ΟΠΟΥ ΚΙ ΑΝ στραφείς στο διαδίκτυο τον τελευταίο καιρό, δύσκολα θα αποφύγεις κάποια κακία για τη νέα κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου «Aνεμοδαρμένα Ύψη» σε σκηνοθεσία της Έμεραλντ Φένελ. Η ταινία είχε διχάσει προτού ακόμη κυκλοφορήσει στους κινηματογράφους, προκαλώντας συζητήσεις τόσο για τις αισθητικές επιλογές όσο και για τη συνολική ποπ προσέγγισή της στο κλασικό μυθιστόρημα της Έμιλι Μπροντέ.
Προσωπικά, ποτέ δεν με συγκίνησε ιδιαίτερα η ιστορία του Χίθκλιφ και της Κάθι. Υπάρχει κάτι σε αυτόν τον αυτοκαταστροφικό, καταδικασμένο έρωτα που εκτυλίσσεται «έξω στους άγριους, ανεμοδαρμένους λόφους» –όπως τον τραγουδά η Kέιτ Μπους– που πάντα μoύ κλότσαγε. Αντίθετα, ένιωθα πιο κοντά στην ταπεινή και καταφρονεμένη ηρωίδα Τζέιν Έιρ της Σάρλοτ Μπροντέ, μια ιστορία που κρύβει βαθύτερο μυστήριο και ενέπνευσε αργότερα ακόμη και ένα μεταμοντέρνο αριστούργημα όπως η «Πλατιά θάλασσα των Σαργασσών» της Τζιν Ρις.
Η Φένελ, που αυτήν τη στιγμή δέχεται πυρά από διάφορες πλευρές, έχει δηλώσει ότι στόχος της ήταν να δημιουργήσει την ταινία όπως την είχε φανταστεί στα 14 της, όταν διάβασε για πρώτη φορά το μυθιστόρημα στο σχολείο. Αυτή η οπτική, περισσότερο συναισθηματική και εφηβική παρά ακαδημαϊκή, εξηγεί αρκετές από τις ανορθόδοξες καλλιτεχνικές της επιλογές, από το τολμηρό casting μέχρι τη μουσική κατεύθυνση της ταινίας.
Τα τραγούδια της Charli XCX παραμένουν άμεσα και σου κολλάνε, αποδεικνύοντας ότι ο πειραματισμός δεν έρχεται σε αντίθεση με την ποπ ευφυΐα της, αλλά λειτουργεί ως επέκτασή της.
Αξίζει να σταθούμε για λίγο στον Τζέικομπ Ελόρντι και στον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζεται ο Χίθκλιφ. Στις περισσότερες κινηματογραφικές μεταφορές του βιβλίου, ο ρόλος παιζόταν από λευκούς ηθοποιούς, συχνά με μακιγιάζ. Η μόνη σκηνοθέτρια που απέδωσε τον χαρακτήρα με αφρικανική καταγωγή –πιο κοντά σε όσα γράφει η Μπροντέ– ήταν η Άντρεα Άρνολντ.
Η επιλογή του Eλόρντι φαίνεται να κινείται σε άλλη λογική. Η νέα ταινία δείχνει να δίνει μεγαλύτερη έμφαση στη γοητεία και τη δημοφιλία των πρωταγωνιστών παρά στην απόλυτη πιστότητα στο κείμενο. Το ίδιο ισχύει και για τη συμμετοχή της Mάργκο Ρόμπι. Η ηλικία της –είναι 35– απέχει αρκετά από της Κάθι του μυθιστορήματος, που είναι μόλις 18 ετών.
Με απλά λόγια, μοιάζει σαν η Φένελ να επέλεξε δύο από τους πιο δημοφιλείς και ελκυστικούς ηθοποιούς της εποχής μας για να δώσει έμφαση στο πάθος και στη χημεία τους στη μεγάλη οθόνη – κοινώς, στο μπαλαμούτι. Στην κουλτούρα των άνιμε και των μάνγκα αυτό λέγεται «fan service» και σε κάνει να αναρωτιέσαι αν τελικά η Φένελ βλέπει πιο πολλά άνιμε από όσο θέλει να παραδεχτεί.
Ας γυρίσουμε στο σάουντρακ της Charli XCX. Η Φένελ αρχικά προσέγγισε την ποπ σταρ για να συνθέσει το βασικό τραγούδι της ταινίας. Ωστόσο, η συνεργασία εξελίχθηκε διαφορετικά. Η Charli, εξουθενωμένη μετά την τεράστια επιτυχία του άλμπουμ της «Brat» και αβέβαιη για το επόμενο δημιουργικό της βήμα, βρήκε σε αυτό το πρότζεκτ μια ευκαιρία για να επαναπροσδιορίσει τον ήχο της.
Αντί για ένα μόνο τραγούδι, επομένως, κατέληξε να γράψει μια ολόκληρη σειρά κομματιών, τα οποία συγκροτούν το έβδομο στούντιο άλμπουμ της και το δεύτερο σάουντρακ που επιμελείται μετά το «Bottoms».
Αυτό δεν σημαίνει ότι απομακρύνεται πλήρως από τον ήχο του «Brat», εδώ όμως η ατμόσφαιρα είναι αισθητά πιο σκοτεινή και πιο βιομηχανική. Η ίδια η Charli τον περιέγραψε ως «κομψό και βίαιο», δανειζόμενη ουσιαστικά έναν χαρακτηρισμό που είχε διατυπώσει ο Τζον Κέιλ για τα τραγούδια των Velvet Underground στο ομώνυμο ντοκιμαντέρ του Toντ Χέινς από το 2021.
Μάλιστα, ο Κέιλ συμμετέχει στο «House», το εναρκτήριο κομμάτι του άλμπουμ, προσθέτοντας απόκοσμα, σχεδόν στοιχειωμένα φωνητικά. Ωστόσο, η παρουσία του δεν περιορίζεται σε αυτό το κομμάτι. Το αποτύπωμά του διαπερνά συνολικά την πειραματική διάθεση του δίσκου, σαν μια σκιά που επηρεάζει την υφή και την έντασή του. Οι στίχοι κινούνται συχνά σε ένα καταθλιπτικό, σχεδόν ζοφερό φάσμα, καθώς περιγράφουν μια τοξική ερωτική σχέση γεμάτη εξάρτηση, έντονη επιθυμία και αυτοκαταστροφικές τάσεις στα όρια του BDSM.
Charli xcx - «House» featuring John Cale (Official Lyric Video)
Ιδιαίτερο ρόλο παίζουν τα έγχορδα, τα οποία βουίζουν και τρίζουν δίπλα στον ηλεκτρονικό ήχο, δημιουργώντας μια αίσθηση έντασης, διαρκούς ανησυχίας, μελαγχολίας και δίνοντας μια μεγαλοπρεπή διάσταση. Σε ορισμένα σημεία η μουσική παραπέμπει στην ωμή ενέργεια των Nine Inch Nails. Παρ’ όλα αυτά, τα βαριά ηχοτοπία δεν ακυρώνουν το βασικό χάρισμα της Charli, την ικανότητά της να γράφει ακαταμάχητα pop hooks.
Τα τραγούδια παραμένουν άμεσα και σου κολλάνε, αποδεικνύοντας ότι ο πειραματισμός δεν έρχεται σε αντίθεση με την ποπ ευφυΐα της, αλλά λειτουργεί ως επέκτασή της. Και αυτό ίσως είναι το πιο ξεκάθαρο σημάδι της αυτοπεποίθησής της και της εξέλιξής της ως δημιουργού. Δεν είναι η πρώτη φορά που καταφέρνει κάτι ανάλογο –θυμάται κανείς το καταπληκτικό «How I’m feeling now»– και από ό,τι φαίνεται ούτε η τελευταία.
Μια άλλη μεγάλη έκπληξη του άλμπουμ είναι ότι ξεθάβει από την απραγία και την αφάνεια τη Σκάι Φερέιρα – δεν θα μπορούσε να βρει πιο ταιριαστό ταίρι για το «Eyes of the world».
Εν κατακλείδι, το άλμπουμ λειτουργεί άνετα αυτόνομα, εξού και οι διθυραμβικές κριτικές, εν αντιθέσει με τον σάλο που έχει δημιουργήσει η ταινία. Δεν χρειάζεται επομένως να τη δει κανείς για να το απολαύσει, ούτε θα του χαλάσει η εμπειρία της ακρόασης αν ξενερώσει με το φιλμ. Επιπλέον, δεν προσπαθεί να μιμηθεί σε τίποτα το κλασικό κομμάτι της Kέιτ Μπους. Αυτό το λες ένα ακόμη μεγάλο συν. Θα βαρεθούμε να ακούμε φέτος για την Charli, μια και τα «Ανεμοδαρμένα Ύψη» δεν είναι το μόνο κινηματογραφικό της πρότζεκτ. Αποκορύφωμα είναι το «Moment», ένα mockumentary που βασίζεται σε μια δική της ιδέα, στο οποίο πρωταγωνιστεί η ίδια – το αξίζει.
Charli xcx - «Eyes of the World» featuring Sky Ferreira (Official Lyric Video)
Ντάνιελ Λοπάτιν – Marty Supreme ost
Αν σου άρεσε το σάουντρακ από τα «Ανεμοδαρμένα Ύψη», αξίζει οπωσδήποτε να ακούσεις και τη δουλειά του Ντάνιελ Λοπάτιν για το «Marty Supreme» του Τζος Σάφντι. Πρόκειται για ένα ακόμη άλμπουμ που δεν περιορίζεται στα στενά όρια της οθόνης, λειτουργώντας πέρα από αυτά. Με έντονο kosmische χαρακτήρα και σαφείς αναφορές στα ηλεκτρονικά σάουντρακ της δεκαετίας του ’80 του Vangelis και των Tangerine Dream, χτίζει ένα πλούσιο, πολυεπίπεδο ηχητικό σύμπαν που αποτυπώνει την υπέρμετρη φιλοδοξία και τη μεγαλομανία του ήρωα με καθηλωτικό τρόπο.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
