Ο Ίθαν Χοκ κέρδισε σήμερα την πέμπτη υποψηφιότητά του για Όσκαρ για το δράμα Blue Moon και την πρώτη του για τον Ά Ανδρικό Ρόλο.
Ο ηθοποιός περιέγραψε στο Deadline, τα πρώτα συναισθήματα που ένιωσε, μόλις είδε το όνομά του στη λίστα με τις υποψηφιότητες για τα Όσκαρ 2026.
Στην ερώτηση, εάν είναι διαφορετικό το συναίσθημα όταν «είσαι υποψήφιος για πρωταγωνιστικό ρόλο», ο Χοκ απάντησε: «Ναι. Όταν αφιερώνεις τη ζωή σου στην υποκριτική, η υποψηφιότητα για πρωταγωνιστικό ρόλο σημαίνει πολλά».
Σε άλλο σημείο, ο Ίθαν Χοκ εξομολογήθηκε, ότι: «Στα 55 μου, έχω περάσει τόσες πολλές τέτοιες ώρες απογοήτευσης στη ζωή μου, που μου είναι δύσκολο να μην σκέφτομαι όλους τους ανθρώπους που έκαναν εξαιρετική δουλειά, ακόμα και μόνο στην κατηγορία μου. Υπάρχουν τόσοι πολλοί άνθρωποι: ο Jesse Plemons είναι απολύτως υπέροχος στο Bugonia. Ο Lee Byung-hun ήταν εκπληκτικά καλός στο No Other Choice. Ο Dwayne Johnson επίσης, στο The Smashing Machine. Ο George Clooney στο Jay Kelly. Ο Oscar Isaac στο Frankenstein. Το μυαλό μου δεν μπορεί να καταλάβει πόσοι άνθρωποι το αξίζουν».
Στην ερώτηση, «Έχετε κάποια συμβουλή για τους υποψηφίους σχετικά με την παρακολούθηση της τελετής;», ο Ίθαν Χοκ απάντησε:
«Λοιπόν, είναι σημαντικό να θυμάστε ότι πάνω από το 80% των ανθρώπων φεύγουν με την αίσθηση ότι είναι χαμένοι, οπότε δεν είστε χαμένοι. Είναι ένας γύρος θριάμβου για το επάγγελμα. Έτσι σκέφτομαι πάντα για αυτά τα πράγματα. Αρκεί να δείτε την αρχή της ταινίας Dead Poets Society, όταν ο Ρόμπιν Γουίλιαμς μας λέει ότι υπάρχει ένα ολόκληρο δοκίμιο για το τι είναι καλή ποίηση και το σκίζει από το βιβλίο, γιατί η ιδέα του ανταγωνισμού στις τέχνες είναι αντίθετη με την ίδια την ουσία των τεχνών. Αλλά ο ανταγωνισμός είναι ένας πολύ καλός τρόπος για να τραβήξει την προσοχή στον κλάδο και νομίζω ότι είναι μία θυσία που όλοι πρέπει να κάνουμε».
Το Blue Moon
«Το Blue Moon» -γράφει ο Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος στη LiFO, «θεωρείται μία από τις πραγματικά καλές ταινίες του 2025. Ο Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ αναπαριστά μια βραδιά στο φημισμένο στέκι των θεατρανθρώπων της Νέας Υόρκης, το Sardi’s της δεκαετίας του ’40, όπου ο μικρόσωμος, ξοφλημένος στιχουργός Λόρενζ Χαρτ απέχει μια ανάσα από μία ακόμη αλκοολική κατάρρευση και εξαπολύει σκέψεις και τύψεις, απίθανα ευφυολογήματα και τη σπάνια τέχνη του ακούειν, πικρές αλήθειες και κομψά αμφίσημες φιλοφρονήσεις στον παλιό του συνεργάτη Ρίτσαρντ Ρότζερς, σε φίλους και περαστικούς θαμώνες και κυρίως στον εαυτό του, ασφυκτιώντας από λύπη, απωθημένα, στιγμιαία τινάγματα πίσω στο ένδοξο παρελθόν και μια αχνή, λαμπερή επιφύλαξη για το μεγαλείο που δεν θα έρθει ποτέ.
Θλιμμένος και υπερήφανος, υπερόπτης και αξιολύπητος ταυτόχρονα, ο Ίθαν Χοκ δίνει ρεσιτάλ στον ρόλο του ετοιμοθάνατου θρύλου και είναι η σοβαρότερη απειλή για το Όσκαρ πρώτου ρόλου που ονειρεύεται μεγαλόστομα ο Τίμοθι Σαλαμέ».
