ΞΕΡΩ ΜΟΝΟ ΤΗ γνωστή και τη Βέρα από Το δέρμα που κατοικώ του Αλμοδόβαρ. Ξέρω πολλές τρανς γυναίκες που πληρώνουν «μαύρα» τις επεμβάσεις τους και αναγκάζονται να συγκεντρώνουν το ποσό μέσω crowdfunding στο διαδίκτυο, γιατί τα ασφαλιστικά ταμεία δεν τις καλύπτουν.
Δεν ξέρω καμία τρανς γυναίκα που να αποφάσισε να κάνει φυλομετάβαση γιατί καταζητείται ως πρώην νονός της νύχτας, ξέρω μία που έκανε φυλακή ως «Χαράλαμπος», αλλά δεν μεταμορφώθηκε μετά την αποφυλάκισή της. Έβαλε την περούκα και επέστρεψε στη λεωφόρο Καβάλας, όπου συνέχισε τη ζωή της ως «Αλόμα». Αλλά, οk, η τέχνη είναι τέχνη, δεν μας χρωστάει κιόλας.
Η ιστορία της Εμίλια Πέρεζ κέρδισε 13 υποψηφιότητες στα Όσκαρ την ίδια περίοδο που στις ΗΠΑ ο Τραμπ «κόβει» τα μπάτζετ για την τρανς υγειονομική περίθαλψη και αναστέλλει τη νομική αναγνώριση ταυτότητας φύλου.
Εν τω μεταξύ, δεν έχω καμία διάθεση να δω την ταινία και γενικότερα δεν έχω καμία διάθεση να πάω σινεμά, σε βαθμό που σκέφτομαι να οργανώσω ιδιωτικές προβολές Ντέιβιντ Λιντς στο σαλόνι μου γιατί δεν άντεξα να πάω σε καμία από τις προβολές του Φεβρουαρίου.
Δεν λέω, δύσκολη υπόθεση το multi tasking, αλλά το να «επιβάλεις» την εποχή του ΜeΤoo, της woke κουλτούρας και του γρήγορου cancel ένα άτομο που έχει εκφράσει δημόσια ρατσιστικό λόγο ως «φάρο» της ΛΟΑΤΚΙ+ συμπερίληψης δεν δικαιολογείται.
Έκανα όμως το απαραίτητο research και εντόπισα αφενός ότι τρώει κράξιμο από παντού ως «η χειρότερη ταινία» και αφετέρου ότι η παρουσία του συμβόλου της τρανς ορατότητας Σοφία Κάρλα Γκασκόν, παρά την καριέρα της πριν από τη φυλομετάβαση, στη συγκεκριμένη παραγωγή λειτούργησε ως industry plant και κράχτης. Και μάλιστα πολύ πρόχειρα «φυτεμένος», γιατί μόνο ένας ανόητος παραγωγός δεν θα έκανε έρευνα στα σόσιαλ μίντια μιας πρωταγωνίστριας προτού την προμοτάρει ως σύγχρονη τρανς θεά.
Άσχετα όμως από το σκάνδαλο και την καλλιτεχνική της αξία, είναι η Εμίλια Πέρεζ μια ταινία ενδυνάμωσης της τρανς κοινότητας στις ΗΠΑ και παγκοσμίως; Δεν λέω, δύσκολη υπόθεση το multi tasking, αλλά το να «επιβάλεις» την εποχή του ΜeΤoo, της woke κουλτούρας και του γρήγορου cancel ένα άτομο που έχει εκφράσει δημόσια ρατσιστικό λόγο ως «φάρο» της ΛΟΑΤΚΙ+ συμπερίληψης δεν δικαιολογείται.
Και πες ότι τα φαρμακερά tweets για τη Σελένα Γκόμεζ ήταν όντως fake, όπως δήλωσε η ίδια η Κάρλα Σοφία με δάκρυα στα μάτια. Η χοντροφοβία προς την Αντέλ; Η λεσβοφοβία προς τη Μάιλι Σάιρους; Τα ρατσιστικά υπονοούμενα για τη μουσουλμανική κοινότητα της Ισπανίας και άλλα τόσα;
Το τρανς αφήγημα του φαβορί των Όσκαρ έσκασε σαν rainbow πυροτέχνημα στα χέρια αυτών που το άναψαν, και πολύ καλά τους έκανε. Και όσο στις ελληνικές παραγωγές η τρανς ορατότητα «αγνοείται», στις παρέες δεν συζητάμε πια για μια εξαιρετική ταινία ή παράσταση με κουίρ και τρανς ρόλους αλλά για μια ταινία ή παράσταση με κουίρ ή τρανς «ταμπέλα», δηλαδή πρόμο.
Σαν να μην έχει σημασία τι είναι καλό και τι όχι, και αρκεί το κουίρ τρανς baiting, ακόμα και μεταξύ μας! Η κουίρ τρανς κουλτούρα είχε και έχει κώδικα για το γούστο, τη μουσική, τα στέκια, την πολιτική, τον έρωτα κ.λπ., η βιομηχανία του θεάματος όμως δεν έχει. Και δεν έχει και χρόνο να την καλλιεργήσει, έχει μόνο χρήμα για διαφήμιση και ανυπομονησία για sold out.
Αν η Εμίλια Πέρεζ είναι μια ταινία που θα αφήσει το στίγμα της στην ιστορία του κουίρ τρανς κινηματογράφου δεν το τζινάβω, τζινάβω όμως πως αν η Σοφία Κάρλα ήταν «θεά» και όχι «απογοήτευση», θα της το συγχωρούσαμε. Όχι τον ρατσισμό, ίσως τα υπόλοιπα.
Όπως συγχωρούμε και τις λόκαλ «Εμίλια Πέρεζ» όταν τους ξεφεύγουν τα μισογύνικα και τρανσφοβικά κατάλοιπα της εποχής πριν από την πολιτική ορθότητα και τα gender poltics. Γιατί ξέρουμε ότι έζησαν τις επιχειρήσεις «Αρετή» και το ανθρωποκυνηγητό της κοινωνίας σχεδόν όλη τους τη ζωή. Γιατί μετράει το ότι το εκπαιδευτικό σύστημα τους έκλεισε την πόρτα. Τις συγχωρούμε ακόμα και για τα αμήχανα ξεκατινιάσματα από την τηλεοπτική σταδιοδρομία στα ’90s και στα ’00s μέχρι τα live στο TikΤok. Γιατί αυτό που μας έδωσαν, είτε ήταν τραγικό είτε κωμικό, ήταν αληθινό και μας «τάισε». Η πρόεδρος του Σωματείου, η υποψήφια βουλεύτρια, η ηθοποιός, το σούπερ μοντελ, η συγγραφέας, η ακτιβίστρια, η σεξεργάτρια.
Τελικά, ξέρω όχι μόνο μία αλλά καμιά εικοσαριά «Εμίλια Πέρεζ» στην Αθήνα και άλλες τόσες εκτός. Με τις περισσότερες έχουμε πιει και καφέ και μπορεί να μην κάνουμε παρέα, αλλά θα τις συγχωρούσα όλες γιατί σε όλες αξίζει Όσκαρ επιβίωσης.
To άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
Το νέο τεύχος της LiFO δωρεάν στην πόρτα σας με ένα κλικ.
