Άκις Βλουτής: Έργα από όνειρο και παιδικές μνήμες

Ο Άκις Βλουτής γίνεται φέτος ο «Πατέρας» του Στρίντμπεργκ. Άνθρωπος χαμηλών τόνων, αλλά υψηλών απαιτήσεων, σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί σε ένα έργο φτιαγμένο από όνειρο και παιδικές μνήμες.

LIFOTEAM 27.12.2019 | 11:15

27.12.2019 | 11:15

Με ένα βαρύ βιογραφικό που αριθμεί περισσότερες από 60 παραστάσεις, έχοντας ξεκινήσει την καριέρα του ως ηθοποιός στο θέατρο του Λευτέρη Βογιατζή και στη συνέχεια σε παραστάσεις του Στάθη Λιβαθινού και έχοντας συνεργαστεί με μερικούς από τους σημαντικότερους ηθοποιούς και σκηνοθέτες στην Ελλάδα, ο Άκις Βλουτής γίνεται φέτος ο «Πατέρας» του Στρίντμπεργκ. Άνθρωπος χαμηλών τόνων, αλλά υψηλών απαιτήσεων, σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί σε ένα έργο φτιαγμένο από όνειρο και παιδικές μνήμες.

— Πόσα χρόνια κάνετε θέατρο;

Παίζω θέατρο από το 1992. Είχα τη χαρά και την τύχη να συνεργαστώ από την αρχή με σημαντικούς ανθώπους του χώρου, όπως ο Λευτέρης Βογιατζής, ο Στάθης Λιβαθινός κ.ά. Από το 2008 και για μία δεκαετία ανέλαβα το Από Μηχανής Θέατρο. Κι εκεί έγιναν συνεργασίες με θεατρανθρώπους που εκτιμώ πολύ και που λάμπουν στον χώρο του θεατρικού πολιτισμού.

— Γιατί αποφασίσατε να ασχοληθείτε με το θέατρο; Ποια εμπειρία σάς οδήγησε σε αυτή την επιλογή;

Στην αρχή ασυνείδητα και στη συνέχεια απολύτως συνειδητά, το θέατρο σε ωθεί να κάνεις βαθιά βουτιά προς τα μέσα, είναι ο δρόμος για την αυτογνωσία που, προσωπικά, ποτέ δεν με έχει προδώσει. Με κάθε έργο στο οποίο παίζω ή σκηνοθετώ η εικόνα της ζωής τούτης ανοίγει λίγο περισσότερο.

Αυτό που εντυπωσιάζει είναι ότι το κοινό μας παρακολουθεί σιωπηλά, σαν συνεπαρμένο. Δεν ακούγεται μιλιά στην αίθουσα όσο διαρκεί η παράσταση. Είναι πολύ συγκινητικό.

— Ηθοποιός ή σκηνοθέτης; Ποιον από τους δύο ρόλους προκρίνετε;

Ως ηθοποιός μετέχει κανείς σε ένα κομμάτι του έργου. Γίνεται ο χαρακτήρας, προσπαθεί να δει την πραγματικότητα του έργου μέσα από τα μάτια του ήρωα, υπερβαίνει την προσωπική του οπτική. Είναι γοητευτική και προκλητική διαδικασία να γίνεσαι κάθε βράδυ ένας άλλος. Η σκηνοθεσία, από την άλλη πλευρά, έχει μια ολότητα, προϋποθέτει ένα συνολικό όραμα που αφορά όλες τις πτυχές της δουλειάς. Τον σκηνοθέτη τον αφορούν όλοι οι ρόλοι εξίσου, καθώς επίσης ο ήχος, το φως και η συνολική ατμόσφαιρα. Τα τελευταία δύο χρόνια που σκηνοθετώ τον εαυτό μου έχω εκπλαγεί πολύ ευχάριστα με τη διαδικασία. Γι' αυτό και σκοπεύω να συνεχίσω και τα δύο.

— Τι σας δίδαξε η μέχρι τώρα εμπειρία σας στον χώρο;

Ότι διατελώ αεί διδασκόμενος και ότι στο θέατρο όλα αρχίζουν εκ νέου με κάθε έργο.

— Πώς μεταφράζεται οικονομικά η επιλογή «κάνω σοβαρό θέατρο»; Απαιτεί θυσίες;

Μόνο θυσίες απαιτεί. Ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, που οι Έλληνες έχουν πληγεί σοβαρότατα από τη συνεχιζόμενη οικονομική δυσπραγία, το θέατρο ρεπερτορίου αγωνίζεται να σταθεί. Και, ευτυχώς, στέκεται.

— Νίκες - ήττες της δουλειάς σας;

Ούτε νίκες ούτε ήττες. Ένα θερμό χειροκρότημα και μέσω αυτού η επαναφορά στη σκηνή για τρεις και τέσσερις αυλαίες είναι για μένα πραγματική χαρά.

— Σας βλέπουμε πάντα σε σημαντικά έργα της παγκόσμιας δραματουργίας. Γιατί ο «Πατέρας» του Στρίντμπεργκ φέτος και όχι κάποιο άλλο έργο;

Ο «Πατέρας» είναι ένα σημαντικό έργο που περιλαμβάνει καταστάσεις πολύ δύσκολες για τον ανθρώπινο ψυχισμό αλλά και που, δι' ελέου και φόβου, επιφέρει την κάθαρσιν. Το δικό μας ανέβασμα το βασίζουμε πολύ στο κείμενο του Στρίντμπεργκ, γιατί οι αλήθειες του είναι πανανθρώπινες. Όμως δεν θα είναι το μοναδικό έργο για φέτος...

— Πώς αντιδρά το κοινό στο έργο; Τι πιστεύετε ότι αφήνει στην ψυχή των θεατών σας;

Αυτό που εντυπωσιάζει είναι ότι το κοινό μας παρακολουθεί σιωπηλά, σαν συνεπαρμένο. Δεν ακούγεται μιλιά στην αίθουσα όσο διαρκεί η παράσταση. Είναι πολύ συγκινητικό.

— Σε μια εποχή τόσο δύσκολη, που όλοι αναζητούν ψυχαγωγία, γιατί πιστεύετε ότι το κοινό επιλέγει να δει τον «Πατέρα»;

Γιατί το κοινό μάλλον δεν μπαίνει σε φόρμες. Κάποιοι, μάλλον πολλοί, ψυχαγωγούνται με λιγότερο εύπεπτα έργα.

— Συνδυάζεται ένα τόσο απαιτητικό επάγγελμα με μια ισορροπημένη καθημερινή ζωή;

Μα, μόνο με μια ισορροπημένη ζωή μπορεί, κατά τη γνώμη μου, να δημιουργήσει κάποιος. Σε κλίμα ασφάλειας και αγάπης στην καθημερινότητά του. Αλλιώς, πώς;

— Ποια όνειρα έχετε για το μέλλον;

Όπως συνηθίζω να λέω, όνειρα από την αστερόσκονη που είμαστε φτιαγμένοι εμείς οι άνθρωποι: να ζω όμορφα, να δημιουργώ, να κάνω καλό θέατρο, να γίνομαι καλύτερος ή σοφότερος –το ίδιο κάνει– άνθρωπος μέσω αυτού.