροι στη νότια Βόρεια Αμερική», λέει ο Flynn.
Οι δεινόσαυροι ευδοκημούσαν πριν την καταστροφή
Η ομάδα των ερευνητών υποστηρίζει ότι οι δεινόσαυροι της εποχής ήταν πιο ποικιλόμορφοι από ό,τι πίστευαν οι επιστήμονες. Όπως εξηγεί ο Flynn, «Δεν υπήρχε μια ενιαία βορειοαμερικανική πανίδα δεινοσαύρων που τους καθιστούσε ευάλωτους στην εξαφάνιση».
Ο καθηγητής Steve Brusatte, συν-συγγραφέας της μελέτης από το Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, περιγράφει τις διαφοροποιήσεις: «Στον βορρά υπήρχαν πολλοί τρικεράτοπες και κλασικοί δεινόσαυροι όπως ο Εντμοντόσαυρος. Στον νότο υπήρχαν μη ιπτάμενοι με εντυπωσιακές κορυφές και τεράστια σαυρόποδα». Ένας από αυτούς, ο Αλαμόσαυρος, είχε μήκος σχεδόν 30 μέτρα και βάρος μεγαλύτερο από ένα Boeing 737.
Ο Brusatte προσθέτει ότι «δεν υπάρχει ένδειξη ότι αυτοί οι δεινόσαυροι αντιμετώπιζαν προβλήματα ή ότι κάτι ασυνήθιστο συνέβαινε, ούτε ότι βρίσκονταν σε μακροπρόθεσμη παρακμή».
Ο Flynn επισημαίνει ότι η εντύπωση μειωμένης ποικιλότητας πριν την πρόσκρουση μπορεί να οφείλεται απλώς στη λιγότερη διαθεσιμότητα εκτεθειμένων βράχων και απολιθωμάτων από το τέλος της Κρητιδικής περιόδου. «Φαίνεται ότι, όπως μπορούμε να πούμε, δεν υπήρχε λόγος να εξαφανιστούν εκτός από τον αστεροειδή», σημειώνει.
Ο καθηγητής Michael Benton από το Πανεπιστήμιο του Bristol, παλαιοντολόγος που δεν συμμετείχε στη μελέτη, χαρακτηρίζει τα ευρήματα συναρπαστικά, προσθέτοντας ότι δείχνουν ποικιλία στην πανίδα του Νέου Μεξικού, αν και περιορίζονται σε μια συγκεκριμένη τοποθεσία. Στη δυτική Βόρεια Αμερική, συνολικά οι δεινόσαυροι μειώθηκαν από 43 σε 30 είδη τα τελευταία 6 εκατομμύρια χρόνια της Κρητιδικής περιόδου, υπογραμμίζοντας ότι υπήρχαν πλούσιες και διαφορετικές πανίδες μόνο σε περιοχές με ευνοϊκό κλίμα.
