Η Μαντόνα παρουσίασε στο Tribeca Film Festival το "Confessions II - The Film", ένα σύντομο, υπερφορτισμένο και ακατάλληλο για ανηλίκους οπτικό έργο που λειτουργεί ως πρόλογος στο επερχόμενο άλμπουμ της "Confessions II".
Το φιλμ, διάρκειας περίπου 13 λεπτών, βασίζεται στα πρώτα έξι κομμάτια του νέου δίσκου, ο οποίος παρουσιάζεται ως συνέχεια του "Confessions on a Dance Floor" του 2005 και αναμένεται στις 3 Ιουλίου. Η προβολή έγινε στο Beacon Theatre της Νέας Υόρκης, με το κοινό να έχει παραδώσει τα κινητά του σε Yondr pouches, ώστε να μη διαρρεύσει το ακυκλοφόρητο υλικό πριν από την online κυκλοφορία του.
Αυτό που είδε τελικά το κοινό δεν ήταν ένα απλό music video. Το "Confessions II - The Film" είναι ένα σουρεαλιστικό, camp, σεξουαλικά φορτισμένο pop tableau, γεμάτο νυχτερινά κλαμπ, σώματα, latex, μπάνια, χορό, φώτα και τη Μαντόνα σε διαφορετικές εκδοχές της δημόσιας μυθολογίας της: μόνη τραγουδοποιός, club creature, performer, μητέρα, icon που εξακολουθεί να παίζει με τα όρια της εικόνας της.
Στο φιλμ εμφανίζονται 16 διάσημα πρόσωπα, ανάμεσά τους η Σαμπρίνα Κάρπεντερ, ο Μπένεντικτ Κάμπερμπατς, η Ντέμπι Μαζάρ, η Κέιτ Μος, η Τζούλια Γκάρνερ, ο Ρίτσαρντ Ε. Γκραντ, η Honey Dijon και η κόρη της Μαντόνα, Λούρδη Λεόν. Η τελευταία, σύμφωνα με τις ανταποκρίσεις από την αίθουσα, προκάλεσε και μία από τις πιο δυνατές αντιδράσεις του κοινού.
Τη σκηνοθεσία υπογράφουν οι David Toro και Solomon Chase, γνωστοί ως TORSO, οι οποίοι ανέβηκαν στη σκηνή μετά την προβολή για συζήτηση με τη Μαντόνα. Τη βραδιά επρόκειτο αρχικά να συντονίσει ο Τζίμι Φάλον, όμως τελικά στη θέση του εμφανίστηκε ο Άντερσον Κούπερ.
Η Μαντόνα μίλησε για το φιλμ, αλλά και για την εμμονή της με το σινεμά. Είπε ότι προτιμά τη λέξη "film" από τη λέξη "video", την οποία χαρακτήρισε φθηνή, σημειώνοντας ότι ήταν καλή "όταν ήταν μόνο το MTV κι εγώ". Η φράση είχε όλο το γνώριμο ύφος της: αυτομυθολογία, ειρωνεία και μια επίγνωση ότι η ίδια υπήρξε από τους ανθρώπους που έκαναν το μουσικό βίντεο κεντρική γλώσσα της pop κουλτούρας.
Το "Confessions II" προέκυψε, όπως είπε, σε μια περίοδο αναμονής. Ενώ προσπαθούσε να προχωρήσει κινηματογραφικά και τηλεοπτικά projects γύρω από τη ζωή της, ανάμεσά τους και η βιογραφική ταινία με την Τζούλια Γκάρνερ, αποφάσισε να επιστρέψει στη μουσική. "Θα κάνω λίγη dance μουσική όσο περιμένω", είπε στο κοινό.
Το άλμπουμ, σύμφωνα με την ίδια, είναι σχεδιασμένο σαν μία ενιαία χορευτική διαδρομή. Τα τραγούδια συνδέονται μεταξύ τους, ώστε ο ακροατής να μπορεί να το ακούσει από την αρχή μέχρι το τέλος σαν ένα συνεχές ταξίδι. Προς το τέλος, όπως είπε, ο δίσκος γίνεται πιο εσωτερικός, πιο συναισθηματικός και πιο προσωπικός.
Η σύνδεση ήταν η λέξη που επέστρεφε ξανά και ξανά στη συζήτηση. Η Μαντόνα μίλησε για την απέχθειά της στα κινητά τηλέφωνα, λέγοντας ότι σε πρόσφατη εμφάνισή της στο Coachella έβλεπε μπροστά της μόνο οθόνες και όχι πρόσωπα. Θυμήθηκε επίσης τα πρώτα της χρόνια στα gay clubs γύρω από το Ντιτρόιτ, όπου, όπως είπε, όλοι ήταν ελεύθεροι.
Το φιλμ κινείται ακριβώς σε αυτή τη λογική: από τη μοναξιά ενός δωματίου σε ένα όργιο εικόνων, σωμάτων και club φαντασίας. Η Μαντόνα το περιέγραψε ως έργο για τη σύνδεση, για το πώς βγαίνεις από την απομόνωση και μπαίνεις ξανά στον κόσμο, στο σώμα, στην περιέργεια, στο ρίσκο, στους άλλους.
"Δεν θέλω να κάνω μουσική που δεν λέει τίποτα", είπε. Για εκείνη, η dance μουσική δεν είναι απλώς ρυθμός. Είναι ένας τρόπος να κινείται το σώμα, να συνδέεται με άλλους ανθρώπους και, όπως είπε, με το σύμπαν.
Η βραδιά είχε φυσικά και την απαραίτητη καθυστέρηση. Το κοινό περίμενε ώρες χωρίς κινητά, ενώ η ίδια εμφανίστηκε στο Beacon Theatre με λευκό φτερωτό παλτό, λαμπερό φόρεμα και μαύρα γυαλιά, λίγες μόλις ώρες μετά την αιφνιδιαστική της εμφάνιση στην Times Square που σταμάτησε την κυκλοφορία.
Αλλά το κέντρο της βραδιάς δεν ήταν η καθυστέρηση. Ήταν η υπενθύμιση ότι η Μαντόνα εξακολουθεί να αντιμετωπίζει την pop όχι ως διακόσμηση, αλλά ως πεδίο εικόνας, σώματος, πρόκλησης και ελέγχου. Το "Confessions II - The Film" δεν είναι απλώς teaser ενός νέου άλμπουμ. Είναι ακόμη μία απόπειρα να μετατρέψει μια κυκλοφορία σε γεγονός, μια αίθουσα σε club και την αναμονή σε τελετουργία.
με στοιχεία από Rolling Stone
