Έναν χρόνο μετά τη μεγάλη του έκθεση στο Κέντρο Πομπιντού, στο Παρίσι, ο Κριστιάν Μπολτάνσκι με τη νέα του δουλειά δημιουργεί μια ζοφερή, ωστόσο ποιητική εικόνα για την κρίση του κορωνοϊού, τον τρόμο και τις απώλειές του.
Αντικατοπτρίζοντας τα σύγχρονα γεγονότα, ο γεννημένος το 1944 εικαστικός παρουσιάζει κάθε φορά αδογμάτιστα έργα για να ερεθίσει τη φαντασία και το συναίσθημα, διαβάζοντας το παρόν και ανατρέχοντας στο παρελθόν, τα ερείπια και τα σημάδια που έχει αφήσει σε επόμενες γενιές.
Αυτήν τη φορά εμπνέεται από τη φρίκη της καθημερινότητας της πανδημίας στον κόσμο. Στην εγκατάστασή του, που παρουσίασε στην γκαλερί Galerie Marian Goodman, στήνει μάζες από λευκά σεντόνια σε καροτσάκια που μοιάζουν με νοσοκομειακά φορεία.
Είναι μια σκηνή που μέσα στη λευκότητα των σεντονιών κρύβει τον ζόφο των υπερφορτωμένων νοσοκομείων, με σεντόνια που συσσωρεύονται και ξεκινούν ένα ταξίδι, μακριά από τα σώματα των ασθενών, απολυμαίνονται για να πάρουν ξανά τη θέση τους στα κρεβάτια των νοσοκομείων.
Το όνομα της εγκατάστασης «Les Linges» (Τα Ασπρόρουχα) περιγράφει ένα τοπίο συναισθηματικό, στοίβες που ανακαλούν στη μνήμη τους ασθενείς που έχασαν τη μάχη και αυτούς που βγήκαν νικητές, συνδέοντας την απώλεια και τη ζωή, με την αίσθηση της ενόχλησης, της συνειδητοποίησης.
Τα σεντόνια φέρνουν πιο κοντά στη σκέψη μας την ιδέα του θανάτου κάτω από μια γραμμή νέον, όπως η συχνότητα σε ένα μόνιτορ που συνδέεται με τις ζωτικές λειτουργίες ενός ασθενούς.
Η εγκατάσταση συμπληρώνεται με τις φασματικές εικόνες παιδιών, με το βλέμμα τους να παρατηρεί φευγαλέα την εγκατάσταση και τους θεατές, που ο Μπολτάνσκι αποκαλεί «τα Πνεύματα». «Πρόκειται για τα φαντάσματα που συνδέονται με εμάς, αυτά που θυμόμαστε και που εμφανίζονται έτσι στους τοίχους. Δεδομένου ότι έχω χρησιμοποιήσει αυτές τις εικόνες πολλές φορές στο παρελθόν, αυτά τα φαντάσματα μοιάζουν περισσότερο σαν τα φαντάσματα όλων» λέει ο καλλιτέχνης.
Το έργο είναι φτιαγμένο στη διάρκεια της πανδημίας με τα εμβληματικά υλικά του Μπολτάνσκι και, όπως λέει ο ίδιος, «παίρνουν ένα νέο νόημα σε σχέση με τα γεγονότα που ζούμε». Τα δράματα του 20ού αιώνα απασχολούν εδώ και δεκαετίες τον Μπολτάνσκι, είναι διάχυτα στην καλλιτεχνική του πρακτική και η κρίση του κορωνοϊού είναι μια νέα, άμεση και ενδιαφέρουσα πρόκληση. Ο Μπολτάνσκι σφραγίζει την εποχή μας και μας ενώνει μέσα από τη μνήμη των νεκρών ενός νέου μεγάλου «πολέμου».
