Η Arca ανοίγει την πρώτη της έκθεση στο ICA του Λονδίνου, παρουσιάζοντας έργα που γεννήθηκαν μακριά από τη σκηνή και το στούντιο, σε μια περίοδο βαθιάς εξάντλησης από τη μουσική βιομηχανία.
Για την Αλεχάντρα Γκέρσι, όπως είναι το πραγματικό της όνομα, η ζωγραφική δεν ξεκίνησε ως νέο δημόσιο βήμα, αλλά ως τρόπος να ξαναβρεί τη δημιουργική της ορμή.
Η 36χρονη Βενεζουελανή μουσικός, που μέσα σε μία δεκαετία κυκλοφόρησε οκτώ άλμπουμ, συνεργάστηκε με τη Μπιόρκ και τη Ροζαλία και βρέθηκε δίπλα σε ονόματα όπως η Μαντόνα και η Μπιγιονσέ, λέει ότι έφτασε σε σημείο να απομακρυνθεί από τη μουσική. Η ζωγραφική μπήκε τότε στη ζωή της σχεδόν ενστικτωδώς: ένας καμβάς, μετά άλλος ένας, μετά μια ολόκληρη σειρά από έργα φτιαγμένα με λάδια, ακρυλικά, σπρέι, μαρκαδόρους, γκλίτερ, λάτεξ και λιωμένο πλαστικό.
Η σειρά έχει τον τίτλο Angels και οι εικόνες της μοιάζουν να βγαίνουν από εφιάλτη: παραμορφωμένα πρόσωπα, χαμόγελα που θυμίζουν κλόουν, ορθάνοιχτα μάτια, μορφές που κινούνται ανάμεσα στο τέρας και στο πνεύμα. Η Arca λέει ότι πολλά από αυτά τα έργα φτιάχτηκαν σχεδόν σε έκσταση, σε έναν κοινόχρηστο χώρο στη Βαρκελώνη όπου ζει σήμερα, με βίαιες κινήσεις, με επιφάνειες που ξαναδουλεύονταν ξανά και ξανά, με πλαστικό που έλιωνε πάνω στον καμβά, ακόμη και με μαχαίρι.
Για την ίδια, αυτή η διαδικασία ήταν ένας τρόπος να επεξεργαστεί μορφές βίας που είχε ζήσει και εμπειρίες που για χρόνια είχε βάλει στην άκρη για να μπορεί να συνεχίσει. Δεν μιλά για τη ζωγραφική σαν απλή θεραπεία, αλλά σαν πεδίο όπου η κατανόηση δεν περνά από τη γλώσσα αλλά από την αίσθηση. Γι’ αυτό και τα έργα της μοιάζουν λιγότερο με εξομολόγηση και περισσότερο με σωματικό ξέσπασμα.
Η έκθεση φωτίζει και κάτι ακόμη: ότι η Arca δεν υπήρξε ποτέ μόνο μουσικός. Πριν από τα άλμπουμ, πριν από τις μεγάλες συνεργασίες και πριν αποκτήσει τη σημερινή της θέση στην ποπ και πειραματική σκηνή, ήταν ένα παιδί στο Καράκας που ανέβαζε τρισδιάστατες εικόνες στο DeviantArt και έψαχνε ήδη έναν τρόπο να φτιάχνει κόσμους. Η ζωγραφική, με αυτή την έννοια, μοιάζει λιγότερο με στροφή και περισσότερο με επιστροφή.
Στην ίδια συνέντευξη, η Arca μιλά και για τα χρόνια της καταπίεσης και της απομόνωσης μέσα στα οποία μεγάλωσε, για την αίσθηση ότι ήταν ξένη τόσο στην Αμερική όσο και στη Βενεζουέλα, αλλά και για το πώς η μουσική υπήρξε αρχικά η έξοδος από όλα αυτά. Τώρα, όμως, η ζωγραφική μοιάζει να της έδωσε κάτι διαφορετικό: έναν άλλο δρόμο για να ξαναφτάσει στην επιθυμία να δημιουργήσει.
Η έκθεση της Arca στο ICA δεν μοιάζει έτσι με παράπλευρο project μιας ήδη διάσημης μουσικού. Μοιάζει περισσότερο με το ίχνος μιας περιόδου όπου η καλλιτεχνική επιβίωση πέρασε από το σώμα, το τραύμα και την ύλη, πριν ξαναγίνει ήχος
