Το Αυγό του κόκορα, ένα έργο για την πατριαρχία και τις ...κότες στο Θέατρο 104

Το Αυγό του κόκορα, ένα έργο για την πατριαρχία και τις ...κότες στο Θέατρο 104 Facebook Twitter
Η ομάδα Πλαστελίνη | Φωτο: Daniel Voreakos
0

Ρατσισμός, βία, γυναικοκτονίες, ανισότητα, πατριαρχία, περιβαλλοντική καταστροφή, τεχνολογική εξέλιξη, ζώα, και συναισθήματα μετέωρα σε ένα μέλλον που διαγράφεται δυσοίωνο. Αυτό είναι το τοπίο του σήμερα από το οποίο αντλεί την έμπνευσή του το «Αυγό του Κόκορα», το πρωτότυπο έργο του Σίμου Τζίτζη που ξεκίνησε στις 29 Νοεμβρίου.

Πρόκειται για μια αλληγορική ιστορία με μαύρο χιούμορ για το δυστοπικό μέλλον της ανθρωπότητας που εγείρει ερωτήματα για την απομάκρυνση του ανθρώπου από την φύση του, την εξαρτημένη σχέση του από την τεχνολογία και την αναπαραγωγική διαδικασία ως ένα δοχείο συντήρησης της πατριαρχικής αφήγησης.

Άνθρωποι, κότες και ρομπότ συνυπάρχουν σε έναν κόσμο πριν από τον κόσμο που ζούμε. Οι ισορροπίες διαταράσσονται όταν δύο όντα ερωτεύονται και το αρσενικό αντιλαμβάνεται πως ο μόνος τρόπος για να συνδεθεί με το θηλυκό είναι η Γέννηση, η έλευση στον κόσμο της Ζωής. Ποιο από τα δύο όμως μπορεί να γεννηθεί πρώτο και πως θα επηρεάσουν οι επιλογές του τις ζωές των άλλων;

Η ζωή πριν τη ζωή, η γέννηση, ο κόσμος και το δίπολο των φύλων που δαμάζεται από έναν αδιατάρακτο καταπιεστικό μηχανισμό. Μπορεί άραγε αυτός ο μηχανισμός να αλλάξει;

Όπως λέει στη LIFO η ομάδα Πλαστελίνης «Όλο αυτό το εγχείρημα ξεκίνησε έχοντας ως κεντρικό θέμα την εξέλιξη της τεχνολογίας και τις επιπτώσεις της, που είναι ένα ζήτημα που με απασχολεί έντονα. Πόσο περισσότερο θα επηρεάσει και θα μεταβάλει τις ζωές μας στο μέλλον, πού θα οδηγήσει τις ανθρώπινες σχέσεις και πόσο ακόμα θα καταστρέψει τη φύση, τα ζώα και εν γένει το περιβάλλον, που είναι το μόνο που έχουμε για να ζήσουμε.

Αυτά  τα ερωτήματα, σε συνδυασμό με όλα τα γεγονότα των τελευταίων δυο ετών - από τον covid και την ευαισθητοποίηση για τις γυναικοκτονίες μέχρι το κίνημα #metoo και την πάντα υπαρκτή πατριαρχία-  αποτέλεσαν την πηγή έμπνευσης αυτής της παράστασης.

Όλες αυτές τις σκέψεις που διατρέχουν σαρωτικά και άναρχα το μυαλό μου, - αλλά πάντα με μια βαθιά συμπαντική και νομοτελειακή, θα έλεγα, σύνδεση-,   προσπαθήσαμε να τις εντάξουμε σε ένα πλαίσιο και να δομήσουμε ένα εντελώς καινούργιο σύμπαν. Αρχίσαμε να δουλεύουμε με την ομάδα με αυτοσχεδιασμούς,  στη λογική του "άνθρωπος - ζώο - ρομπότ(=τεχνολογική εξέλιξη)" και τελικά γεννήθηκε το "Αυγό του Κόκορα".

Το Αυγό του κόκορα, ένα έργο για την πατριαρχία και τις ...κότες στο Θέατρο 104 Facebook Twitter
Η ομάδα Πλαστελίνη | Φωτο: Daniel Voreakos

Προσπαθήσαμε να παρουσιάσουμε και να φωτίσουμε με μαύρο χιούμορ τις θεμελιώδεις δομές της κοινωνίας του σήμερα, που μας οδηγούν  σε ένα -μάλλον- ζοφερό μέλλον. Και όλα αυτά εξελίσσονται  μέσα σε έναν φανταστικό, σουρεαλιστικό κόσμο, που δεν είναι ο δικός μας, αλλά μήπως θα μπορούσε να γίνει;

Στόχος αυτής της παράστασης είναι ο θεατής να αφεθεί στις αισθήσεις του.  Να ταρακουνηθεί. Να προσλάβει τις εικόνες και τους συμβολισμούς της παράστασης, που όντως συνδέουν αναπάντεχα την οικολογία με την πατριαρχία, την οικογένεια  και την τεχνητή νοημοσύνη, όπως χαρακτηριστικά αναφέρουμε και στο δελτίο τύπου.

Για εμένα το στοίχημα σε αυτό το πρώτο μου σκηνοθετικό εγχείρημα είναι να καταφέρουμε να φύγει ο θεατής γεμάτος εικόνες και προβληματισμένος για το "quo vado? " τόσο ως άτομα όσο και ως κοινωνία.

Ο Σίμος Τζίτζης γεννήθηκε στην Αθήνα. Είναι απόφοιτος της Δραματικής Σχολής "Δήλος" της Δήμητρας Χατούπη και του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου (Σχολή Καλών Τεχνών) στο Ναύπλιο. Το 2016 δημιούργησε το Θέατρο Πλαστελίνης ως μια ομάδα θεάτρου στο πλαίσιο των σπουδών του, μέσω της οποίας σκηνοθέτησε και διασκεύασε αρχικά το «Far Away» της Caryl Churchill (Δημοτικό θέατρο Πειραιά, 2016), και στην συνέχεια τον «Οιδίποδα» του Σοφοκλή (Φουγάρο, 2017), που παρουσιάστηκε ως παράλληλη δράση του Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο St. Mark και St. John Plymouth της Αγγλίας, ενώ ακολούθησαν παραστάσεις του έργου στο Αρχαίο Θέατρο Δελφών και στο Θησείον.

Το Αυγό του κόκορα, ένα έργο για την πατριαρχία και τις ...κότες στο Θέατρο 104 Facebook Twitter
Η ομάδα Πλαστελίνη | Φωτο: Daniel Voreakos

Συντελεστές

Σύλληψη - σκηνοθεσία: Σίμος Τζίτζης

Παίζουν (αλφαβητικά): Νέδη Αγαπίου, Λυδία Κούρου, Κωνσταντίνος Σιώζος

Σκηνικά, κοστούμια: Κωνσταντίνα Μαρδίκη

Σχεδιασμός φωτισμού: Τζάνος Μάζης

Πρωτότυπη Μουσική: Γιάννης Μουρτζάκης (ATH. SHOOTERS™)

Κάθε Δευτέρα & Τρίτη στις 21.15

Θέατρο 104 | Ευμολπιδών 41, Αθήνα

Πληροφορίες

Θέατρο 104 | Black box | Ευμολπιδών 41, Γκάζι, 118 54

Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Δευτέρα & Τρίτη στις 21.15

Πολιτισμός
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

ΒΑΛ ΚΙΛΜΕΡ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ

Πολιτισμός / «Ο χειρότερος άνθρωπος που έχω γνωρίσει»: Σκηνοθέτης επιτίθεται στον Βαλ Κίλμερ μετά τον θάνατό του

Ο Βαλ Κίλμερ πέθανε τον Απρίλιου του 2025 από πνευμονία, έπειτα από πολυετή προβλήματα υγείας που συνδέονταν με καρκίνο στον λαιμό και τις θεραπείες που είχε ακολουθήσει
THE LIFO TEAM
Ο Fe Avila φωτογραφίζει την επιθυμία σαν έναν τόπο ελευθερίας

Πολιτισμός / Σώματα χωρίς ντροπή: ο queer κόσμος του Fe Avila

Το έργο του Fe Avila παρουσιάζεται στη φετινή Carnegie International, την 59η διοργάνωση της ιστορικής έκθεσης στο Πίτσμπεργκ, με εικόνες όπου queer σώματα, φύση, διαμαρτυρία και επιθυμία συναντιούνται έξω από τους κανόνες της αρρενωπότητας
THE LIFO TEAM
Η κουλτούρα των influencers στην Ινδία μέσα από τα υπνοδωμάτια των κοριτσιών που τη ζουν

Πολιτισμός / Η κουλτούρα των influencers στην Ινδία μέσα από τα υπνοδωμάτια των κοριτσιών που τη ζουν

Η φωτογράφος Megha Singha καταγράφει νεαρές γυναίκες στην Ινδία που κινούνται ανάμεσα στην online ορατότητα, την παγκόσμια κουλτούρα της ομορφιάς και τις οικογενειακές προσδοκίες γύρω από τη θηλυκότητα.
THE LIFO TEAM
Γιατί ο Ρούφους Γουέινραϊτ επιστρέφει στην Τζούντι Γκάρλαντ όταν η Αμερική σκοτεινιάζει ξανά

Πολιτισμός / Γιατί ο Ρούφους Γουέινραϊτ επιστρέφει στην Τζούντι Γκάρλαντ όταν η Αμερική σκοτεινιάζει ξανά

Με αφορμή την τελευταία αναβίωση του Rufus Does Judy στο Royal Albert Hall, ο Ρούφους Γουέινραϊτ μιλά για την Τζούντι Γκάρλαντ, τον εθισμό, τα τρανς δικαιώματα, τη μητέρα του Kate McGarrigle και τα τραγούδια μιας Αμερικής που κάποτε έμοιαζε με υπόσχεση.
THE LIFO TEAM
Ο Τζορτζ Μάικλ ήθελε να ελέγχει τα πάντα εκτός από την καταστροφή του

Πολιτισμός / Ο Τζορτζ Μάικλ δεν χόρεψε ποτέ ξανά όπως πριν

Το νέο βιβλίο Tonight the Music Seems So Loud του Σάτναμ Σανγκέρα ξαναδιαβάζει τον Τζορτζ Μάικλ ως pop ιδιοφυΐα, gay σύμβολο, παιδί ελληνοκυπριακής οικογένειας και άνθρωπο που έκρυβε την κατάρρευση πίσω από μια άψογη δημόσια εικόνα.
THE LIFO TEAM
Ο Χάντσον Γουίλιαμς κέρδισε βραβείο και ευχαρίστησε τον συμπρωταγωνιστή του για τα «gay bottom eyes» του

Πολιτισμός / Ο Χάντσον Γουίλιαμς κέρδισε βραβείο και ευχαρίστησε τον συμπρωταγωνιστή του για τα «gay bottom eyes» του

Η queer σειρά για το χόκεϊ κέρδισε 16 βραβεία στα Canadian Screen Awards, ενώ ο Χάντσον Γουίλιαμς μοιράστηκε τη νίκη του με τον συμπρωταγωνιστή του Κόνορ Στόρι με μια ατάκα που έγινε αμέσως viral.
THE LIFO TEAM
«Κι αν βγω από την πισίνα χωρίς τίποτα;»: Η Μέριλιν Μονρόε στην τελευταία της μεγάλη φωτογράφιση

Πολιτισμός / «Κι αν βγω από την πισίνα χωρίς τίποτα;»: Η Μέριλιν Μονρόε στην τελευταία της μεγάλη φωτογράφιση

Με αφορμή την έκθεση Marilyn Monroe: A Portrait στην National Portrait Gallery του Λονδίνου, ο Λόρενς Σίλερ θυμάται τη γυμνή φωτογράφιση του 1962 και μια Μέριλιν που δεν παραδινόταν στον φακό, αλλά ήξερε να τον καθοδηγεί.
THE LIFO TEAM
Ο πίνακας που ο Λούσιαν Φρόιντ αρνιόταν μέχρι τέλους ότι ήταν δικός του εκτίθεται για πρώτη φορά

Πολιτισμός / Ο πίνακας που ο Λούσιαν Φρόιντ αρνιόταν μέχρι τέλους ότι ήταν δικός του εκτίθεται για πρώτη φορά

Το Man in a Black Scarf ζωγραφίστηκε το 1939, όταν ο Φρόιντ ήταν ακόμη μαθητής. Ο ίδιος το αποκήρυξε όσο ζούσε, αλλά νέα αρχειακά στοιχεία δείχνουν ότι τελικά ήταν δικό του.
THE LIFO TEAM