Όταν η Ελένα και ο Ράιαν σάλπαραν για να διασχίσουν τον Ατλαντικό Ωκεανό με το ιστιοφόρο τους, είχαν ζητήσει από τους δικούς τους να μην τους στέλνουν άσχημα νέα. Δεν μπορούσαν να φανταστούν ότι 25 ημέρες αργότερα θα μάθαιναν πως ο πλανήτης μαστίζεται από την πανδημία του κορωνοϊού.
Η Έλενα Μανιγκέτι και ο Ράιαν Όσμπορν σάλπαραν στις 28 Φεβρουαρίου από το Λανθαρότε, στα Κανάρια Νησιά, με το 11 μέτρων ιστιοφόρο τους. Εκείνη την εποχή, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας δεν μιλούσε ακόμη για πανδημία, ενώ σε μεγάλο βαθμό ο κορωνοϊός ήταν ζήτημα που αφορούσε την Κίνα.
Στις 25 Μαρτίου, το δίδυμο έφτασε στο νησί Μπέκια, στην Καραϊβική, έπειτα από 25 ημέρες χωρίς ίντερνετ. Άνοιξαν τα τηλέφωνά τους και έπαθαν σοκ. «Θυμάμαι ότι ο Ράιαν διάβαζε τις ειδήσεις και απλά μας έπεσαν τα σαγόνια», λέει η Έλενα. «Ήταν δύσκολο στην αρχή να αντιληφθούμε την έκτασή του», παραδέχθηκε ο Ράιαν.
Η Έλενα Μανιγκέτι είναι από τη Λομβαρδία, μια από τις περιοχές που επλήγησαν σφοδρότερα από τον κορωνοϊό. «Αν δεν έχεις διαβάσει τις ειδήσεις για έναν μήνα και ανοίγεις το τηλέφωνό σου, δεν μπορείς να δεις τι είχε συμβεί κάθε ημέρα. Είχα πρόσβαση μόνο στα νέα της εβδομάδας. Ήταν περίπου έπειτα από 3 μέρες όταν ο Ράιαν βρήκε ένα άρθρο που είχαν δημοσιεύσει 10 ημέρες νωρίτερα οι New York Times, το οποίο ανέφερε ότι η πόλη μου, το Μπέργκαμο, είχε πληγεί πιο σφοδρά. Δεν είχα ιδέα. Τηλεφώνησα στον πατέρα μου και μου είπε "Α, το έμαθες. Μην πανικοβάλλεσαι. Όλα είναι εντάξει"», περιγράφει.
«Εμπεδώσαμε τα νέα μόνο όταν είδαμε φωτογραφίες με τα στρατιωτικά φορτηγά μπροστά από το νεκροταφείο της πόλης μου. Αυτή ήταν η πιο σοκαριστική στιγμή», παραδέχεται η Έλενα.
Το πρώτο «σημάδι»
Οι δυο τους ζουν σε ιστιοφόρο από το 2017 και καταγράφουν τη ζωή τους στο κανάλι τους στο YouTube.
Επειδή δεν μπορούσαν να αγοράσουν σπίτι στο Μάντσεστερ όπου ζούσαν, αποφάσισαν να αγοράσουν ένα σκάφος και να εξερευνήσουν τον κόσμο με μικρό μπάτζετ. Στο ταξίδι των 3.000 ναυτικών μιλίων που έκαναν διασχίζοντας τον Ατλαντικό, το μόνο μέσο επικοινωνίας που είχαν ήταν μια δορυφορική συσκευή με τη δυνατότητα λήψης μηνυμάτων 160 χαρακτήρων. Είχαν ζητήσει από συγγενείς και φίλους να μην τους στέλνουν άσχημα νέα.
«Είναι σύνηθες να μην θέλουν να λαμβάνουν άσχημα νέα όσοι διασχίζουν έναν ωκεανό, γιατί δεν μπορείς να κάνεις απολύτως τίποτα για αυτό», εξηγεί η ¨Ελενα. «Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να κλάψεις, να ουρλιάξεις, να ανησυχήσεις, αλλά δεν μπορείς να γυρίσεις πίσω», συμπληρώνει.
Το πρώτο σημάδι ότι συνέβαινε κάτι σοβαρό ήρθε καθώς πλησίαζαν στην Καραϊβική. «Ήμασταν περίπου 2 ημέρες μακριά όταν κάποιος μας έστειλε μια λίστα με όλα τα νησιά που είχαν κλείσει τα σύνορά τους και αρχίσαμε να ανησυχούμε ότι μέχρι να φτάσουμε δεν θα μπορούσαμε να πάμε πουθενά», λέει ο Ράιαν.
«Νομίζαμε ότι απλά ήταν ιδιαίτερα προσεκτικοί με τον κορωνοϊό, επειδή τα περισσότερα από αυτά τα νησιά δεν έχουν στην πραγματικότητα υγειονομική υποδομή. Σκεφτήκαμε ότι ήταν ένα μέτρο πρόληψης», λέει η Έλενα. Τελικά η πραγματικότητα ήταν διαφορετική.
Στο νησιωτική κράτος Άγιος Βικέντιος και Γρεναδίνες, στο οποίο βρίσκονται, δεν υπάρχουν επιβεβαιωμένα κρούσματα κορωνοϊού. «Είναι σουρεαλιστική εμπειρία να φτάνεις σε ένα μέρος όπου όλα είναι σχεδόν φυσιολογικά, ενώ στις ειδήσεις βλέπεις ότι ο κόσμος είναι σε καραντίνα. Από τη μία είμαστε σε αυτό το απίστευτο μέρος, ενώ στο μεταξύ οι άνθρωποι πεθαίνουν και νοσηλεύονται», λέει η Έλενα.
Το μόνο που μπορούν να κάνουν τώρα, είναι να περιμένουν εκεί. «Ελπίζουμε ότι μέχρι τον χειμώνα, όταν τελειώσει η σεζόν των τυφώνων, τα σύνορα θα ανοίξουν και θα συνεχίσουμε την εξερεύνηση», λέει ο Ράιαν.
Με πληροφορίες από Guardian
