Κύριε Υπουργέ Εξωτερικών της Γαλλίας...
Ημερολόγιο της Γάζας -128
Rami Abou Jamous
Βραβευμένος ανταποκριτής του Orient XXI
Rami Abou Jamous
Orient XXI - 05.05.2026
Ανοιχτή επιστολή προς τον Jean-Noël Barrot
Ο Rami Abou Jamous γράφει το ημερολόγιό του για το Orient XXI. Σε αυτό το κείμενο, απευθύνει μια ανοιχτή επιστολή προς τον Γάλλο Υπουργό Εξωτερικών, Jean-Noël Barrot, αφότου ο τελευταίος επανέλαβε ενώπιον της Γερουσίας μια σοκαριστική δήλωση της πρώην πρωθυπουργού του Ισραήλ, Golda Meir.
Δευτέρα 4 Μαΐου 2026
Επέστρεψα την περασμένη εβδομάδα στο ημερολόγιό μου μετά από κάποια προβλήματα υγείας. Σας μιλώ γι' αυτά γιατί λένε πολλά —πέρα από τη δική μου προσωπική περίπτωση— για την κατάσταση όλων των κατοίκων της Γάζας.
Υπέφερα από έναν πόνο στο μάτι, η αιτία του οποίου δεν κατέστη δυνατό να εντοπιστεί. Παρόλο που κατάφερα να βρω έναν οφθαλμίατρο, δεν διέθετε τα απαραίτητα μηχανήματα για να πραγματοποιήσει την εξέταση. Είχα επίσης μια κρίση ουρικής αρθρίτιδας πολύ επώδυνη, η οποία με καθήλωσε στο κρεβάτι για μια ολόκληρη εβδομάδα. Αυτή η πάθηση μπορεί να φαίνεται παράδοξη σε μια περιοχή που πλήττεται από τον υποσιτισμό, όμως δεν συνδέεται μόνο με την υπερβολικά πλούσια διατροφή. Προκαλείται επίσης από την υπερκατανάλωση οσπρίων, όπως οι φακές. Και οι φακές, τόσο για μένα όσο και για τους άλλους κατοίκους της Γάζας, είναι το καθημερινό μας φαγητό…
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου απραξίας, περνούσα την ώρα μου παρακολουθώντας τις ειδήσεις στο κινητό μου τηλέφωνο, χάρη στις ελάχιστες συνδέσεις που λειτουργούν ακόμα. Είδα ένα βίντεο που μου προκάλεσε ένα σοκ από το οποίο ακόμα δεν έχω συνέλθει. Άκουσα τον επικεφαλής της γαλλικής διπλωματίας, Ζαν-Νοέλ Μπαρό, να παραθέτει στις 9 Απριλίου ενώπιον της Γερουσίας μια γνωστή φράση της Γκόλντα Μέιρ, πρωθυπουργού του Ισραήλ από το 1969 έως το 1974: "Μπορούμε να συγχωρήσουμε τους Άραβες που σκότωσαν τα παιδιά μας. Δεν μπορούμε να τους συγχωρήσουμε που μας ανάγκασαν να σκοτώνουμε τα δικά τους παιδιά". Για τον Υπουργό Εξωτερικών, αυτή η παράλογη φράση αντανακλά την "ανθρωπιστική και οικουμενική ηθική του Ισραήλ"!
Έπαθα τέτοιο σοκ που πετάχτηκα έξω από το κρεβάτι μου, παρά τον πόνο. Νόμιζα ότι δεν είχα καταλάβει καλά. Έψαξα ολόκληρο το βίντεο, το είδα πολλές φορές για να βεβαιωθώ ότι αυτό το κομμάτι του λόγου δεν είχε αποκοπεί από το πλαίσιό του. Δάκρυσα από απόγνωση όταν κατάλαβα ότι ο Μπαρό, τονίζοντας κάθε συλλαβή για να δείξει την πεποίθησή του, αντιέβαλλε τον "ανθρωπισμό" της Γκόλντα Μέιρ με τον πρόσφατο ισραηλινό νόμο που επιβάλλει τη θανατική ποινή αποκλειστικά για τους Παλαιστίνιους. Αν ακολουθήσουμε τη λογική του υπουργού, οι Ισραηλινοί δεν έχουν το δικαίωμα να κρεμάνε ανθρώπους, αλλά μπορούν να σκοτώνουν παιδιά. Επειδή αναγκάζονται να το κάνουν. Είπα στη Σαμπάχ, τη γυναίκα μου: "Πιστεύεις ότι μένοντας στη Γάζα, αναγκάζουμε τους Ισραηλινούς να σκοτώνουν τα παιδιά μας;". Με κοίταξε με γουρλωμένα μάτια. Της εξήγησα περί τίνος πρόκειται, αλλά και πάλι δεν μπορούσε να πιστέψει ότι ένας Γάλλος υπουργός θα μπορούσε να έχει πει κάτι τέτοιο.
Αποφάσισα, λοιπόν, να απευθύνω μια ανοιχτή επιστολή στον Ζαν-Νοέλ Μπαρό.
Κύριε Υπουργέ,
Εσείς είστε η φωνή της Γαλλίας. Και εμείς, οι Παλαιστίνιοι, δεν καταλαβαίνουμε γιατί η Γαλλία μάς προσβάλλει. Καταλαβαίνετε καλά εσείς τι σήμαινε αυτή η ρήση; Καταλαβαίνετε ότι συνοψίζει το αποικιοκρατικό πνεύμα σε λίγες μόνο λέξεις;
Η Γκόλντα Μέιρ έλεγε κατάμουτρα σε όλο τον κόσμο ότι τα πραγματικά θύματα των σφαγών που διαπράχθηκαν από το 1948 δεν ήταν οι νεκροί, συμπεριλαμβανομένων των νεκρών παιδιών, αλλά εκείνοι που τους είχαν σκοτώσει. Με αυτόν τον τρόπο δικαιολογούσε την κατοχή και τον εποικισμό. Σύμφωνα με την ίδια, "οι Άραβες" –καθώς η ίδια αρνιόταν την ύπαρξη παλαιστινιακού λαού– έπρεπε να αποδεχθούν τον εποικισμό τους, ώστε να μη χρειάζεται να σκοτώνουν αυτούς, ούτε τα παιδιά τους.
Ανασύροντας αυτά τα λόγια που ειπώθηκαν πριν από περισσότερα από πενήντα χρόνια, δικαιολογείτε τη σημερινή κατοχή. Μια κατοχή που δεν σταματά να επεκτείνεται, στη Δυτική Όχθη, στη Γάζα και σε τμήματα του Λιβάνου και της Συρίας. Επικυρώνετε τις σφαγές που συνεχίζονται αδιάκοπα. Και μας λέτε ότι πρέπει να είμαστε "καλά" θύματα, υπάκουα ζώα, πρόβατα που επιτρέπεται να τα μαντρώνουν πίσω από τείχη. Και αν κουνηθούμε, είναι φυσιολογικό να σκοτώνουν τα παιδιά μας. Οι δολοφόνοι αντιπροσωπεύουν μια ανώτερη ανθρωπότητα, στην οποία εμείς δεν έχουμε πρόσβαση: μπρούν να μας "συγχωρήσουν που σκοτώσαμε τα παιδιά τους" και λυπούνται που είναι αναγκασμένοι να σκοτώνουν τα δικά μας.
Απ’ όσο γνωρίζω, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν αντέδρασε στα λεγόμενά σας, γεγονός που ισοδυναμεί με επικύρωση. Προφανώς, για τον αρχηγό του κράτους, κάθε λόγος υποστήριξης προς το Ισραήλ επιτρέπεται, ακόμα και ο πιο ακραίος. Πόσο απέχει η δική σας στάση από την αντίδραση ενός πρώην Γάλλου προέδρου προς τον πρωθυπουργό του, του οποίου οι δηλώσεις απείχαν παρασάγγας από το να είναι τόσο παράλογες όσο οι δικές σας. Το 1999, το θυμάμαι πολύ καλά, ο Ζακ Σιράκ είχε επαναφέρει αυστηρά στην τάξη τον πρωθυπουργό της συγκατοίκησής του, Λιονέλ Ζοσπέν, ο οποίος κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψης στο Ισραήλ και την Παλαιστίνη, είχε χαρακτηρίσει τη Χεζμπολάχ "τρομοκρατική", ερχόμενος έτσι σε μετωπική σύγκρουση με μια συμφωνία στην οποία συμμετείχε η Γαλλία. Την επόμενη μέρα, στο Πανεπιστήμιο Μπιρζέιτ στη Ραμάλα, ο Ζοσπέν αναγκάστηκε να διαφύγει κακήν κακώς κάτω από τις πέτρες των φοιτητών. Με την επιστροφή του στο Παρίσι, κλήθηκε να τηλεφωνήσει στον πρόεδρο πριν από το επόμενο πρωί, για να δεχτεί μια άγρια κατσάδα.
Ο Ζακ Σιράκ δεν είχε ανεχτεί εκείνη τη σκηνή που ήταν ταπεινωτική για τη γαλλική διπλωματία. Σήμερα, ο Εμανουέλ Μακρόν δεν συγκινείται από το γεγονός ότι εσείς γελοιοποιείτε τη γαλλική διπλωματία δημοσίως, αναπαράγοντας τα πιο κοινότοπα συνθήματα της σιωνιστικής προπαγάνδας. Όμως η παρουσία σας ενώπιον της Γερουσίας δεν ήταν μόνο γελοία. Κανονικοποιήσατε το ισραηλινό αφήγημα, το οποίο ισχυρίζεται ότι ο στρατός του δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να "αμύνεται", επιτιθέμενος στην Παλαιστίνη, τον Λίβανο, τη Συρία και το Ιράν. Τα θύματα, λένε οι Ισραηλινοί, είμαστε εμείς. Όλοι θέλουν να μας σκοτώσουν, επομένως έχουμε το δικαίωμα να σκοτώνουμε τους πάντες στη Δυτική Όχθη, στη Γάζα και οπουδήποτε αλλού. Συμπεριλαμβανομένων των παιδιών.
Εφόσον σας αρέσουν τόσο πολύ οι ρήσεις της Γκόλντα Μέιρ, θα γνωρίζετε σίγουρα τη συνέχεια της φράσης την οποία αναπαράγατε: "Δεν θα έχουμε ειρήνη με τους Άραβες, θα έχουμε μόνο όταν αγαπήσουν τα παιδιά τους περισσότερο από όσο μισούν εμάς".
Θα σας αποκαλύψω κάτι: αγαπάμε τα παιδιά μας. Προστατεύουμε τα παιδιά μας με γυμνά χέρια, φοβόμαστε για τα παιδιά μας, αλλά η κατοχή τούς στερεί ακόμα και αυτό που θα έπρεπε να είναι το πιο απλό και αυτονόητο: μια φυσιολογική παιδική ηλικία. Δεν είδατε τι συνέβη κατά τη διάρκεια της γενοκτονίας στη Γάζα; Πόσα παιδιά πέθαναν διαμελισμένα από τις βόμβες, θαμμένα κάτω από τους βομβαρδισμούς σπιτιών που στέγαζαν ολόκληρες οικογένειες, συχνά μόνο γυναίκες και παιδιά; Γνωρίζετε ότι από τη λεγόμενη "κατάπαυση του πυρός" του Οκτωβρίου 2025, περισσότερα από εκατό παιδιά έχουν σκοτωθεί από το Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας; Πιστεύετε ότι εμείς, οι Παλαιστίνιοι, "αναγκάσαμε" τον ισραηλινό στρατό να τα δολοφονήσει; Πιστεύετε ότι οι έποικοι που, το 2015, έκαψαν ζωντανό μαζί με τους γονείς του τον μικρό Αλί Νταουάμπσε —ένα βρέφος 18 μηνών— στη Ντούμα της Δυτικής Όχθης, "αναγκάστηκαν" να πυρπολήσουν το σπίτι τους; Πιστεύετε ότι οι Παλαιστίνιοι "ανάγκασαν" τον ισραηλινό στρατό να γαζώσει με σφαίρες στη Γάζα, τον Ιανουάριο του 2024, τη μικρή Χιντ Ρατζάμπ, 6 ετών, η οποία καλούσε σε βοήθεια επί τρεις ώρες, παγιδευμένη σε ένα αυτοκίνητο ανάμεσα στα πτώματα της οικογένειάς της; Πιστεύετε ότι στις 21 Απριλίου 2026, οι κάτοικοι του Αλ-Μουγκάιρ στη Δυτική Όχθη "ανάγκασαν" έναν έφεδρο του ισραηλινού στρατού να εκτελέσει με μια σφαίρα στο κεφάλι τον 14χρονο Χάμντι Αλ-Νασάν, μπροστά στο σχολείο του; Γνωρίζετε ότι υπάρχουν 350 ανήλικοι στις ισραηλινές φυλακές, σύμφωνα με τις οργανώσεις προστασίας των κρατουμένων;
Τα παιδιά μας δεν βρίσκουν να φάνε γιατί υπάρχει αποκλεισμός στη Γάζα. Τα παιδιά μας γεννήθηκαν σε σκηνές επειδή οι Ισραηλινοί μάς εκτόπισαν πολλές φορές και κατέστρεψαν τα σπίτια μας. Τα παιδιά μας γεννιούνται και μεγαλώνουν μέσα στα βάσανα. Συχνά πρέπει να περνούν από ταπεινωτικά σημεία ελέγχου για να πάνε στο σχολείο. Δεν έχουν μέλλον γιατί στη Δυτική Όχθη και στην Ανατολική Ιερουσαλήμ, θα τους απαγορευτεί να χτίσουν σπίτι. Και στη Γάζα, δεν υπάρχουν πια σπίτια. Στη Δυτική Όχθη, τα παιδιά ξυλοκοπούνται και μερικές φορές δολοφονούνται από πολιτοφυλακές φανατικών εποίκων που προστατεύονται από τον στρατό. Τα παιδιά μας είναι λουλούδια. Εύθραυστα λουλούδια που φυτρώνουν σε μια γη ποτισμένη με δάκρυα και αναμνήσεις. Προσπαθούμε να τα προστατέψουμε όπως μπορούμε, με γυμνά χέρια απέναντι στα τανκς, τα μαχητικά αεροπλάνα, τις βόμβες, τα drones, τους ελεύθερους σκοπευτές και τους εποίκους που είναι οπλισμένοι μέχρι τα δόντια. Είναι η κατοχή που ξεριζώνει τα λουλούδια μας ένα προς ένα για να οικειοποιηθεί ολόκληρο τον κήπο.
Κύριε Υπουργέ,
Δεν μπορούμε να προστατέψουμε τα παιδιά μας. Οι Ισραηλινοί τα σκοτώνουν. Όχι επειδή κάποιος τους αναγκάζει, όπως σας κάνει να πιστεύετε η παντελής έλλειψη κρίσης σας. Αλλά επειδή γνωρίζουν ότι αυτά τα παιδιά, αν τα αφήσουν να μεγαλώσουν, θα γίνουν υπερασπιστές της Παλαιστίνης. Ενημερωθείτε για τον αριθμό των ανηλίκων που σκοτώθηκαν από το Ισραήλ από το 1948 μέχρι σήμερα, στην Παλαιστίνη, στον Λίβανο. Και καταλάβετε επιτέλους ότι αυτές οι δολοφονίες απορρέουν από μια αποικιοκρατική θεώρηση. Τρεις εβδομάδες αργότερα, είμαι ακόμα συντετριμμένος από τα λόγια σας. Δεν μπορώ ακόμα να καταλάβω πώς μπορέσατε να παρασύρετε τη γαλλική διπλωματία σε αυτή την πανωλεθρία. Για εμάς τους Παλαιστίνιους, η Γαλλία ήταν ένας εξέχων εκπρόσωπος του σεβασμού του διεθνούς δικαίου και των ανθρωπίνων αξιών. Αυτό έμαθα όταν σπούδαζα στη Γαλλία: ότι η ανθρώπινη ζωή είναι το επίκεντρο. Προφανώς, όλα αυτά τελείωσαν. Στη Γάζα, πολύς κόσμος είναι ενημερωμένος. Το βίντεό σας κυκλοφορεί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Οι φίλοι μου, που ξέρουν ότι γνωρίζω καλά τη Γαλλία —σε σημείο να με βλέπουν μερικές φορές ως εκπρόσωπο της χώρας σας στη Γάζα— δεν σταματούν να με ρωτούν: "Μα τι συμβαίνει; Πώς μπορεί η Γαλλία να λέει τέτοια πράγματα;"
Εσείς, κύριε Υπουργέ, όπως και ολόκληρος ο κόσμος άλλωστε, μπορείτε να γνωρίζετε τι συμβαίνει στην Παλαιστίνη. Οι εικόνες κυκλοφορούν ασταμάτητα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ο καθένας μπορεί να δει τον εποικισμό με τα ίδια του τα μάτια, αλλά προφανώς, υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν καθαρά μάτια. Ο καθένας μπορεί να ακούσει με τα ίδια του τα αυτιά τις εκκλήσεις των Ισραηλινών ηγετών για προσάρτηση, αλλά προφανώς υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν καθαρά αυτιά.
Κύριε Υπουργέ, μπορείτε ακόμα, στη χώρα σας, να ακούσετε τις μαρτυρίες των Γάλλων που αντιστάθηκαν κατά τον τελευταίο πόλεμο. Και οι οποίοι δεν ανάγκασαν κανέναν να σκοτώσει παιδιά της Γαλλίας. Αλλά ίσως δεν γνωρίζετε τι σημαίνει κατοχή. Είναι το χειρότερο πράγμα από όλα. Η κατοχή δεν χρειάζεται δικαιολογία, δεν χρειάζεται πρόσχημα. Κατοχή σημαίνει σφαγές, εγκλήματα, φονικά — σημαίνει να σκοτώνεις τα παιδιά πριν από τους ενήλικες, για να εμποδίσεις το μέλλον.
Δεν γνωρίζω αν έχετε παιδιά. Εγώ έχω δύο γιους. Προσπαθώ να τους προστατεύσω από τις ισραηλινές σφαγές από την πρώτη μέρα της ζωής τους. Είναι τυχεροί, συγκαταλέγονται στους επιζώντες αυτής της γενοκτονίας. Είναι ακόμα ζωντανοί, αλλά ποτέ δεν ξέρεις.
Η κατοχή γεννά την αντίσταση. Η ένοπλη αντίσταση είναι νόμιμη. Το γνωρίζετε καλά αυτό, και το αποδείξατε πρόσφατα. Όταν σας άκουσα, στις 20 Απριλίου, να ανακοινώνετε τη στήριξη της Γαλλίας σε ένα διεθνές δικαστήριο, πίστεψα για μια στιγμή ότι μιλούσατε για τη Γάζα. Αυτό το δικαστήριο, λέγατε, θα έπρεπε να δικάσει "τις σφαγές, τις εκτοπίσεις παιδιών, τις επιθέσεις εναντίον αμάχων, τη δολοφονία δημοσιογράφων και όλα τα εγκλήματα πολέμου, αλλά και τον σχεδιασμό και την εφαρμογή αυτού του αποικιοκρατικού επιθετικού πολέμου, που είναι αδικαιολόγητος και αναίτιος". Α, όχι, τελικά μιλούσατε για τη Ρωσία.
Ο ανθρωπισμός σας έχει ένα χρώμα, το λευκό, και μια γεωγραφία, την Ευρώπη.
