Τη δική του εξήγηση γιατί δεν ανανέωσε τη σύμβαση του ηθοποιού και σκηνοθέτη, Δημήτρη Λιγνάδη, ως καθηγητή του Εθνικού Θεάτρου, δίνει ο πρώην πρόεδρος του Δ.Σ του Εθνικού, Κώστας Γεωργουσόπουλος.
«Δεν ανανέωσα τη σύμβαση του γιατί από τότε ακούγονταν διάφορα για την συμπεριφορά του» λέει ο κριτικός θεάτρου, μετά τις αποκαλύψεις του Πρώτου Θέματος, ότι τον σκηνοθέτη και ηθοποιό, τον είχαν διώξει από δραματική σχολή μετά από διαμαρτυρίες σπουδαστών.
«Δεν ήταν η αρμόζουσα απέναντι στους σπουδαστές, κάτι που όπως πληροφορήθηκα είχε συμβεί και στην σχολή του Δελλή (Ίασμος) στην οποία επίσης δίδασκε», λέει χαρακτηριστικά ο Κώστας Γεωργουσόπουλος.
Παραθέτει δε και μία άγνωστη λεπτομέρεια, πως την εποχή που εργαζόταν ως καθηγητής Φιλολογίας σε γνωστό ιδιωτικό σχολείο, είχε μαθητή τον Δημήτρη Λιγνάδη.
Σε άρθρο του στα «ΝΕΑ Σαββατοκύριακο», ο Κώστας Γεργουσόοπυλος, έγραψε για όλα όσα συμβαίνουν πίσω από τον λαμπερό κόσμο του θεάτρου. Για τους κάθε είδους βιασμούς, «λεκτικούς, ηθικούς, σωματικούς, κοινωνικούς και εργασιακούς» και περιγράφει τα μαρτύρια που περνούσαν οι νέοι ηθοποιοί.
«Στην ελληνική σκηνή υπήρχε μια "τρομερή" εθιμική τελετή υποδοχής ενός νέου ηθοποιού στη σκηνή από τους έμπειρους συναδέλφους του. Όταν πρωτοανέβαινε στο σανίδι, του σκάρωναν καψώνια (έφευγαν από τη σκηνή, δεν του απαντούσαν στις ατάκες, λέγανε τα λόγια του, αφήνοντάς τον άφωνο και ξεκρέμαστο, του τραβούσαν την καρέκλα, του 'λυναν τα κορδόνια των παπουτσιών!).
»Σκοπός, να δοκιμάσουν, τάχα, την ετοιμότητά του, την ευφυΐα του και την αυτοσχεδιαστική του εφευρετικότητα. Υπάρχουν στην ιστορία του θεάτρου μας νέοι που έπαθαν νευρικό κλονισμό, που εγκατέλειψαν το θέατρο ή αντέδρασαν και ξεπέρασαν την παγίδα, έλαβαν τα διαπιστευτήρια και εντάχθηκαν στη συντεχνία. Απάνθρωπο έθιμο, αλλά παλιότερα ευρέως διαδεδομένο.
»Ανάλογες πρακτικές ήταν ο έμπειρος ηθοποιός να αλλάζει τα λόγια του και να αποσυντονίζει τον νεαρό συμπαίχτη. Συχνά μιλούσαν ταυτόχρονα ή συνομιλούσαν συνωμοτικά με άλλο πρόσωπο επί σκηνής, αγνοώντας τον συνομιλητή του έργου.
»Το "Αλαλούμ" εξαφάνισε ευαίσθητους νέους από το επάγγελμα ή έχρισε πρωταγωνιστές, εκείνους που με θράσος είχαν την ετοιμότητα να αυτοσχεδιάσουν και, συχνά, να αντεπιτεθούν με τα ίδια μέσα στον έμπειρο! Αν σκεφτεί κανείς πως όλα αυτά θυμίζουν ζούγκλα, θα είναι μέσα στα πράγματα.
Ήταν, όμως, τραυματικά εγκληματική, όταν η, τάχα μου, μυητική διαδικασία ξεκινούσε από τα καμαρίνια, τις πρόβες και τις περίφημες ακροάσεις. Εκεί νέοι ηθοποιοί, ανεξαρτήτως φύλου, υποχρεούντο σε ταπεινώσεις, εξευτελισμούς και, βεβαίως-βεβαίως, σεξουαλικές προσβολές έως και βιασμούς.
»Σε αυτή την περίπτωση λειτουργούσε το σύνδρομο της εξουσιαστικής επιβολής, λόγω θέσεως, εργασιακής εξάρτησης, δημοφιλίας και επαγγελματικών προοπτικών, με σύνηθες επακόλουθο ωμούς εκβιασμούς, βιασμούς, ταπεινώσεις.
»Παλιότερα αυτή η συμπεριφορά ήταν σχεδόν "θεσμική" στο θέατρο, σήμερα έχει μάλλον ελαττωθεί, αλλά δεν έχει πλήρως εξαφανιστεί, ακόμη και σε επίσημα, επιχορηγούμενα από το κράτος ή τους δήμους θεατρικά σχήματα.
»Και σήμερα αντιδρούν, και συχνά βίαια, οι νέοι καλλιτέχνες που διαθέτουν άλλου είδους κοινωνική αγωγή και διατίθενται ποικίλα κέντρα να απευθυνθούν. Παρ' όλ' αυτά, ένας νέος καλλιτέχνης που υφίσταται μια τέτοιου είδους απαξίωση πνευματική, ηθική ή σωματική, διστάζει να διαμαρτυρηθεί δημόσια, διότι φοβάται ότι θα λειτουργήσει μια ιδιότυπη "ομερτά" στον επαγγελματικό χώρο του θεάτρου, όπου τα σχήματα είναι συνεχώς μεταβαλλόμενα κατά τρόπο κυκλικό!»
Με πληροφορίες από το Πρώτο Θέμα/Τα Νέα
