Portfolio:
Ντιν Ταβουλάρης, η αγάπη για το ρίσκο
(Ο Ντιν Ταβουλάρης γεννήθηκε στις 18 Μαΐου 1932 στο Lowell της Μασαχουσέτης, και πέθανε στις 22 Απριλίου 2026 στο Παρίσι)
Συναντήσαμε [το 2022 -σ.σ.] τον τεράστιο Αμερικανό καλλιτεχνικό διευθυντή, ο οποίος συνεργάστηκε με τον Αντονιόνι και τον Κόπολα, στο στούντιό του του στο 17ο διαμέρισμα του Παρισιού, ανάμεσα στα πινέλα και τους πίνακές του. Με ένα ποτήρι ουίσκι, σχολίασε μερικές εικόνες από το "Conversations avec Dean Tavoularis", ένα πυκνό και πλούσια εικονογραφημένο βιβλίο που υπέγραψε ο Αμερικανός κριτικός Jordan Mintzer – εικόνες που όλες μαρτυρούν μια τρομερή έφεση στο ρίσκο.
Joséphine Leroy
Trois Couleurs - 14.12.2022
"Δούλεψα στο Bonnie and Clyde του Άρθουρ Πεν [εμπνευσμένο από πραγματικά πρόσωπα, η ταινία, που τοποθετείται στη δεκαετία του 1930, ακολουθεί ένα ζευγάρι εγκληματιών - σ.σ.] αφού έφυγα από την Disney [έχοντας παρακολουθήσει μαθήματα αρχιτεκτονικής και σχεδίου, ο Ντιν Ταβουλάρης μπήκε στην Disney, όπου εργάστηκε ως σχεδιαστής, κυρίως για τη "Λαίδη και τον Αλήτη", 1955, και τη "Μαίρη Πόπινς", 1965, σ.σ.]. Είναι η πρώτη μου ταινία ως βασικός σκηνογράφος. Ήταν η δεκαετία του 1960, δεν υπήρχε διευθυντής παραγωγής, οπότε έπρεπε εγώ ο ίδιος να κάνω το location scouting. Σύμφωνα με το σενάριο, έπρεπε να βρω τριάντα με σαράντα σκηνικά. Πήγα στο Πόντερ του Τέξας. Ήταν όλα ολοκαίνουργια για μένα. Μου έδωσαν ένα αυτοκίνητο, τα κλειδιά. Δεν είχα κανένα σημείο αναφοράς, καμία βοήθεια. Ένιωθα χαμένος. Έφευγα το πρωί, οδηγούσα προς τον βορρά, προς τον νότο. Τελικά βρήκα κάποιες εγκαταλελειμμένες γωνιές, όπου υπήρχε ένας κινηματογράφος, ένας αυτόματος πωλητής αναψυκτικών, ένα κομμωτήριο, τράπεζες… Αυτοί οι χώροι είτε είχαν μείνει ανέπαφοι είτε είχαν βανδαλιστεί. Φαινόταν ότι οι άνθρωποι είχαν τραπεί σε φυγή κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης [η οικονομική κρίση που έπληξε το αμερικανικό έδαφος μετά το κραχ του 1929, σ.σ.]. Μπορούσες να μπεις παντού χωρίς πρόβλημα. Και θυμάμαι να μπαίνω σε ένα κατάστημα ειδών ραπτικής και να ανοίγω σκονισμένα συρτάρια που είχαν ρούχα μέσα. Στον από πάνω όροφο, υπήρχαν τα απομεινάρια ενός παλιού σινεμά, διπλωμένες αφίσες δημοφιλών ταινιών της εποχής. Πήρα μερικές και τις έβαλα στο αυτοκίνητό μου".
"Αυτό είναι ένα προσχέδιο που αναπαριστά τον ναό του Κουρτς στο Apocalypse Now [κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Βιετνάμ, αυτός ο συνταγματάρχης, τον οποίο υποδύεται ο Μάρλον Μπράντο, γίνεται ανεξέλεγκτος και οχυρώνεται σε έναν ναό. Τον αναζητά ο λοχαγός Γουίλαρντ, ο οποίος στέλνεται εκεί από τον αμερικανικό στρατό, σ.σ.]. Σχεδιάστηκε από τον Τομ Ράιτ σε ένα χαρτί που στα αγγλικά ονομάζουμε onion skin, λόγω της διαφάνειάς του, της ελαφρότητάς του και της αντοχής του. Με τον Γκρέι Φρέντρικσον, τον παραγωγό, και τον Φράνσις Φορντ Κόπολα [με τον οποίο ο Ντιν Ταβουλάρης συνεργάστηκε επανειλημμένα, κυρίως στην τριλογία του Νονού (1972-1991), στο One from the Heart (1982) ή στους The Outsiders (1983), σ.σ.], φύγαμε για μήνες για αναζήτηση χώρων στη Χαβάη, τη Μαλαισία, την Αυστραλία, τη Σιγκαπούρη και την Ταϊλάνδη, προτού επιλέξουμε τις Φιλιππίνες. Κατά την επιστροφή μας, κλείσαμε ραντεβού με το Υπουργείο Άμυνας, στο Πεντάγωνο, για να μας δανείσουν ελικόπτερα. Τους δώσαμε να διαβάσουν το σενάριο και αρνήθηκαν. Όμως η κυβέρνηση των Φιλιππίνων μας βοήθησε. Συνολικά, μαζί με τα γυρίσματα και όλα τα προβλήματα με τους μουσώνες που κατέστρεφαν τα σκηνικά μου, πέρασα δύο χρόνια σε αυτή την ταινία".
"Στην ταινία [Zabriskie Point, 1970 - σ.σ.] του Μικελάντζελο Αντονιόνι [η συνάντηση μιας ιδεαλίστριας φοιτήτριας και ενός πιο ριζοσπάστη ακτιβιστή στην Κοιλάδα του Θανάτου στην Καλιφόρνια, κατά τη διάρκεια των φοιτητικών διαδηλώσεων της δεκαετίας του 1960, σ.σ.], υπάρχει ο χαρακτήρας ενός εργολάβου ακινήτων. Για να αναπαραστήσει το γραφείο του, ο Μικελάντζελο Αντονιόνι επιθυμούσε το κτίριο της Richfield Oil Company, μιας πετρελαϊκής εταιρείας στο Λος Άντζελες. Το κτίριο [που έχει κατεδαφιστεί έκτοτε - σ.σ.] ήταν μαύρο γυαλιστερό, πανέμορφο, με χρυσές διακοσμήσεις. Έπρεπε το γραφείο να έχει θέα σε αυτό το κτίριο, οπότε ζητούσα από τους τύπους που δούλευαν στις γύρω επιχειρήσεις να με αφήσουν να ανέβω στις ταράτσες τους. Μέχρι που βρήκα το κτίριο με την τέλεια θέα στο Richfield Building. Ζήτησα από την MGM, που έκανε την παραγωγή της ταινίας και διέθετε ένα γιγαντιαίο εργοστάσιο κατασκευών, να φτιάξει μια πλατφόρμα την οποία εγκαταστήσαμε στην ταράτσα. Καθώς ήταν γύρισμα σε φυσικό χώρο, φοβόμουν μήπως κάποια καταστροφή τα γκρεμίσει όλα. Θυμάμαι ότι, μέσα στη νύχτα, με πήραν τηλέφωνο λέγοντάς μου ότι υπήρχε κίνδυνος καταιγίδας. Σηκώθηκα και πήγα αμέσως εκεί με το αυτοκίνητο. Τελικά, δεν ήταν τίποτα."
