Η Φερνάντα Τόρες κατέκτησε την πρώτη της Χρυσή Σφαίρα, επικρατώντας στην κατηγορία Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας σε Δραματική Ταινία για τον ρόλο της στο “I’m Still Here”.
Η 59χρονη ηθοποιός έγραψε ιστορία, καθώς έγινε η πρώτη Βραζιλιάνα που κερδίζει το συγκεκριμένο βραβείο, επιβεβαιώνοντας τη θέση της ως φαβορί στην κούρσα των βραβείων.
Η Τόρες εμφανίστηκε έκπληκτη όταν ανακοινώθηκε το όνομά της. Αν και βρέθηκε υποψήφια δίπλα σε θρύλους όπως οι Αντζελίνα Τζολί (“Maria”), Νικόλ Κίντμαν (“Babygirl”), Τίλντα Σουίντον (“The Room Next Door”), Κέιτ Γουίνσλετ (“Lee”) και Πάμελα Άντερσον (“The Last Showgirl”), δεν θεωρούνταν φαβορί. Στην πολιτική δραματική ταινία, υποδύεται την Γιουνίς Παΐβα, μια μητέρα που θρηνεί την εξαφάνιση του συζύγου της, του πολιτικού Ρούμπενς Παΐβα, κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής δικτατορίας στη Βραζιλία.
Η συγκινητική αναφορά στη μητέρα της
Η νίκη της Τόρες έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς η μητέρα της, Φερνάντα Μοντενέγκρο, είχε προταθεί για το ίδιο βραβείο το 1999 για το “Central Station”, το οποίο της χάρισε και υποψηφιότητα για Όσκαρ. Η Μοντενέγκρο, τώρα 95 ετών, εμφανίζεται στο “I’m Still Here” ως η μεγαλύτερη ηλικιακά εκδοχή της Γιουνίς.
«Ήταν εδώ πριν από 25 χρόνια. Αυτό αποδεικνύει ότι η τέχνη μπορεί να αντέξει στον χρόνο, ακόμα και σε δύσκολες στιγμές», είπε η Τόρες, αναφερόμενη στη μητέρα της. «Η ταινία μας βοηθά να σκεφτούμε πώς να επιβιώσουμε σε δύσκολες εποχές».
Το “I’m Still Here” έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Βενετίας, όπου απέσπασε το βραβείο Καλύτερου Σεναρίου. Έχει αναγνωριστεί ως μία από τις πέντε κορυφαίες διεθνείς ταινίες από το National Board of Review και προτάθηκε για Χρυσή Σφαίρα στην κατηγορία Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. Επίσης, αποτελεί την επίσημη υποψηφιότητα της Βραζιλίας για το Όσκαρ Καλύτερης Διεθνούς Ταινίας.
Η ταινία αντηχεί έντονα μετά τα γεγονότα της εισβολής στο Καπιτώλιο των ΗΠΑ στις 6 Ιανουαρίου 2021, καθώς και τις ταραχές στη Βραζιλία το 2023, όταν υποστηρικτές του Ζαΐρ Μπολσονάρου κατέλαβαν κυβερνητικά κτίρια. «Ξεκινήσαμε αυτό το πρότζεκτ για να αφηγηθούμε μια ιστορία του παρελθόντος, αλλά συνειδητοποιήσαμε ότι ήταν και ένας στοχασμός πάνω στο παρόν μας», δήλωσε ο σκηνοθέτης Βάλτερ Σάλες.
Η Φερνάντα Τόρες και το “I’m Still Here” δεν είναι απλώς μια ταινία, αλλά μια ισχυρή υπενθύμιση της σημασίας της μνήμης και της τέχνης ως εργαλείου αντίστασης. «Ένα έθνος χωρίς μνήμη είναι ένα έθνος χωρίς μέλλον», σημείωσε ο Σάλες, υπογραμμίζοντας τον ρόλο του κινηματογράφου στην αντιμετώπιση των δυνάμεων της λήθης.
