ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΚΟΛΟ ΝΑ μην «απορροφηθεί» κανείς από την παράνοια αυτού του πολέμου και τον πραξικοπηματικό τρόπο με τον οποίον επιβλήθηκε και στοιχειώνει την ανθρωπότητα. Η μόνη παρηγοριά είναι ότι υπάρχουν έντονες αντιδράσεις παντού πλέον, και ειδικά στην Αμερική. Μια δημοσκόπηση του Ινστιτούτου Gallup που δημοσιεύθηκε την παραμονή της αμερικανο-ισραηλινής επίθεσης στο Ιράν εμφάνιζε τους Αμερικανούς πολίτες πιο ευνοϊκά προσκείμενους στους Παλαιστινίους απ’ ό,τι στους Ισραηλινούς για πρώτη φορά από το 2001, όταν η συγκεκριμένη εταιρεία σφυγμομετρήσεων άρχισε να συμπεριλαμβάνει αυτό το «εύφλεκτο» ερώτημα στις μετρήσεις της.
Το τρέχον ποσοστό αποδοχής του Τραμπ (36%) είναι το χαμηλότερο που έχει σημειώσει κατά τη δεύτερη θητεία του, ενώ μόνο το 28% των Αμερικανών εμφανίζεται να εγκρίνει τον πόλεμό του εναντίον του Ιράν.
Ενάμιση μήνα αργότερα, η δημοσκοπική καθίζηση του Ισραήλ στην αμερικανική κοινή γνώμη συνεχίζεται ακάθεκτη, ακόμη και μεταξύ των Εβραίων ψηφοφόρων. Μια πρόσφατη έρευνα που διεξήχθη για λογαριασμό της εταιρείας J Street έδειξε ότι πάνω από το 60% των Εβραίων ψηφοφόρων στις ΗΠΑ αντιτάσσεται στη στρατιωτική δράση κατά του Ιράν. Σύμφωνα επίσης με στοιχεία που παρουσίασε στις 6/4/26 ο «Economist», το τρέχον ποσοστό αποδοχής του Τραμπ (36%) είναι το χαμηλότερο που έχει σημειώσει κατά τη δεύτερη θητεία του, ενώ μόνο το 28% των Αμερικανών εμφανίζεται να εγκρίνει τον πόλεμό του εναντίον του Ιράν.
Και πάλι μεγάλα μοιάζουν αυτά τα ποσοστά, αν αναλογιστεί κανείς την παράνοια αυτού του πολέμου σε κάθε επίπεδο. «Πιστεύω ότι αυτός ο πόλεμος, σε γενικές γραμμές, αποτελεί τεχνικά μια επιχειρησιακή επιτυχία, συγχρόνως όμως αποτελεί μια τεράστια στρατηγική αποτυχία», δήλωσε ο Ντάνι Σιτρινόβιτς, πρώην αναλυτής της ιρανικής πολιτικής για λογαριασμό της Ισραηλινής Υπηρεσίας Στρατιωτικών Πληροφοριών. «Σίγουρα πετύχαμε μια αλλαγή καθεστώτος, όπως είπε ο Τραμπ, μόνο που ήταν μια πολύ, πολύ κακή αλλαγή καθεστώτος». Χαρακτήρισε επίσης τη δολοφονία του Χαμενεΐ ως «μεγάλο λάθος», λέγοντας ότι αν ο ανώτατος ηγέτης είχε πεθάνει από φυσικά αίτια, ο σκληροπυρηνικός γιος του, Μοτζτάμπα, θα είχε ελάχιστες πιθανότητες να τον διαδεχθεί. Ένας άλλος «ειδικός» του Ιράν, ο καθηγητής Βάλι Νασρ από το Πανεπιστήμιο John Hopkins, δήλωσε ότι «αυτό που καταφέραμε ουσιαστικά είναι να απομακρύνουμε όλους όσοι εξακολουθούσαν να λειτουργούν ως ανασταλτικός παράγοντας στο καταπιεστικό καθεστώς και τους αντικαταστήσαμε με τους πιο σκληροπυρηνικούς».
Οι παραπάνω απόψεις φιλοξενούνται στο προχθεσινό άρθρο γνώμης του επιφανούς αρθρογράφου και πολιτικού αναλυτή των «New York Times», Νίκολας Κριστόφ, ο οποίος σημειώνει ότι «ενδέχεται να δούμε το Ιράν να εξελίσσεται προς μια ακόμη πιο μιλιταριστική κατεύθυνση. Αυτός είναι ο φόβος μου: έχουμε θέσει το Ιράν σε μια τροχιά που θα το μετατρέψει σε μια άλλη Βόρεια Κορέα. Αυτό θα σημαίνει ένα κράτος που θα διοικείται λιγότερο από κληρικούς και περισσότερο από στρατιωτικούς, οι οποίοι εμφανίζονται ακόμη πιο καταπιεστικοί και ακόμη πιο αποφασισμένοι να αποκτήσουν πυρηνικά όπλα».
