«ΟΛΑ ΤΑ ΘΕΡΜΟΒΙΑ ΚΩΝΟΦΟΡΑ μεσογειακά δάση, όπως είναι τα δάση της Αττικής, αναγεννιούνται φυσικά μετά από πυρκαγιές, που είναι άλλωστε μέσα στον βιολογικό τους κύκλο. Το πρόβλημα δημιουργείται όταν οι πυρκαγιές αυτές είναι αλλεπάλληλες, ειδικά για εκείνα τα είδη που δεν αναγεννιούνται φυσικά όπως η μαύρη πεύκη και η ελάτη.
Τέτοια φαινόμενα θα έχουμε, δυστυχώς, στις περιοχές των Αφιδνών και των Θρακομακεδόνων, που είχαν ξανακαεί σχετικά πρόσφατα, το ’12 και το ’16 αντίστοιχα. Αλλά και στην Πάρνηθα, παρά τις προόδους, είναι ακόμα ορατές οι “πληγές” της μεγάλης πυρκαγιάς του 2007, στις περιοχές όπου υπήρχε δάσος κεφαλληνιακής ελάτης.
Είδη όπως τα πεύκα, οι δρύες, τα πλατάνια, τα σχίνα και τα πουρνάρια ξαναβγαίνουν, για να αποκατασταθεί όμως ένα δάσος χρειάζεται τουλάχιστον μία εικοσαετία κι αυτό εφόσον δεν υπάρχουν ανασταλτικοί παράγοντες, π.χ. αλλαγή των χρήσεων γης –το σημαντικότερο‒ ή η υπερβόσκηση, που όμως δεν είναι τόσο πρόβλημα για την Αττική, καθώς η κτηνοτροφία είναι περιορισμένη.
Είδη όπως τα πεύκα, οι δρύες, τα πλατάνια, τα σχίνα και τα πουρνάρια ξαναβγαίνουν, για να αποκατασταθεί όμως ένα δάσος χρειάζεται τουλάχιστον μία εικοσαετία κι αυτό εφόσον δεν υπάρχουν ανασταλτικοί παράγοντες
Ο άνεμος και τα πουλιά βοηθούν σημαντικά τα πευκοδάση να ανακάμψουν, διασπείροντας τους σπόρους. Ακόμα και κάποια διάκενα που μπορεί να δημιουργηθούν στα αναγεννημένα δάση σε θέσεις όπου υπήρχαν είδη τα οποία δύσκολα ξαναφυτρώνουν λειτουργούν θετικά, καθώς σχηματίζουν φυσικές αντιπυρικές ζώνες, ενώ ευνοούν και τα αρπακτικά στην αναζήτηση τροφής.
Ας πούμε, λοιπόν, ότι είμαστε συγκρατημένα αισιόδοξοι. Συχνά, ξέρετε, η φύση μάς εκπλήσσει ευχάριστα. Σε έναν χρόνο από τώρα θα έχουμε καλύτερη εικόνα για την πορεία της φυσικής αναγέννησης στα καμένα. Στο μεταξύ, χρειάζονται, βεβαίως, αντιδιαβρωτικά και αντιπλημμυρικά έργα, ώστε να συγκρατηθεί και το χώμα. Όσο για τις τεχνητές αναδασώσεις, αυτές θα πρέπει να είναι στοχευμένες και να γίνονται μόνο όταν και όπου πραγματικά χρειάζονται».
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
