Όπως η νεαρή Ζαν ντ’ Αρκ που είδε κάποτε στους αγρούς οράματα με αγίους που την καλούσαν να δράσει προκειμένου να απαλλάξει τη Γαλλία από την ταπείνωση που της είχαν επιβάλει οι Άγγλοι, μερικούς αιώνες αργότερα, μια άλλη αναλφάβητη βοσκοπούλα, η Αθανασία, μετέπειτα γνωστή και διαβόητη ως Αγία Αθανασία του Αιγάλεω, γεννιέται στη Μανωλάδα και στα 17 της ισχυρίζεται ότι την ώρα που οδηγούσε το κοπάδι της εμφανίστηκε μπροστά της η Παναγία. Αυτό ήταν το πρώτο από τα πολλά και απίθανα οράματα, μαζί με τα εντελώς ανορθόγραφα μηνύματα που γράφονταν «από χείρα Θεού» στο στήθος της και προσηλύτισαν πλήθος πιστών οπαδών της οι οποίοι έμειναν μέχρι το τέλος μαζί της. Όταν η Αθανασία Κρικέτου, όπως ήταν το κοσμικό της όνομα, πέθανε το 2020, την ακολούθησαν στην τελευταία της κατοικία οι πιστοί της που τη λάτρευαν τυφλά, φορώντας λευκά μαντίλια, σήμα κατατεθέν της «αγίας», που έγινε εκατομμυριούχος εξαιτίας της αφέλειας του κόσμου και της ανάγκης των ανθρώπων να πιστέψουν στο θαύμα, που επηρέαζε πολιτικούς, δεν διώχθηκε ποτέ και άνθησε σε ένα κλίμα που ευνοούσε τη θρησκοληψία. Το επιχειρηματικό δαιμόνιο της Αθανασίας αναπτύχθηκε: οι influencers της εποχής μας θα ζήλευαν τον τρόπο με τον οποίο η αυτοχειροτονημένη «αγία» έπειθε τον κόσμο, προσέλκυε ανυποψίαστους πιστούς ή όσους περίμεναν ένα θαύμα και πλούτισε απίστευτα κυκλοφορώντας με Μερσεντές, σοφέρ και έμπιστους συνεργάτες και βοηθούς.
Η «αθανασία» είναι έργο για μια σύγχρονη θρησκευτική αίρεση που αξιοποιεί στο έπακρο τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, για να κερδίσει έδαφος και χρήμα. Η λογική εξαντλείται και η Αθανασία κατορθώνει να παρεισφρήσει στη συνείδηση των ανθρώπων ως η ενδιάμεση του Θεού που θα τους αλαφρύνει απ’ τα βάρη και τον πόνο.
Η απίθανη κυριολεκτικά ιστορία της καταδεικνύει την αφέλεια, τη θρησκοληψία αλλά και την ανάγκη να πιστέψουμε σε ένα θαύμα ή κάτι που ξεπερνά τη λογική μας. Με αφορμή αυτήν την ιστορία και αναζητώντας τα όρια μεταξύ πίστης και εξαπάτησης, αγιοσύνης και θεατρινισμού, πραγματικότητας και μύθου, η Νεφέλη Μαϊστράλη έγραψε ένα νέο έργο μελετώντας το πού μπορεί να φτάσει η ανθρώπινη απελπισία και πώς λειτουργεί η χειραγώγηση της κοινής γνώμης μέσω της ψευδαίσθησης. Τι γίνεται όταν η πίστη εμπορευματοποιείται; Τι γίνεται όταν η αθανασία καθίσταται προϊόν; Πόσο επικερδής μπορεί να αποβεί η εκμετάλλευση της ανθρώπινης ψυχής; Πώς λειτουργεί η εξαπάτηση μιας πλειονότητας που ψάχνει εναγωνίως από κάπου να κρατηθεί για να σώσει την ψυχή της;
Αντλώντας στοιχεία από τη θρησκευτική πρακτική, τα social media και τη σύγχρονη πολιτική επικαιρότητα, η συγγραφέας ανατέμνει με σαρκασμό και συγκίνηση την ανάγκη του ανθρώπου να πιστέψει. Η «αθανασία» γίνεται σύμβολο μιας Ελλάδας που αναζητά θαύματα ανάμεσα στις οθόνες και στα σκοτάδια της, αποκαλύπτοντας τον μηχανισμό κατασκευής της αγιοσύνης στην εποχή του θεάματος.
Στο πρωτότυπο αυτό έργο, παρακολουθεί τη διαδρομή μιας νεαρής γυναίκας που ισχυρίζεται ότι έχει επιλεγεί από τον Θεό για να μεταφέρει στους πιστούς το μήνυμά Του. Βασίζει όλη της τη θεωρία σε μια ιδιαιτερότητα του δέρματός της, που διατηρεί όσα χαράζονται πάνω του. Αμφισβητείται απ’ τον περίγυρό της, αλλά σύντομα βρίσκει τον τρόπο να κερδίσει τις εντυπώσεις και να παγιωθεί ως «η ενδιάμεση» του Θεού. Ιδρύει τη δημοφιλή παραθρησκευτική οργάνωση «Χείρα Θεού» και καταφέρνει να γίνει μια θρησκευτική περσόνα με μεγάλη πολιτική και κοινωνική επιρροή που κερδίζει συνεχώς έδαφος και χρήματα, εξαλείφοντας όποιον σταθεί εμπόδιο στο «θεάρεστο» έργο της.
Η Νεφέλη κάνει μυθοπλασία, εμπνεύστηκε μια περσόνα mastermind και μιλώντας στη LiFO για την πίστη και την εξαπάτηση λέει:
«Συνηθίζω να αντλώ στοιχεία απ’ την πραγματική ζωή. Δεν υπάρχει πιο πλούσια και πιο παράλογη δεξαμενή από την πραγματικότητα, αυτά που στ’ αλήθεια μας συμβαίνουν και μας συνέβησαν. Κάπως έτσι, όταν πρωτοδιάβασα για την ιστορία της Αθανασίας Κρικέτου, άρχισα να δουλεύω πάνω στην ιδέα ενός καινούργιου έργου που διερευνά τον μηχανισμό της πίστης και την εμπορευματοποίησή της, με στόχο όχι μόνο την ανάδειξη ενός “αμαρτωλού”, θρησκόληπτου ελληνικού παρελθόντος, αλλά και την προβολή ενός εξίσου σκοτεινού και αμφιλεγόμενου παρόντος, όπου η πνευματική και οικονομική κρίση έχει τροφοδοτήσει έναν νέο κύκλο επίδοξων Μεσσιών που προσπαθούν να αποσπάσουν περιουσίες πιστών, με αντάλλαγμα τη σωτηρία της ψυχής τους. Η “αθανασία” είναι έργο για μια σύγχρονη θρησκευτική αίρεση που αξιοποιεί στο έπακρο τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, για να κερδίσει έδαφος και χρήμα. Η λογική εξαντλείται και η Αθανασία κατορθώνει να παρεισφρήσει στη συνείδηση των ανθρώπων ως η ενδιάμεση του Θεού που θα τους αλαφρύνει απ’ τα βάρη και τον πόνο. Η Αθανασία ως έμπνευση αντλεί στοιχεία από πολλές διαφορετικές, θρησκευτικές και μη, προσωπικότητες αλλά και συμπεριφορές που είναι πανταχού παρούσες και, δυστυχώς, επηρεάζουν άμεσα ή έμμεσα την καθημερινότητα όλων μας. Ξεκινά ως ένα νεαρό κορίτσι με μεγάλη φαντασία και κατορθώνει να γίνει πνευματικός ταγός. Αν κάτι μπορεί να κρατήσει κανείς ως πυρήνα του έργου, πέραν της προφανούς σύνδεσης με την Αθανασία του Αιγάλεω, είναι η επικίνδυνη επιστροφή ενός ψηφιακού μεσσιανισμού, όπου η συλλογικότητα έχει κάνει φτερά και στις οθόνες των κινητών μας φιγουράρουν αλλόφρονες περσόνες με τάσεις μεγαλομανίας που αποκτούν στρατό πιστών, εκμεταλλευόμενες την ανθρώπινη απελπισία και διασπείροντας μια ρητορική μίσους ενάντια σε όσους δεν είναι ομοϊδεάτες».
Συνδέοντας αυτά τα ζητήματα της πίστης ανθρώπων απελπισμένων και με μια άλλη υπόθεση, αυτή του θαυματουργού νερού του Καματερού που έκανε πάταγο στην εποχή του –μάλιστα ο Τύπος της εποχής με έναν τρόπο «συνέδραμε» στο να γίνει διάσημος ο Καματερός, δίνοντας χώρο σε ρεπορτάζ που έδειχναν χιλιάδες ανθρώπους να συρρέουν για να πάρουν, με το αζημίωτο, το νερό που υποσχόταν θεραπεία από πολλές νόσους–, η σκηνοθέτρια ανατρέχει σε μια εποχή καθόλου μακρινή, που υπόσχεται θεραπείες και παρηγοριά.
«Και τα δύο αληθινά πρόσωπα απ’ τα οποία εμπνέομαι, εμπορεύονται το ίδιο αγαθό: τη σωτηρία. Στη μεν Αθανασία γίνεται λόγος για τη σωτηρία της ψυχής, στον δε Καματερό το ζήτημα αφορά τη σωτηρία του πάσχοντος σώματος. Και τα δύο πρόσωπα δέχθηκαν στήριξη ποικιλοτρόπως από την πολιτεία και τον Τύπο. Και τα δύο πρόσωπα κέρδισαν πακτωλό χρημάτων πουλώντας το αγαθό, ενώ κατηγορήθηκαν ανοιχτά για εξαπάτηση και εκμετάλλευση σε βάρος του κόσμου. Και τα δύο πρόσωπα ανήγαγαν την ανθρώπινη απελπισία σε επικερδέστατη επιχείρηση, με παράπλευρες απώλειες που λίγο πολύ αποσιωπήθηκαν ή απλώς ξεχάστηκαν», λέει.
Οι δεκαετίες παρήλθαν και το 2020, με την πανδημία του κορωνοϊού να χτυπά την πόρτα μας, είδαμε να κυκλοφορούν θαυματουργά φάρμακα και να προωθούνται μαζί με θεωρίες συνωμοσίας κατά των εμβολίων. Ο κόσμος, ενώ η τεχνολογική πρόοδος έχει ανοίξει άλλους ορίζοντες, εξακολουθεί να είναι εύπιστος με ό,τι θαυματουργό εμφανίζεται και διαδίδεται πλέον παγκοσμίως με τρομερή ταχύτητα.
«Η περίοδος του κορωνοϊού ήταν ένα τεράστιο σοκ για τον τεχνολογικά εξελιγμένο δυτικό κόσμο. Μέχρι πρότινος, θεωρούσαμε ότι τέτοιους είδους ιοί αντιμετωπίζονται γρήγορα στα επιστημονικά εργαστήρια και δεν φτάνουν να μας απασχολήσουν σε τέτοιο βαθμό ώστε να παραλύσει όλο το καπιταλιστικό σύστημα και να ταμπουρωθούμε στα σπίτια μας. Ωστόσο, ήρθε ο Covid και συνέβησαν τα απίστευτα. Ό,τι θεωρούσαμε δεδομένο εν μια νυκτί απαγορεύτηκε, ενώ δύσκολα μπορεί να ξεχάσει κανείς τον τρόμο με τον οποίο παρακολουθούσαμε τους επιδημιολόγους να μας ανακοινώνουν αριθμούς νεκρών. Και μιλώ εκ του ασφαλούς, διότι δεν έχασα κάποιον δικό μου στην πανδημία. Μέσα σ’ αυτή την απίστευτη υγειονομική, πολιτική, οικονομική και κοινωνική κρίση, πολύς κόσμος έχασε την εμπιστοσύνη του στην επιστημονική κοινότητα και στις ορθολογικές αρχές που αυτή πρεσβεύει. Εκεί δημιουργήθηκε το κατάλληλο έδαφος για να ξεκινήσει η συνωμοσιολογία, να ζωντανέψουν παντός είδους δοξασίες, να τροφοδοτηθεί η παράνοια από διαφορετικές μεριές και να αρχίσουν οι θρησκευτικοί κύκλοι να μιλούν για τελική κρίση-εκκαθάριση, για αμαρτωλούς που τιμωρούνται, για λαβίδες μετάληψης με τη χρήση των οποίων ο ιός δεν μεταδίδεται και για διαβολικά μπόλια… Ο κόσμος σοκαρίστηκε, φοβήθηκε, ταράχτηκε, απογοητεύτηκε, πανικοβλήθηκε και έτσι καλλιεργήθηκε το κατάλληλο έδαφος για να ευδοκιμήσει το παράλογο – μια και ένιωσε προδομένος απ’ τη λογική. Κι αυτό σίγουρα βόλεψε όσους ασχολούνται με τον παραλογισμό, επαγγελματικά», λέει η Νεφέλη Μαϊστράλη.
Σήμερα η παγκόσμια κοινή γνώμη δεν χειραγωγείται μόνο από έναν αρχηγό κράτους ή από έναν τύραννο που έχει και όλα τα συστημικά μέσα με το μέρος του αλλά και από έναν απατεώνα, ακόμα και από ένα πρόσωπο ανύπαρκτο, μια περσόνα που κάποιος έχει εφεύρει και με fake news αποκτά μεγάλη επιρροή ακόμα και σε μορφωμένα κοινά. Όλοι προσπαθούν να κατανοήσουν τι σημαίνει αυτό και πόση εμπιστοσύνη μπορούμε να έχουμε στις ειδήσεις, στις νέες ανακαλύψεις, ενώ ο άνθρωπος είναι ολοένα πιο απροστάτευτος απέναντι σε αυτή την κατάσταση, που φυσικά συνδέεται και με το κέρδος. Κάθε λειτουργία μας, θρησκευτική, κοινωνική, έχει κόστος και ακόμα και η θρησκεία μοιάζει με επιχείρηση, πολύ περισσότερο η υγεία μας.
«Η πληθώρα των πληροφοριών μαζί με την ταχύτητα μετάδοσής τους μας εκθέτει σε παντός είδους ηλιθιότητες που έχουν ως απώτερο στόχο την αποβλάκωσή μας, τη μη ενεργό συμμετοχή μας στα κοινά, την εκτόνωση της δυσαρέσκειάς μας σε αναποτελεσματικές ψηφιακές συνομιλίες, την εγκαθίδρυση μιας ανεπίλυτης μοναχικότητας και την προτροπή μας να καταναλώνουμε όσο προλαβαίνουμε, διότι εκεί θα βρούμε το γιατρικό μας – όπως μας υπόσχεται το σύστημα. Στον αντίποδα, αντιλαμβάνομαι ότι το μόνο που όντως υπάρχει είναι η ζωντανή συνομιλία, η πίστη στη συλλογικότητα που μπορεί να αλλάξει αυτό που ζούμε, η σε βάθος μελέτη του τι συμβαίνει γύρω μας και η αντίσταση στη δήθεν ανεπάρκειά μας, που είναι πολύ της μόδας τον τελευταίο καιρό και ευνοεί την πίστη σε ζωντανούς ή ψηφιακούς Μεσσίες, παντός είδους. Θαρρώ ότι αυτή η αίσθηση ανεπάρκειας του ατόμου να επιφέρει αλλαγές κρύβει τον μεγαλύτερο κίνδυνο. Συνεχώς ακούω γύρω μου άτομα να παραιτούνται και να παίρνουν ως δεδομένη τη σήψη, τη διαπλοκή και την παρακμή. “Ε, τι να κάνουμε; Έτσι ήταν πάντα”. Ίσως και να ’ταν, ίσως και όχι. Ωστόσο, μια και βρισκόμαστε εδώ στη γη γι’ αυτό το πεπερασμένο χρονικό διάστημα –μικρό ή μεγάλο, ποιος ξέρει;–, ας προσπαθήσουμε για το καλύτερο, όσο μπορούμε και για όσο. Ειδάλλως, ποιο το νόημα;» λέει η σκηνοθέτρια.
Μια απατεώνας, λαμπρή επιχειρηματίας
«ΑΝΘΡΟΠΙ, ΟΣΙ ΜΙΣΟΥΝ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΦΟΤΙΑ ΘΑ ΤΟΥΣ ΚΑΨΙ», γράφει ένα από τα πολλά αυτόγραφα της Παναγίας πάνω στο στήθος της «Αγίας Αθανασίας» του Αιγάλεω. Όσο κι αν μερικοί απόρησαν με τη θεϊκή ανορθογραφία, κόσμος αρχίζει να συρρέει στην Αμαλιάδα, η κοινωνία της πόλης αναστατώνεται, όλοι σχολιάζουν το πώς μια αγράμματη κοπέλα είναι η εκλεκτή του Θεού και μεταφέρει μηνύματα, ενώ η παρέμβαση του τότε μητροπολίτη Ηλείας επικυρώνει το θαύμα και μια μεγάλη καριέρα αρχίζει. Η πανέξυπνη Αθανασία ήταν είκοσι χρονών όταν συνέλαβε την «μπίζνα» της. Η φήμη της εκτοξεύτηκε και ο εικονικός της θάνατος και η ανάστασή της στη συνέχεια, σε συνδυασμό με τα συνεχόμενα μηνύματα της Παναγίας, δημιουργούν έναν αδιανόητο μύθο γύρω από το πρόσωπό της, με τη φήμη της να περνά τα όρια του νομού και τους πιστούς να πληθαίνουν. Φυσικά με το αζημίωτο, αφού παρείχε και υπηρεσίες συμβουλευτικής σε ανθρώπους που έφταναν στην πόρτα της ζητώντας ανακούφιση και παρηγοριά.
Πολλά χρόνια αργότερα, το 1961, δύο κορυφαίοι ιατροδικαστές της εποχής, ο Καψάσκης και ο Αγιουτάντης, την εξέτασαν και συνέταξαν μια έκθεση στην οποία αναφέρεται «ότι πρόκειται για ψυχονευρωτικό άτομο, το οποίο εκδηλώνει θρησκευτικό παραλήρημα και παρουσιάζει έντονο δερμογραφισμό της αγγειοδιαστολής, διατηρουμένης επί μακρόν». Δεν μπόρεσαν να πείσουν κανέναν, οι φωνές τους έπεσαν στο κενό.
Η Αθανασία, εγκατεστημένη πλέον στο Αιγάλεω, υιοθετεί ένα ενδυματολογικό λουκ που δεν εγκαταλείπει ποτέ. Και ενώ εκατοντάδες πιστοί φτάνουν στην πόρτα της για μια θεραπεία ή ένα θαύμα, εμφανίζεται μια μέρα με ένα συγκλονιστικά ανορθόγραφο μήνυμα μπροστά τους: «Η ΑΓΙΑ ΕΓΕΝΗΘΗ 1933 14 ΑΒΓΟΥΣΤΟΥ». Η «αγία» έχει κόψει πέντε χρόνια από την κανονική της ηλικία, σαν Θεού θέλημα. Η φήμη της από στόμα σε στόμα κάθε μέρα μεγαλώνει, στην πόρτα της φτάνουν για ευλογία μητέρες με νεογέννητα, νιόπαντρα ζευγάρια, ασθενείς και αδύναμοι άνθρωποι που της γράφουν περιουσίες, την πληρώνουν αδρά για τις συμβουλές και τις οδηγίες που θα τους δώσει. Η προσωπική περιουσία της Αθανασίας ξεπερνά τη φαντασία, οι τραπεζικοί λογαριασμοί της έχουν εκατομμύρια, ζει μέρες δόξας τη δεκαετία του ’60 και ειδικά μέσα στη χούντα. Όταν, με απόφαση Πρωτοδικείου, έπρεπε να διαλύσει το σωματείο που είχε ιδρύσει, οι Απριλιανοί τη σώζουν. Σε περιοδεία της στην Αμερική, κατακεραυνώνει τον βασιλιά, ενώ στο στήθος της εμφανίζεται το μήνυμα «ΕΛΛΑΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΜΟΥ».
Ήδη από το 1959 είχε οδηγηθεί στα δικαστήρια με την κατηγορία της απάτης. Αυτή είναι η πρώτη από μια σειρά δικών, με επεισοδιακές πάντα συνεδριάσεις και με τους πιστούς της να διαδηλώνουν έξω από τα δικαστήρια, πετώντας της λουλούδια και πεντοχίλιαρα. Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο βγάζει μια ιστορική απόφαση: την αθωώνει «λόγω βλακείας». Η απαξίωσή της από το δικαστήριο τής ανοίγει πεδίον δόξης λαμπρόν.
Είναι απορίας άξιον πώς έπειτα από τόσα πρωτοσέλιδα, καταγγελίες, άρθρα που μιλούν για μια αγύρτισσα, η Αθανασία εξακολουθούσε να ασκεί τόσο μεγάλη επιρροή και να προσελκύει ανυποψίαστους πιστούς ή αυτούς που ζητούσαν ένα θαύμα.
Φυσικά, τα μηνύματα στο στήθος δεν έχουν σταματήσει να εμφανίζονται. Και μαζί με αυτά ο παράδεισος της ορθογραφίας:
«ΚΑΝΙΣ ΔΕ ΘΑ ΔΥΝΗΘΗ ΝΑ ΤΗ ΔΙΚΑΣΕΙ»
«ΜΗΝ ΑΔΗΚΗΤΑΙ ΑΘΟΑ ΨΥΧΥ»
«ΠΑΤΕΡΕΣ ΟΥΕ ΚΑΙ ΑΛΟΙΜΟΝΟΝ ΑΝ ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ ΤΗΝ ΑΓΙΑ»
Η Αθανασία καταφέρνει και γλιτώνει από τη Δικαιοσύνη, ακόμα και από την Ιερά Σύνοδο. Από όλα τα δικαστήρια η αγία έφυγε με απαλλακτικές αποφάσεις.
Στην περίοδο της Μεταπολίτευσης συνδέεται με τη δεξιά και η επιρροή της στους ψηφοφόρους της περιοχής θεωρείται κρίσιμη. Το καλοκαίρι του ’80 ο «Ριζοσπάστης» δημοσιεύει φωτογραφία της αγίας με τον τότε υπουργό Κ. Λάσκαρη. Δημοσιεύει παράλληλα έναν μακρύ κατάλογο των πολιτικών της φίλων, ο οποίος περιλαμβάνει υπουργούς, υφυπουργούς, διοικητές οργανισμών και δικαστικούς λειτουργούς.
Στη δεκαετία του ’80 βρίσκεται να κατέχει μια κολοσσιαία περιουσία. Οι «Ρεπόρτερς» (Λιάνης, Χαρδαβέλλας και Δημαράς) αποκαλύπτουν στην εκπομπή τους την τεράστια περιουσία της. Σπίτια, οικόπεδα και χωράφια σε όλη την Ελλάδα, μεγάλες εκτάσεις στις Λιβανάτες, ακίνητα στο Αιγάλεω και ένα μοναστήρι-φρούριο στη Μάνδρα Αττικής. Η αξία τους αγγίζει τα 400 εκατομμύρια δραχμές. Η αγία έχει τεράστιες εκτάσεις τις οποίες καλλιεργεί ένας στρατός πιστών, αφιλοκερδώς, ως εθελοντές. Οι εθελοντές υπογράφουν χαρτί, η αγία έχει νομική κάλυψη και η σοδειά της τροφοδοτεί τις λαϊκές αγορές. Κατέχει κοπάδια με βοοειδή και αιγοπρόβατα (βοσκοπούλα γαρ), ενώ στο φρούριό της φιλοξενεί ηλικιωμένους και ανήμπορους. Κάθε τόσο βγαίνουν στη δημοσιότητα στοιχεία για τις φριχτές συνθήκες που επικρατούν στο ίδρυμα. Οι συγγενείς των ηλικιωμένων την καταγγέλλουν ότι αποσπά τις περιουσίες τους με παράνομες ή εκβιαστικές μεταβιβάσεις. Φυσικά, ο οίκος ευγηρίας λειτουργούσε από το 1964 χωρίς άδεια.
Τη δεκαετία του 2000 εξαφανίστηκε, ωστόσο δέκα χρόνια αργότερα, ο κόσμος που είχε προβλήματα μέσα στην κρίση άρχισε ξανά να καταφεύγει σε αυτήν. Τον Μάρτιο του 2013, το «LamiaReport» δημοσιεύει μια φωτογραφία της Αθανασίας καθηλωμένης σε αναπηρικό καροτσάκι. Είχε υποστεί πολλά εγκεφαλικά επεισόδια.
Η ηλικιωμένη δεν είχε πλέον καμία επαφή με το περιβάλλον και οι βοηθοί της απλώς την περιφέρουν ανάμεσα στους πιστούς και «ερμηνεύουν» τους ακατάληπτους ήχους που βγαίνουν από το στόμα της, ενώ κάθε Σάββατο πλήθος κόσμου συνέρρεε στο ειδικά διαμορφωμένο παρεκκλήσι της για να την προσκυνήσει.
Η Αθανασία Κρικέτου είναι η μόνη Ελληνίδα που έγινε εκατομμυριούχος από τη βλακώδη θρησκοληψία. Οι πιστοί της παίρνουν όρκο σιωπής. Κανένας δεν μπόρεσε να πλησιάσει το τείχος πιστών που ακόμα και σήμερα την προστατεύει.
Δείτε περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση Αθανασία εδώ
