Ο Ίαν ΜακΚέλεν και ο Άντονι Χόπκινς συναντιούνται για πρώτη φορά στην οθόνη, στην τηλεταινία του BBC "The Dresser" (Ο Αμπιγιέρ). Η διάρκειας 90 λεπτών τηλεταινία, που γυρίστηκε εξ ολοκλήρου μέσα σε ένα θέατρο, βασίζεται στο θεατρικό έργο του Ρόναλντ Χάργουντ, προσαρμοσμένο για την τηλεόραση και σκηνοθετημένο από τον Richard Eyre. O συγγραφέας ομολόγησε ότι αρχικά αντιστάθηκε στην πραγματοποίηση αυτής της παραγωγής, γιατί ήθελε το έργο να παιχτεί στο θέατρο. Τελικά, αποφάσισε να δεχτεί την πρόταση, μια και ήταν ο μόνος τρόπος να έχει αυτούς τους δύο σπουδαίους ηθοποιούς στους πρωταγωνιστικούς ρόλους.
Ο Αμπιγιέρ είναι μια δραματική κομεντί, μια γλυκόπικρη ιστορία για την φιλία, την αφοσίωση, τις φιλοδοξίες και τα προδομένα όνειρα των ανθρώπων.
Ο Αμπιγιέρ - το 2010 το είδαμε στο Θέατρο Κάππα, με τον Χρήστο Στέργιογλου και τον Γιώργο Κωνσταντίνου σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη- είναι ένα από τα πιο ουσιαστικά κείμενα που έχουν γραφτεί για τη ζωή στο θέατρο. Η ιστορία διαδραματίζεται στη Βρετανία κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν ένα σαιξπηρικό μπουλούκι ετοιμάζεται να ανεβάσει, για 227η φορά, τον Βασιλιά Ληρ, σε ένα μικρό περιφερειακό θέατρο. Ενώ βόμβες πέφτουν, σειρήνες ουρλιάζουν και η αυλαία πρέπει να σηκωθεί σε μια ώρα, ο Σερ (Άντονι Χόπκινς), ο πρωταγωνιστής και διευθυντής του θιάσου, είναι στο νοσοκομείο, έχοντας χάσει τα λογικά του. Δραπετεύει για να παίξει στην παράσταση αλλά δε μπορεί να θυμηθεί τα λόγια του, ούτε και το έργο που πρόκειται να παίξει. Ο πιστός του Αμπιγιέρ, ο Νόρμαν (Ίαν ΜακΚέλεν), που έχει περάσει όλη του τη ζωή υπηρετώντας αλλά και εξουσιάζοντας ταυτόχρονα τον γέρο ηθοποιό -θυσιάζοντας τη δική του καριέρα- κάνει τα πάντα για να σώσει την κατάσταση. Η Λαίδη (Έμιλυ Γουάτσον), σύντροφος του Σερ και μέλος του θιάσου, αφήνει να ξεσπάσει η απογοήτευση και η πίκρα που συσσώρευε για χρόνια. Οι σχέσεις μεταξύ των ηρώων δοκιμάζονται στο φως μιας ανελέητης πραγματικότητας. Ο Αμπιγιέρ είναι μια δραματική κομεντί, μια γλυκόπικρη ιστορία για την φιλία, την αφοσίωση, τις φιλοδοξίες και τα προδομένα όνειρα των ανθρώπων.
Μιλώντας για τη συμμετοχή του στην τηλεταινία ο Άντονι Χόπκινς είπε: «Είναι υπέροχο, είναι σα να επιστρέφω στο θέατρο κατά κάποιο τρόπο, γιατί είναι ένας σπουδαίος ρόλος για να παίξει κανείς. Είναι το καλύτερο πράγμα που έχω κάνει εδώ και πολύ, πολύ καιρό –20 χρόνια. Έχω κάνει κάποια πράγματα που έχω απολαύσει αλλά αυτό είναι υπέροχο». Απαντώντας στην ερώτηση, τι είναι αυτό που κάνει τον Αμπιγιέρ να συνεχίζει να αφορά τους ανθρώπους, ο Ίαν ΜακΚέλεν εξηγεί: «Ο διάλογος είναι τόσο ακριβής και πειστικός, ποικίλος και ανεπιτήδευτος, που ακούγεται σα να μιλούν αληθινοί άνθρωποι. Κάτω από πολύ μεγάλη πίεση -τόση ώστε ο Richard Eyre να την αποκαλεί θρίλερ- είναι μια ιστορία ανδρείας και τιμής. Είναι μια ιστορία που ασχολείται με την καλύτερη πλευρά της ανθρώπινης φύσης. Ακόμα κι αν οι άνθρωποι δε συμπεριφέρονται πολύ καλά, έχουν τους λόγους τους. Δεν ξέρεις τι πρόκειται να συμβεί μετά ή τι θα ειπωθεί ή ποιος πρόκειται να αναστατώσει ποιον. Είναι η ιστορία του παρασκηνίου». Η Έμιλυ Γουάτσον, εντυπωσιασμένη από τη συνεργασία της με τα δύο μεγαθήρια της υποκριτικής δήλωσε: «Η κατάσταση είναι ένα καθημερινό "τσιμπήστε με". Δε μπορώ να πιστέψω ότι είμαι εδώ και κάνω αυτήν τη δουλειά. Ιδιαίτερα κοιτώντας τον Ίαν -εξαιτίας της φύσης του ρόλου που παίζει- και τη σχολαστικότητα με την οποία προσεγγίζει κάθε λεπτομέρεια». «Θα ήθελα οι άνθρωποι να μη δουν το έργο σαν μια γραφική ιστορία του λαϊκού θεάτρου, αλλά σαν την ιστορία μιας ομάδας ανθρώπων με πολύπλοκες σχέσεις, που προσπαθούν να ζήσουν τη ζωή τους», λέει ο σκηνοθέτης Richard Eyre. «Θα ήθελα να αγγίξει τους ανθρώπους, να την βρουν συγκινητική και να βρουν ενδιαφέρον το ότι απεικονίζει με ακρίβεια έναν κόσμο που πολύ λίγοι γνωρίζουν».
Η τηλεταινία προβλήθηκε το Σάββατο από το BBC2 και οι κριτικοί έγραψαν ύμνους:
Τhe Telegraph, Benji Wilson: Μερικές από τις καλύτερες σκηνές του Αμπιγιέρ είναι όταν o Χόπκινς, υποδύεται τον Βασιλιά Ληρ. Εκεί μας θυμίζει ότι θα μπορούσε, και θα έπρεπε να το επιλέξει, να είναι ένας διαπρεπής σαιξπηρικός ηθοποιός.
Τhe Guardian, Euan Ferguson: Αυτό ήταν, όπως ο Χάργουντ δήλωσε πρόσφατα, ένα masterclass στην υποκριτική. Σοβαρή τηλεόραση, μια ώριμη απόλαυση, χειροκρότημα σε όλους.
Ιntependent, Amy Burns: Ένα κομμάτι τηλεόρασης τόσο λαμπρό, που αξίζει και με το παραπάνω την πλήρη προσοχή μας. Η καλύτερη τηλεόραση για να δει κανείς το 2015.
σχόλια