ΠΕΡΠΑΤΟΥΣΑ ΠΕΡΗΦΑΝΗ πάνω στα δίπατα crocs μου, στα ακουστικά μου έπαιζε «Whatever Lola wants, Lola gets, and, little man, little Lola wants you».¹ Μέχρι να φτάσω στην Πατησίων συνάντησα κι άλλα περήφανα πλάσματα που τα συναντώ και τους δώδεκα μήνες του χρόνου σε στέκια και γειτονιές στον ίδιο αθηναϊκό queer trans κύκλο.
Ναι, υπάρχουν ακόμα αυτά τα πλάσματα που δεν βγαίνουν από τις φωλιές τους μόνο τον Ιούνιο, που νιώθουν υπερηφάνεια χωρίς χορηγίες, χωρίς να έχουν «ΛΟΑΤΚΙ μαγαζιά», και κατεβαίνουν σε πορείες για τη Γάζα, για τα Τέμπη για τα εργασιακά, για τα ακριβά ενοίκια, ακόμα και χωρίς rainbow σημαία. Τα έχω δει με τα ίδια μου τα μάτια, σας το ορκίζομαι!
«Καλημέρα, φιλενάδα, τι κάνεις; Όλα καλά;» Κάποιες φορές η κουβέντα μας παίρνει σοβαρές προεκτάσεις.
«Δεν σε είδα στο Τζούντιθ Μπάτλερ».
«Δούλευα, αγάπη», απαντώ, ενώ στην πραγματικότητα πέρασα από τη Δημοτική Αγορά Κυψέλης τρέχοντας, χαιρέτησα από μακριά κι έτρεξα να προλάβω το ραντεβού μου με τον Γ. Είχαμε κανονίσει session με θέμα «mounted triangle». Αποφεύγω να βγάλω τα γυαλιά ηλίου μου καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας, όπως αποφευγω τις ακαδημαϊκές προσεγγίσεις του φύλου και της σεξουαλικότητας όσο μπορώ, δεν είναι πάντα εύκολο. Έχω «μολυνθεί» κι εγώ στο ποσοστό που μου αναλογεί.
Περήφανα περνάω από τη Γλάδστωνος και οραματίζομαι το μνημείο που χρωστάμε στον Ζακ Κωστόπουλο/Zackie Oh. Καμία θεσμική νίκη και κανένα Ρride δεν μπορεί να σβήσει τέτοια ντροπή για την Αθήνα.
«Δεν τη νιώθω δικιά μας. Δεν μιλάει με εμάς αλλά μιλάει για εμάς» λέω και διασχίζω την Πατησίων τρέχοντας για να προλάβω το 608 Γαλάτσι - Ακαδημία - Νεκροταφείο Ζωγράφου. Η εξάτμισή του με επανέφερε στην πραγματικότητα. Κάδοι σκουπιδιών που ξεχειλίζουν αθηναϊκά απόβλητα, παραπήγματα αστέγων στο παρκάκι, μια σεξεργάτρια στο παγκάκι μέσα στην ντάλα του μεσημεριού και στη στάση «Λυσιατρείο», στην ουρά, περιμένουμε να επιβιβαστούμε όσο αποβιβάζονται καρότσια με μωρά, λευκά μωρά και μαύρα μωρά.
Πριν προλάβω να πιάσω τη χειρολαβή, σκάνε μπροστά μου οι ελεγκτές. Τρεις μαζί, ζωή να έχουνε! Αυτό μας έλειπε και αυτό μας άξιζε μέσα στα ΜΜΜ της Αθήνας. Περήφανα επιδεικνύω την κάρτα μου και περήφανα κατεβαίνω στη Βικτώρια, χορτασμένη από στρίμωγμα και παρενόχληση. Ψεκάζομαι με αντηλιακό με άρωμα καρύδα να ξορκίσω το καλιαρντό το μάτι. Στις επόμενες στάσεις των λεωφορείων προς Ομόνοια κι άλλοι άστεγοι, κι άλλοι τουρίστες, εγώ παρφουμαρισμένη και αγέρωχη αναρωτιέμαι αν είμαι η μόνη που βιάζεται. Σπάνια συναντώ λόκαλς στην Πατησίων. Μάλλον δεν θέλουν ούτε να τη βλέπουν ή τη διασχίζουν τρέχοντας με κάποιο όχημα.
Όλες, όλοι, όλα στον ίδιο κύκλο του κέντρου της Αθήνας, λες και μας τη χάρισαν την πόλη, να την πάρουμε και να την κάνουμε ό,τι θέλουμε, αλλά εμείς εγκλωβιστήκαμε σαν χάμστερ στις διαδρομές του ιστορικού κέντρου.
Περήφανα περνάω από τη Γλάδστωνος και οραματίζομαι το μνημείο που χρωστάμε στον Ζακ Κωστόπουλο/Zackie Oh. Καμία θεσμική νίκη και κανένα Ρride δεν μπορεί να σβήσει τέτοια ντροπή για την Αθήνα.
Στην πλατεία Ομονοίας συναντάω μια άλλη φιλενάδα. «Δεν σε είδαμε στην Arca». «Αγάπη, στηρίζω Sevdaliza», απάντησα για ένα μπιφ που ακόμα βρίσκεται σε πρώιμο στάδιο, αλλά είναι θέμα χρόνου να αρχίσουμε να χωριζόμαστε σε ομάδες και στρατόπεδα.
«Αχ, εσείς οι μιλένιαλ, όλα τα ξέρετε». Τι να της πω; Ότι είχα κανονίσει με τον Γ. δεύτερο session με θέμα «closed guard»; Δεν ξέρω τίποτα, απλώς έχω έναν χρυσό κανόνα: αν, προκειμένου να αντέξω ένα event, πρέπει να «κουμπωθώ», δεν πάω πουθενά. Αράζω στο σπίτι με τη Σουσού και μαγειρεύω καρμπονάρες μέχρι να ξεπεράσω το fomo.
Στον πεζόδρομο της Αιόλου τα φορτηγά σε ουρά ανάμεσα σε υφασματάδικα και ταχυφαγεία. Περήφανη εγώ προσπερνάω τα πλήθη, στρίβοντας τσιγάρο, απαντώντας σε dm στο Instagram και στο Τinder. Με την ίδια άνεση απαντώ στη λογίστριά μου και στη δικηγόρο μου. Απαντώ στους οδηγούς που μου κορνάρουν. Είμαι η βασίλισσα του multitasking κι έχω μια καλή απάντηση για όλα, κυρίως γι’ αυτά που θέλω να αποφύγω ή να αναβάλω – αλλά πάντα απαντώ.
Και είναι και αυτό ένα εργαλείο επιβίωσης που μου έμαθε η ζωή: να διαθέτω απαντήσεις, να θυμάμαι προθεσμίες και επετείους, αν και αυτό με τις επετείους μπορεί να είναι και ελάττωμα. Θα ήθελα να βγω με ένα μικρόφωνο, όπως κάνουν στα ρεπορτάζ των δελτίων ειδήσεων, ανήμερα των εθνικών εορτών, έξω από τα πανεπιστήμια, και να ρωτήσω «τι γιορτάζουμε σήμερα;». Να ρωτήσω τον κόσμο που κατεβαίνει στα Ρride αν ξέρει γιατί γίνονται ακόμα τα Ρride, αν ξέρει πού είναι το Stonewall και αν έχει καταλάβει γιατί η υπερηφάνεια μας ακόμα αγνοείται.
(1) Richard Adler/Jerry Ross
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
