Ο δημοσιογράφος Μάριος Διονέλλης απολύθηκε από την Εφημερίδα των Συντακτών, μετά από 13 χρόνια.
Στις 3 Φεβρουαρίου, του ανακοινώθηκε η απόλυσή του, χαρακτηρίζοντάς τη «παράσημο» και «προφανώς άδικη και αναιτιολόγητη». Είναι μια απόλυση που αποτελεί, όπως τονίζει, «σαφή στοχοποίηση της νέας ιδιοκτησίας Μελισσανίδη αλλά και των ''προθύμων'' εντός της εφημερίδας προς το πρόσωπό μου. Μια απόλυση - μήνυμα για μένα αλλά, φοβάμαι, και για τους συναδέλφους μου που μένουν πίσω».
Όπως εξηγεί στην ίδια ανάρτηση, «διαφώνησα ανοιχτά με την απροκάλυπτη (σε σημείο αναξιοπρέπειας) στήριξη της εφημερίδας προς τον Αλέξη Τσίπρα. Είπα και έγραψα για αυτά, σε μια εφημερίδα που τα 13 προηγούμενα χρόνια, έδειχνε ανοχή στη διαφορετική άποψη. Προφανώς όχι πια».
Απόσπασμα από την ανάρτηση του Μάριου Διονέλλη:
«ΑΥΤΗ Η ΑΠΟΛΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΣΗΜΟ
Μετά από 13 χρόνια στην Εφημερίδα των Συντακτών, σήμερα, 3 Φεβρουαρίου, μου ανακοινώθηκε η ΑΠΟΛΥΣΗ ΜΟΥ. Μια απόλυση προφανώς άδικη και αναιτιολόγητη. Μια απόλυση που αποτελεί σαφή στοχοποίηση της νέας ιδιοκτησίας Μελισσανίδη αλλά και των «προθύμων» εντός της εφημερίδας προς το πρόσωπό μου. Μια απόλυση - μήνυμα για μένα αλλά, φοβάμαι, και για τους συναδέλφους μου που μένουν πίσω.
Φεύγω με το κεφάλι ψηλά. Για τα ρεπορτάζ μου σε αυτά τα 13 χρόνια, που έστειλαν τη φωνή των ανθρώπων της Κρήτης στις σελίδες μιας εφημερίδας η οποία ήθελε και ήξερε να τους δίνει λόγο και χώρο. Τα καλά λόγια του διευθυντή μας, Σωτήρη Μανιάτη για τη… σπουδαία δουλειά μου ακούστηκαν σήμερα τόσο λυπηρά. Μου έδωσε πάντως τη διαβεβαίωση πως η εργοδοσία έχει σχέδιο και μάλιστα στο μέλλον θα κάνει και προσλήψεις και θα αναπτυχθεί και θα μεγαλουργήσει… Ειλικρινά, εύχομαι ό,τι καλύτερο.
Θα ήταν πιο χρήσιμη όμως, λίγη αξιοπρέπεια. Ασφαλώς και η δουλειά μου στο ρεπορτάζ ήταν καλή (το ξέρω πια, δεν χρειάζεται πιστοποίηση). Εκείνο που δεν ήταν καλό ήταν η άποψή μου, που τόλμησα, όπως πάντα, να τη λέω δημόσια, για όσα συνέβαιναν το τελευταίο διάστημα στην εφημερίδα μας.
Καταρχάς πολιτικά… Διαφώνησα ανοιχτά με την απροκάλυπτη (σε σημείο αναξιοπρέπειας) στήριξη της εφημερίδας προς τον Αλέξη Τσίπρα. Είπα και έγραψα για αυτά, σε μια εφημερίδα που τα 13 προηγούμενα χρόνια έδειχνε ανοχή στη διαφορετική άποψη. Προφανώς όχι πια.
Ακόμα όμως και αν στα πολιτικά είχε ακόμα λίγο χώρο στη λογική «άσ’ τον να τα λέει», στα επιχειρηματικά δεν παίζουμε…
Διαφώνησα με το ρεζιλίκι της συνέντευξης Εξάρχου, λίγο μετά τη στοχοποίηση του συναδέλφου μας Θανάση Κουκάκη, ο οποίος, όπως πάντα, τόλμησε να κάνει καλά τη δουλειά του. Διαμαρτυρήθηκα για το γεγονός ότι η εφημερίδα μας έγινε «ηχείο» για τις απειλές του κ. Εξάρχου έναντι του Θανάση Κουκάκη με τίτλο μάλιστα «Το ψέμα και η συκοφάντηση δεν είναι αποδεκτά», σε μια συνέντευξη που η αριστερή εφημερίδα μας ξέχασε να κάνει έστω μια ερώτηση για τον συνάδελφό μας.
Διαμαρτυρήθηκα και «πλακώθηκα» δημοσίως με τον αρχισυντάκτη του Πολιτικού Γιώργο Πετρόπουλο, ο οποίος με συμβούλεψε να κοιτάω τη δουλειά μου και να γράφω για τον… ΟΠΕΚΕΠΕ (με πολλές δόσεις ειρωνείας και υποτίμησης). Το είχε ξανακάνει εξάλλου ό ίδιος και παλαιότερα όταν έκοψε ρεπορτάζ μου για την πηγή των νομιμοποιημένων αρχαίων ευρημάτων της οικογένειας Μητσοτάκη. Βρέθηκαν, είναι η αλήθεια, κάποιοι να με προειδοποποιήσουν, να προσέχω με ποιους μαλώνω γιατί, όπως ακούγεται, ο Πρόεδρος έχει «αυτιά και μάτια» παντού μέσα στην εφημερίδα… Και σήμερα αποδεικνύεται πως είχαν δίκιο».
