Η Πενέλοπε Κρουθ φορούσε ήδη περούκα και κοστούμι, ετοιμαζόταν για ένα μουσικό νούμερο και 300 άνθρωποι περίμεναν να αρχίσει το γύρισμα, όταν χτύπησε το τηλέφωνό της. Στην άλλη άκρη ήταν ένας γιατρός. Της είπε πως οι εξετάσεις που είχε κάνει ίσως έδειχναν ανεύρυσμα στον εγκέφαλο.
Η Κρουθ άρχισε να κλαίει, προσπαθώντας να μη χαλάσει το μακιγιάζ της, έκανε μία μόνο ερώτηση -αν μπορούσε να συνεχίσει να χορεύει και να τραγουδά όλη νύχτα-, άκουσε το ναι και συνέχισε
Ηταν ήδη ντυμένη για τη σκηνή, το γύρισμα προχωρούσε κανονικά, οι άλλοι περίμεναν, το κεφάλι της έτρεχε με χίλια την ώρα και, μέσα σε όλα αυτά, έπρεπε να βγει μπροστά και να παίξει. Οι επόμενες εξετάσεις έδειξαν ότι δεν είχε τίποτα. Για τρεις ή τέσσερις μέρες, όμως, η Πενέλοπε Κρουθ πίστευε ότι κάτι πολύ σκοτεινό μπορεί να συνέβαινε μέσα στο ίδιο της το σώμα, ενώ το γύρισμα συνεχιζόταν σαν να μη συνέβαινε τίποτα.
Δεν είναι απλώς ένα περιστατικό από γύρισμα. Είναι η πρώτη αληθινή εικόνα της γυναίκας που μας μιλά. Οχι μιας σταρ που ξέρει να αφηγείται ωραία περιστατικά από τα παρασκήνια, αλλά μιας γυναίκας που συνεχίζει να δουλεύει μέσα στον φόβο. Η ίδια το λέει καθαρά. Στην αρχή κάθε γυρίσματος φοβάται ακόμη μήπως την απολύσουν. Το λέει όχι στα είκοσι, αλλά στα πενήντα ένα της, ύστερα από δεκαετίες καριέρας, βραβεία, Αλμοδόβαρ, Χόλιγουντ, Σανέλ, μια διασημότητα τόσο απόλυτη που θα μπορούσε εύκολα να έχει σβήσει κάθε ίχνος αμφιβολίας. Δεν το έχει κάνει. Και μάλλον αυτό είναι το πρώτο πράγμα που κάνει αυτή τη συνέντευξη να ξεχωρίζει.
Η Πενέλοπε Κρουθ δεν μιλά εδώ σαν άνθρωπος που έχει θωρακιστεί από την ίδια του την εικόνα. Μιλά σαν κάποια που έχει παραμείνει εκτεθειμένη. Πίσω από το τέλειο πρόσωπο της μεγάλης ευρωπαϊκής σταρ, πίσω από τον γυαλισμένο κόσμο της μόδας, των φεστιβάλ, των φωτογραφήσεων και των διεθνών συνεργασιών, ακούγεται ακόμη μια φωνή που δεν έχει νεκρωθεί από τη φήμη. Ισως γι' αυτό όσα λέει για το επάγγελμά της, για τα παιδιά, για τη Γάζα, για το Χόλιγουντ και για τη σιωπή των άλλων δεν ακούγονται διακοσμητικά. Ακούγονται βγαλμένα από μια γυναίκα που δεν έχει πάψει να αισθάνεται και να μιλά για όσα συβαίνουν στον κόσμο.
Κάπου εκεί αποκτά βάρος και η παιδική της ανάμνηση στο κομμωτήριο της μητέρας της. Η Κρουθ λέει ότι πάντα καθόταν πίσω στην τάξη για να βλέπει τους άλλους. Οτι στο κομμωτήριο έβαζε το βιβλίο μπροστά της, αλλά στην πραγματικότητα παρακολουθούσε τις πελάτισσες.
Οτι ακόμη και σήμερα, σε ένα εστιατόριο ή στο σούπερ μάρκετ, φτιάχνει μέσα της ιστορίες για τους ανθρώπους που κοιτάζει. Δεν είναι μονάχα μια χαριτωμένη λεπτομέρεια από τα παιδικά χρόνια μιας ηθοποιού. Είναι η καταγωγή του ψυχικού βλέμματός της. Η Πενέλοπε δεν έμαθε απλώς να φαίνεται. Εμαθε πρώτα να κοιτάζει.
Και όποιος έχει μάθει να κοιτάζει, δυσκολεύεται να γίνει ουδέτερος. Εκεί βρίσκεται και η πιο βαριά, η πιο καθαρή, η πιο απροστάτευτη πλευρά της συνέντευξης. Η Κρουθ λέει ότι δεν θα άφηνε ποτέ κανέναν να της πάρει τη φωνή όταν πρόκειται να καταγγείλει τη συντριβή αμάχων και παιδιών. Δεν το λέει σαν έτοιμη δημόσια διατύπωση. Το λέει σαν κάτι που της ανεβαίνει στο στόμα με οργή. Η λέξη που επιστρέφει ξανά και ξανά είναι τα παιδιά. Οχι ως αφηρημένο σύμβολο αθωότητας, αλλά ως σημείο που δεν διαπραγματεύεται.
Οταν μιλά για τη Γάζα, η θερμοκρασία της συνέντευξης αλλάζει. Δεν μιλάει απλώς μια ανθρωπιστική φρίκη. Μιλά για τις εικόνες παιδιών που υποφέρουν και πεθαίνουν με αυτόν τον τρόπο και αναρωτιέται πώς είναι δυνατόν να τα βλέπουμε και να μη λέμε τίποτα, να μη γράφουμε τίποτα, να μη κάνουμε τίποτα. Εκεί η Κρουθ παύει να είναι η άψογη σταρ που ισορροπεί ανάμεσα σε καριέρα, κύρος και δημόσια εικόνα. Γίνεται μια γυναίκα που επιμένει πως η δημόσια φωνή δεν έχει νόημα αν χρησιμοποιείται μόνο εκεί όπου δεν κοστίζει τίποτα.
Αυτή η θέση βαραίνει περισσότερο επειδή ξέρει καλά το περιβάλλον μέσα στο οποίο μιλά. Οταν αναφέρεται στο Χόλιγουντ, δεν περιγράφει ανοιχτά έναν κόσμο πολιτικής δειλίας με στόμφο. Λέει πιο απλά ότι πολλοί φοβούνται να μιλήσουν. Για όσα συμβαίνουν με την ICE, για τις συγκρούσεις, για όλα εκείνα που ξεπερνούν το θέαμα και πέφτουν κατευθείαν πάνω στην πραγματική ζωή. Η ίδια προτιμά να πιστεύει ότι πρόκειται για φόβο και όχι για αδιαφορία. Ισως γιατί γνωρίζει πολύ καλά τι σημαίνει να ζεις εκτεθειμένη, να είσαι πρόσωπο πρώτης γραμμής και να ξέρεις ότι κάθε λέξη έχει κόστος. Το λέει άλλωστε ανοιχτά. Το να παίρνει θέση της έχει κοστίσει και επαγγελματικά. Αλλά αυτό τη βοήθησε να καταλάβει και με ποιους δεν θα έπρεπε να δουλεύει.
Η λέξη παιδιά επιστρέφει και αλλού, όχι μόνο στη Γάζα. Επιστρέφει όταν μιλά για τα δικά της παιδιά, για την έκθεσή τους στα social media, για την οργή της απέναντι σε μια ψηφιακή οικονομία που αντιμετωπίζει τους εφήβους σαν την πιο περιζήτητη λεία. Η Κρουθ λέει ότι άργησε πολύ να αποκτήσει smartphone και λογαριασμούς στα κοινωνικά δίκτυα, ότι δεν ήθελε να μπει σε αυτή τη πρέσσα και ότι χρησιμοποιεί το Instagram κυρίως για να μιλά μέσα στην ίδια την πλατφόρμα για όσα την ανησυχούν. Δεν μιλά απλώς σαν αυστηρή μητέρα. Μιλά για έναν κόσμο όπου η προσοχή των παιδιών έχει γίνει εμπόρευμα και η ίδια η δημοκρατία κάτι πολύ πιο εύθραυστο απ' όσο νομίζουμε.
Το μητρικό στοιχείο δεν εμφανίζεται εδώ σαν ξεχωριστό κεφάλαιο της ζωής της. Διαπερνά όσα λέει. Ο Αλμοδόβαρ έλεγε πως πάντα την έβλεπε σαν μητέρα. Η εταιρεία παραγωγής της έχει το όνομα των παιδιών της. Η ανησυχία της για το πώς θα μεγαλώσουν μέσα σε αυτή τη δημόσια και ψηφιακή συνθήκη δεν ακούγεται σαν μια τυπική ανησυχία διάσημης μητέρας, αλλά σαν συνέχεια του ίδιου ενστίκτου που την κάνει να μιλά για τα παιδιά στη Γάζα και να θυμάται ότι στα δεκαοχτώ της πήγε στην Καλκούτα για να δουλέψει δίπλα στη Μητέρα Τερέζα και είδε πράγματα που τη σημάδεψαν για πάντα. Σαν να υπάρχει μέσα της ένα σταθερό ηθικό νεύρο που ενεργοποιείται ακριβώς εκεί όπου άλλοι μαθαίνουν να κοιτούν αλλού.
Και ύστερα, σχεδόν αθόρυβα, έρχεται το άλλο μεγάλο θέμα της συνέντευξης. Οχι η νέα της ταινία, ούτε η επόμενη συνεργασία με τον Χαβιέρ Μπαρδέμ, ούτε η φιλία με τη Ροζαλία, ούτε ο ενθουσιασμός της για τον Μπαντ Μπάνι, ούτε η σχέση της με τη Σανέλ. Ολα αυτά είναι εκεί, όλα θυμίζουν πόσο κεντρική παραμένει στη διεθνή σκηνή. Ομως το πιο αποκαλυπτικό σημείο είναι αλλού. Εδώ και τριά χρόνια δουλεύει πάνω σε ένα ντοκιμαντέρ. Εχει ήδη 45 ώρες υλικού. Το χαρακτηρίζει το πιο σημαντικό και πιο απαιτητικό πράγμα που έχει κάνει. Το λέει πολύ προσωπικό. Λέει ότι αφορά πράγματα που έχουν συμβεί στην ίδια και σε πολλές άλλες γυναίκες. Το αποκαλεί μια ερωτική επιστολή προς τις γυναίκες.
Αυτό είναι ίσως το σημείο όπου όλη η εικόνα της Πενέλοπε Κρουθ αποκτά μιαν άλλη πυκνότητα. Για δεκαετίες η βιομηχανία την ήθελε μπροστά από τον φακό, μέσα στη λάμψη, στη μυθολογία, στην επιθυμία, στο κύρος του ευρωπαϊκού και αμερικανικού σινεμά. Τώρα η ίδια μοιάζει να θέλει κάτι διαφορετικό. Οχι απλώς να παίξει άλλη μία ιστορία, αλλά να πάρει την εικόνα στα χέρια της και να την επιστρέψει με τους δικούς της όρους. Οχι μόνο ως ηθοποιός, αλλά ως γυναίκα που έχει ζήσει, δει, φοβηθεί, παρατηρήσει, προστατεύσει και κρατήσει πράγματα μέσα της για πολύ καιρό.
Γι' αυτό η συνέντευξη αυτή δεν σου μένει στη μνήμη επειδή μια μεγάλη σταρ έδωσε ακόμη μία άψογα ελεγχόμενη συνέντευξη . Σου μένει επειδή, μέσα σε όλο το σύστημα της λάμψης που την περιβάλλει, η Πενέλοπε Κρουθ εξακολουθεί να ακούγεται σαν άνθρωπος που δεν έχει παγώσει. Σαν γυναίκα που συνεχίζει το γύρισμα μιας σκηνής ενώ νομίζει ότι μπορεί να έχει ανεύρυσμα, που ακόμη φοβάται μήπως την απολύσουν, που μιλά για τα παιδιά στη Γάζα χωρίς να χαμηλώνει τη φωνή της, που βλέπει τον κίνδυνο στα social media, που ετοιμάζει ένα ντοκιμαντέρ για γυναίκες όχι ως ακόμη μία επέκταση της καριέρας της, αλλά ως προσωπική ανάγκη.
Σήμερα, που τόσα δημόσια πρόσωπα μοιάζουν να έχουν εκπαιδευτεί κυρίως στο να προστατεύουν σωστά τον εαυτό τους, η Πενέλοπε Κρουθ μοιάζει να υπερασπίζεται κάτι πολύ πιο εύθραυστο και πολύ πιο σπάνιο.
Το δικαίωμα να είσαι ορατή χωρίς να γίνεσαι ακίνδυνη.
με στοιχεία απο El Pais
