Οταν η Τσάρλι XCX πατά play στη βρετανική Vogue για να δείξει το νέο της υλικό, το μήνυμα έρχεται αμέσως και χωρίς περιστροφές: «νομίζω ότι η πίστα πέθανε, οπότε τώρα κάνουμε ροκ μουσική». Η φράση ακούγεται σαν πρόκληση, αλλά πίσω της κρύβεται κάτι πιο σοβαρό. Οχι απλώς η ανακοίνωση ενός νέου ήχου, αλλά η ανάγκη να κοπεί ο ομφάλιος λώρος με το Brat, τον δίσκο που την έκανε από cult δύναμη της ποπ ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα πρόσωπα της δεκαετίας.
Αυτό είναι και το πραγματικό νέο της συνέντευξης. Οχι μόνο ότι ετοιμάζει το xcx8, το όγδοο άλμπουμ της, αλλά ότι αρνείται να φτιάξει ένα Brat 2.0. Στη Vogue λέει καθαρά πως αν έβγαζε άλλο ένα άλμπουμ που έγερνε ξανά προς τη dance πλευρά, θα της φαινόταν «πολύ δύσκολο, πολύ θλιβερό». Το νέο υλικό γεννήθηκε στο Παρίσι με τον AG Cook και τον Finn Keane, μέσα σε μια περίοδο μόδας, ξενυχτιών, afters και διαρκούς κίνησης, αλλά ψάχνει κάτι πιο τραχύ, πιο σπασμένο, πιο εσωτερικό.
Το Brat, όμως, δεν ήταν απλώς μια μεγάλη επιτυχία. Ηταν ένα πολιτισμικό σύστημα. Η acid green αισθητική του, το meme φορτίο του, η πρόσληψή του από την καμπάνια της Κάμαλα Χάρις, οι remix συμμαχίες με ονόματα όπως η Lorde, η Ariana Grande και η Robyn, όλα μαζί μετέτρεψαν την Τσάρλι XCX σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια ποπ σταρ. Την έκαναν σύμβολο της εποχής. Και αυτό ακριβώς είναι που άρχισε να γίνεται επικίνδυνο.
Γιατί όταν μια καλλιτέχνιδα γίνεται τόσο αναγνωρίσιμη, κινδυνεύει να παγιδευτεί μέσα στην ίδια της την εικόνα. Η Τσάρλι το λέει σχεδόν ωμά: ένιωσε ότι το κοινό μπορούσε να τη συμπυκνώσει σε μερικά bullet points. Τα γυαλιά, τα τσιγάρα, η ανέμελη στάση, ένα είδος cool εκνευρισμού που λειτουργούσε τέλεια ως εικόνα, αλλά μπορούσε εύκολα να γίνει καρικατούρα. Κάπου εκεί το Brat σταμάτησε να είναι μόνο απελευθέρωση και άρχισε να γίνεται και φυλακή.
Γι’ αυτό η νέα της φάση έχει περισσότερο ενδιαφέρον απ’ όσο δείχνει η απλή φράση «πάει προς το ροκ». Δεν πρόκειται για το γνωστό αφήγημα της ποπ σταρ που πιάνει τις κιθάρες για να ζητήσει σοβαρότητα. Η ίδια μιλά για το ροκ σαν κάτι που θέλει να βιώσει μέσα από τη δική της ματιά. Λέει ότι θέλει να «γυρίσει ανάποδα τη φόρμα», να κρατήσει τις κιθάρες χωρίς να αφήσει τη μουσική να γίνει macho, και να βρει μια δική της εκδοχή έντασης. Αυτό δεν είναι επιστροφή στην αυθεντικότητα. Είναι μια ακόμη μάχη για τον έλεγχο της δημόσιας περσόνας της.
Ταυτόχρονα, η ζωή της έχει ανοίξει σε άλλη κλίμακα. Η Vogue γράφει ότι έχει εννέα κινηματογραφικά πρότζεκτ στον ορίζοντα, και η ίδια μιλά για δουλειές με τον Gregg Araki, τον Romain Gavras και τον Takashi Miike. Δεν είναι πια μια ποπ σταρ που δοκιμάζει περιστασιακά τον κινηματογράφο. Μπαίνει όλο και πιο βαθιά σε αυτόν και μιλά για την υποκριτική σαν έναν χώρο όπου χάνει τον έλεγχο και, ακριβώς γι’ αυτό, νιώθει ξανά ζωντανή.
Εκεί βρίσκεται και το βαθύτερο νήμα αυτής της συνέντευξης. Οχι στο ότι η Τσάρλι αλλάζει ύφος, αλλά στο ότι εξακολουθεί να κυνηγά καταστάσεις που την αποσταθεροποιούν δημιουργικά. Μετά από έναν δίσκο που της έδωσε μαζική αναγνώριση, δεν ψάχνει ασφάλεια. Ψάχνει ξανά τριβή. Κάτι που να μην έχει ακόμη λειανθεί από την αγορά, από το fandom, από την ίδια τη δημόσια εικόνα της.
Γι’ αυτό και το πιο δυνατό σημείο της συνέντευξης δεν είναι τελικά η ανακοίνωση του νέου ήχου, αλλά η εξάντληση που τη διαπερνά. Προς το τέλος, η Τσάρλι εμφανίζεται στο Zoom χωρίς μακιγιάζ, με σπασμένη φωνή, βάζει τα κλάματα, κλείνει για λίγα λεπτά και επιστρέφει για να παραδεχτεί ότι αυτή η περίοδος τη φέρνει στα όριά της. Η πιο απλή φράση της είναι ίσως και η πιο αποκαλυπτική: όσο φτιάχνει κάτι, νιώθει καλά. Ακούγεται ταυτόχρονα σαν κινητήρια δύναμη και σαν παγίδα.
Η Τσάρλι xcx δεν φαίνεται να αλλάζει δέρμα επειδή βαρέθηκε το προηγούμενο image της. Το αλλάζει επειδή το Brat έγινε τόσο μεγάλο, ώστε χρειαζόταν επειγόντως κάτι που να μην μπορεί να επαναληφθεί τόσο εύκολα, να μην καταναλωθεί τόσο γρήγορα, να μην επιστρέψει σ’ εκείνη ως έτοιμη στολή.
Το νέο άλμπουμ, όπως το περιγράφει η ίδια, μοιάζει πιο «internal» και πιο «quiet». Αλλά κάτω από αυτή την ησυχία δεν υπάρχει καθόλου γαλήνη. Υπάρχει η αγωνία μιας καλλιτέχνιδας που ξέρει ότι η επιτυχία μπορεί να σε παγώσει εξίσου εύκολα με την αποτυχία. Και που, μετά το Brat, δεν ψάχνει απλώς έναν νέο ήχο.
Ψάχνει έναν νέο τρόπο να παραμείνει επικίνδυνη.
με στοιχεία από Vogue, Variety και Deadline
