Αν επιζητείς μια σειρά (όχι εντελώς άμυαλης) απόδρασης από τις καυτές ιδεολογικές πατάτες της σύγχρονης κουλτούρας, που να συνδυάζει την κωμωδία με την (εφηβική) επιστημονική φαντασία και έχεις μεγαλώσει με την ποπ παραφιλολογία του ταξιδιού στο χρόνο μέσω franchise δημιουργημάτων όπως ο «Εξολοθρευτής» και η «Επιστροφή στο Μέλλον» (και δεκάδες άλλα), τότε το Future Man είναι ένας ιδανικός και κατά τόπους ιδιοφυής στην απλότητά του αντιπερισπασμός.
Το βασικό στόρι μοιάζει τόσο κραυγαλέα κλισέ στην ανακύκλωση της πιο χαρακτηριστικής τυπολογίας αυτού του μπάσταρδου και τόσο δημοφιλούς υπο- είδους, που είναι σα να σκάνε απανωτές προμνησίες: ο κόσμος ενός video game γίνεται πραγματικότητα όταν δύο από τους κεντρικούς χαρακτήρες του – πολεμιστές που μάχονται υπερεξελιγμένα ανδροειδή σε ένα όχι πολύ μακρινό και εντελώς δυστοπικό μέλλον – εμφανίζονται ξαφνικά με σάρκα και οστά στο παρόν αναζητώντας τον μελλοντικό «Σωτήρα» της ανθρωπότητας.
Το καλό με το «Future Man» είναι ότι δεν τα θέλει όλα δικά του. Τουτέστιν, δεν ανοίγεται σε υπερβατικές φιλοδοξίες στις οποίες δεν έχει τη δυνατότητα (ή τις προθέσεις) να ανταποκριθεί.
Ο εντελώς αναπάντεχος «Σωτήρας» λέγεται εν προκειμένω Josh Futterman (από το καθόλου γκλάμορους επώνυμο προκύπτει τροποποιημένος ο «επικός» τίτλος της σειράς - «ο άνθρωπος από το μέλλον») και είναι ένας 20-κάτι ακραίος loser που εργάζεται ως επιστάτης (υπάλληλος καθαρισμού βασικά) σε επιστημονικό εργαστήριο όπου διεξάγονται πειράματα για την καταπολέμηση του έρπητα. Η εικόνα παντελούς απουσίας φιλοδοξίας συμπληρώνεται πανηγυρικά από το γεγονός ότι μένει ακόμα με τους μεσοαστούς new age, «κούκου» αλλά γνήσια καλόψυχους γονείς του, οι οποίοι όμως όχι μόνο δεν προβληματίζονται για την κατάστασή του, αλλά τον ενθαρρύνουν να ασχολείται όσο θέλει με την προσωπική του «απόδραση»: ένα τυπικά βίαιο και αιματηρό video game που λέγεται «Biotic Wars».
Το πρόβλημα του ήρωά μας είναι ότι η εμμονή του με το συγκεκριμένο παιχνίδι δεν μοιάζει αρκετή για να κατορθώσει να κατακτήσει το ιερό δισκοπότηρο: φτάνει ξανά και ξανά μέχρι την πίστα 63 όπου κατακρεουργείται τελετουργικά από τα ανδροειδή παρά τη συμπαράσταση των πολεμιστών Tiger και Wolf. Ώσπου φτάνει επιτέλους η λυτρωτική στιγμή (για τον ίδιο αλλά και για την ανθρωπότητα) όπου καταφέρνει να βγει θριαμβευτής φτάνοντας ως το τέλος.
Μετά τους πρώτους έξαλλους πανηγυρισμούς, επιδίδεται στην τυπική του καθημερινή τελετουργία. Αυνανίζεται με την ψηφιακή μορφή της Tiger, πριν όμως προλάβει να ολοκληρώσει εκείνη εμφανίζεται ολοζώντανη μπροστά του, ακολουθούμενη από τον Wolf, ο οποίος και δέχεται τις ασυγκράτητες πλέον ριπές σπέρματος του έκθαμβου Τζος.
Αυτό που ακολουθεί χοντρικά, είναι ίσως εύκολο να το προβλέψει κανείς. Ο Τζος – ως διστακτικός και γκαφατζής «Μεσσίας» με μόνο όπλο την εγκυκλοπαιδική γνώση της ποπ κουλτούρας – συνεργάζεται με τους πολεμιστές από το βάρβαρο μέλλον ενώ οι ίδιοι προσπαθούν να διαχειριστούν τα σύγχρονα ήθη και έθιμα στο σημερινό Λος Άντζελες, σε μια σπαρταριστή συχνά αλληλουχία ημίωρων επεισοδίων που διατίθενται όλα (13) προς βουλιμική κατάποση. Αυτό που ίσως δεν μπορεί να προβλέψει είναι το πνευματώδες χιούμορ, ακόμα και όταν αυτό στρίβει προς την σκωπτική καφρίλα (ένα από τα επεισόδια έχει τίτλο «A Blowjob Before Dying»), αλλά και τον αποτελεσματικό τρόπο που η σειρά αξιοποιεί τον κανιβαλισμό όλων των κλισέ αυτού του είδους της επιστημονικής φαντασίας.
Το καλό με το «Future Man» είναι ότι δεν τα θέλει όλα δικά του. Τουτέστιν, δεν ανοίγεται σε υπερβατικές φιλοδοξίες στις οποίες δεν έχει τη δυνατότητα (ή τις προθέσεις) να ανταποκριθεί. Παρότι δεν της λείπει καθόλου το πνεύμα και το σχόλιο - χαρακτηριστικό το επεισόδιο με την κουλτούρα των foodies και των σεφ, αλλά και η σκηνή όπου κακοποιοί σε εργαστήριο παρασκευής meth εξηγούν αναλυτικά και με πολιτικοοικονομική ορολογία στον Wolf γιατί το εμπόριο ναρκωτικών εκπροσωπεί τον καπιταλισμό στην πιο αγνή μορφή του – η σειρά αποφεύγει τα μεγάλα ανοίγματα και αρκείται στη διάσταση ενός σούπερ ψυχαγωγικού πακέτου.
Θα πρέπει να σημειωθεί επίσης, στο ρόλο ενός αδίστακτου και άπληστου επιστήμονα/κεφαλαιοκράτη, η παρουσία του Χάλεϊ Τζόελ Όσμεντ – του αγοριού από την «Έκτη Αίσθηση» και την «Τεχνητή Νοημοσύνη» - ο οποίος ήταν «χαμένος» για καιρό, αλλά τα τελευταία χρόνια έχει επιστρέψει δυναμικά και «αγνώριστος», βγάζοντας μάτια όπου εμφανίζεται, εκδηλώνοντας μια ιδιαίτερη γκάμα που θυμίζει κάποιες στιγμές τον αξέχαστο Φίλιπ Σέιμορ Χόφμαν.
σχόλια