Άθεος, αλλά με αγάπη για την Εκκλησία και επιρροές από τη Βασιλική της Αγίας Κλοτίλδης, γκόθικ και σκοτεινός, αλλά ρομαντικός, ο μονίμως αιωρούμενος πάνω από δίπολα Rick Owens εγκαινιάζει το «Temple of Love» στο Palais Galliera.
Αποφασισμένος να εκμεταλλευτεί στο έπακρο μια ευκαιρία που ελάχιστοι όμοιοί του είχαν, ο Owens ανέλαβε τον ρόλο του καλλιτεχνικού διευθυντή της έκθεσης, ώστε να αποδώσει το όραμά του χωρίς παρανοήσεις μέσα στη νεοκλασική έπαυλη του 16ου διαμερίσματος του Παρισιού ή αλλιώς στην καρδιά ενός σημείου αναφοράς για την παγκόσμια μόδα.
Το ζητούμενο της έκθεσης, η οποία θα διαρκέσει μέχρι τις 4 Ιανουαρίου του 2026, είναι να χαρτογραφήσει την τριακονταετή, «έξω από τα όρια» πορεία του Owens στη μόδα με μια σειρά από εντυπωσιακές δημιουργίες, ποικιλία φορεμάτων, κάπες και πανοπλίες με φόντο κατασκευές που παραπέμπουν στο φράγμα Χούβερ.
Ο «σκοτεινός μάγος της μόδας» δεν είναι ποτέ προβλέψιμος για το κοινό του. Κατάφερε να αιφνιδιάσει ξανά με κάτι που κανείς δεν περίμενε να δει μέσα στο Palais Galliera.
Όνειρό του ήταν να αποτελέσει μια «εκκεντρική υποσημείωση στην ιστορία της μόδας» όταν άρχισε να καταπιάνεται με αυτήν τριάντα χρόνια πριν, στο Hollywood Boulevard του Λος Άντζελες. «Πήγα πολύ πιο μακριά απ' ό,τι ονειρευόμουν», δηλώνει σήμερα, όντας ένας από τους ελάχιστους εν ζωή καλλιτέχνες που έχει τιμήσει το Palais Galliera. Πλάνα από την επίδειξη για τη συλλογή «Temple» κατέκλυσαν τα social media. Τα μοντέλα κάνουν πασαρέλα βουτώντας στο νερό του ειδικά διαμορφωμένου χώρου και τηρώντας τη δέσμευση του Owens να προκαλέσουν και να σοκάρουν.
Η «κατάληψη» του μουσείου από τον Owens εκτείνεται και στον εξωτερικό χώρο του μουσείου – κάλυψε κλασικά αγάλματα με τοτέμ και κάπες από καφέ παγέτες, τοποθέτησε γλυπτά στην αυλή και γιγάντια τοτέμ στην πρόσοψη του κτιρίου.
Η έκθεση, που αφορά τον ίδιο τον δημιουργό, περιλαμβάνει όλες του τις επιρροές –τη γοητεία της δεκαετίας του ’30, τα έπη του Σέσιλ Μπ. ΝτεΜίλ, το «Metropolis», το καλλιτεχνικό ρεύμα Jugendstil– και εκρηκτικές προσωπικότητες, από την drag queen του Χόλιγουντ Goddess Bunny μέχρι την Κόρτνεϊ Λοβ.
Ως καλλιτεχνικός διευθυντής της έκθεσης έδωσε το ελεύθερο στους υπόλοιπους επιμελητές να ενεργήσουν όπως επιθυμούν, αλλά με την προϋπόθεση να μην παρερμηνευθούν οι προθέσεις του.
«Έχω την εντύπωση ότι πολλοί με θεωρούν απλώς και μόνο προκλητικό, κι αυτό είναι οk, γιατί αυτοί οι άνθρωποι δεν πρόκειται να με συμπαθήσουν έτσι κι αλλιώς», είπε σε συνέντευξη. «Αλλά, αν αποτελούσα απλώς μια πρόκληση, δεν θα είχα αντέξει τόσο πολύ. Πρέπει να υπάρχει κάποια ποιότητα και μια δόση κομψότητας, ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να εμπιστευτούν ή να πιστέψουν. Και νιώθω ότι έχω δώσει αρκετά σε αυτό το κομμάτι».
Μέσα από περισσότερες από 100 δημιουργίες του ο Owens ανατρέχει στις πρώτες του απόπειρες, όταν ως πρώτη ύλη είχε τα φθαρμένα υφάσματα και παράλληλα παρουσιάζει σύνολα εμπνευσμένα από την αρχιτεκτονική του Frank Gehry και την αισθητική του Joseph Beuys. Οι αποχρώσεις που κυριαρχούν είναι σίγουρα το μαύρο, το σκούρο καφέ, το γκρι και το ιβουάρ.
Το γλυπτό που δείχνει τον Owens να ουρεί
Ο «σκοτεινός μάγος της μόδας» δεν είναι ποτέ προβλέψιμος για το κοινό του. Κατάφερε να αιφνιδιάσει ξανά με κάτι που κανείς δεν περίμενε να δει μέσα στο Palais Galliera. Ο λόγος για το ρεαλιστικό γλυπτό του Rick Owens που παρουσιάζει τον ίδιο να ουρεί σε μεταλλική σκάφη (με τρεχούμενο υγρό σε συνεχή ροή), και έγινε viral.
Τα κύρια δωμάτια της έκθεσης είναι αφιερωμένα στα χρόνια του στο Χόλιγουντ και στην καριέρα του στο Παρίσι, όπου και καθιερώθηκε ως ένας από τους απόλυτους showmen της παγκόσμιας μόδας. Ο Αμερικανός σχεδιαστής παραδέχεται ότι στην αρχή προτιμούσε μια «πολύ κατεστραμμένη εμφάνιση» ως βασικό του statement. Η έκθεση περιλαμβάνει πολύ πρώιμα σχέδια από φθαρμένα υφάσματα.
«Αυτό ήταν προφανώς μια εφηβική αντίδραση στο κατεστημένο, μια κίνηση περιφρόνησης. Βλέπουμε αυτόν τον κύκλο να επαναλαμβάνεται… Κάθε γενιά απορρίπτει την προηγούμενη. Αλλά όσο μεγάλωνα, ένιωθα ότι η απόρριψη από μόνη της δεν αρκεί. Έπρεπε να κάνω κάτι. Δεν μπορούσα απλώς να παραπονιέμαι. Έτσι, ο τρόπος που ντύνομαι τώρα είναι πολύ διαφορετικός, σε μαύρο, πολύ κομψός και αιχμηρός, γιατί νιώθω ότι ο κόσμος είναι τόσο χαοτικός και ακατάστατος που θέλω να προσθέσω μια μικρή νότα επισημότητας, και η επισημότητα υποδηλώνει ευγένεια», εξηγεί.
Ανάμεσα στα 100 outfits της έκθεσης υπάρχουν εντυπωσιακές κατασκευές και μια κάπα-σαρκοφάγος που θυμίζει τον Τσουμπάκα. Παράλληλα, τα γλυπτικά σχέδιά του ακτινοβολούν γοητεία, ρομαντισμό και μια «εξωπραγματική», όπως σχολιάζει το WWD, αίσθηση βασιλικής κομψότητας.
«Θα προκαλώ μέχρι να πεθάνω»
Ο Owens είχε κάνει αναδρομική έκθεση και το 2017 στην Triennale του Μιλάνου. «Ήταν πολύ πομπώδης», είπε αναφερόμενος στο τεράστιο έντερο από μαύρη γλίτσα που κυμάτιζε στο κτίριο. «Ήταν υπέροχο. Αλλά σκέφτηκα ότι την επόμενη φορά, αν μου δινόταν ξανά η ευκαιρία, θα ήθελα κάτι πιο λεπτό και πιο εστιασμένο στην τεχνική. Ακόμα και όσοι αποστρέφουν το βλέμμα τους από τα καμώματά μου, νομίζω ότι τώρα θα ικανοποιήσουν την ανάγκη τους για ποιότητα, τουλάχιστον το ελπίζω», πρόσθεσε.
«Θα προκαλώ μέχρι να πεθάνω, γιατί αυτό είναι το δικό μου είδος διαμαρτυρίας. Είναι η απάντηση στον καθωσπρεπισμό και στην κριτική που βλέπω γύρω μου. Είναι ο τρόπος μου να λέω: “Χαλαρώστε, μην τα παίρνετε όλα τόσο σοβαρά”. Λίγη σκανδαλιά είναι κομψή. Το χιούμορ, η αυτοσαρκαστική διάθεση και το να γελάς με τον εαυτό σου είναι το πιο κομψό πράγμα που υπάρχει». Αυτή είναι η οπτική του για τη ζωή, και την αποτυπώνει και μέσα από την τέχνη του.
Η αγάπη του για τα «τρομακτικά» μοντέλα, τους μαύρους φακούς επαφής και τους υπερβολικούς ώμους τον διατηρεί στην κατηγορία των διαφορετικών προτύπων ομορφιάς – με φυσικό τρόπο μεταμορφώνεται σε ένα καταφύγιο για όσους ξεφεύγουν από τη νόρμα και αισθάνονται περιθωριοποιημένοι.
Σήμερα, μετά από τριάντα χρόνια πειραματισμού, ο Owens περπατά με αυτοπεποίθηση στους δρόμους του Παρισιού, με κοστούμια με βάτες τύπου Φρανκενστάιν, παγέτες και μπότες με τακούνι. Θυμάται μια νύχτα που, καλοντυμένος, πήγαινε σε μια εκδήλωση, κάνοντας μια μικρή παράκαμψη μέσα από ένα σκοτεινό πάρκο που του αρέσει, και βρέθηκε μπροστά σε μια παρέα νεαρών με απειλητική όψη.
«Λέω μέσα μου, γαμώτο, είμαι 60 χρονών. Δηλαδή, ποιος θα έμπαινε στη διαδικασία να με δείρει; Έπρεπε να περάσουμε από μπροστά τους. Και ξαφνικά σηκώνουν το βλέμμα και φωνάζουν: “Rick Owens!” Ήταν το πιο γλυκό πράγμα, και τόσο ικανοποιητικό».
Με πληροφορίες από WWD
