ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΑΠΟΓΕΥΜΑ, η Ελλάδα καίγεται και οι πυροσβέστες δεν μας φτάνουν, θέλουμε κι άλλους. Η Αθήνα βράζει, η Σαλονίκη γιορτάζει την ευρωπαϊκή υπερηφάνεια. Ούτε τα Ρride μάς φτάνουν. Θέλουμε κι άλλα.
Εγώ, ως μία από τις τελευταίες εναπομείνασες της Αθήνας, πορεύομαι μόνη και περήφανη στην οδό Αθηνάς. Τα πλακάκια του πεζοδρομίου ζεματάνε, αλλά έχω μάθει να αποφεύγω την υψηλή θερμοκρασία τους και τις κατσαρίδες που μπαινοβγαίνουν τρέχοντας στα φρεάτια. Φοράω δεκάποντες πλατφόρμες! Αν τις αντέχεις, φιλενάδα, φόρα τες κι εσύ, αλλά, αν δεν τις αντέχεις, δεν σου το συνιστώ!
Αν κάνεις το λάθος να σκουντουφλήσεις –αρχικά δεν χώρας να πέσεις γιατί θα πέσεις πάνω στους τουρίστες και θα σε κατηγορήσουν και για ρατσιστική επίθεση, αφετέρου, πριν σηκωθείς, θα σε έχουν «γδύσει» οι pickpockets– ειδικά στα πέριξ της Βαρβακείου που κυλάει το θαλασσινό νερό από την Ψαραγορά, κάνε πιρουέτα και πέσε στην άσφαλτο! Με το δίχαλο, αγαπημένη μου Γκούντρουν, και θα καείς και τη μικρή Τερέζα θα την πάρεις σπίτι σου.
Κλείσαμε με το αγγλόφωνο τραπέζι, στο διπλανό, το ελληνόφωνο, κάθονται η Δήμητρα της Λέσβου, η Νανά, η Έμιλυ Βουκελάτου, η Άννα Ιβάνκοβα, η Σόνια… ως και η Αλόμα ξύπνησε από τον βαθύ τον ύπνο.
Ο αθηναϊκός ουρανός είναι γαλανός με γκρι αποχρώσεις κι ένα ντουμάνι μαύρου καπνού μυρίζει πια καμένο ντεκαπάζ, καθώς περνάω σχιστά από τιγκαρισμένους σκουπιδοτενεκέδες με κλειστή τη μύτη και θέα την Ακρόπολη μονολογώντας «αχ και να ήμουν για μια ημέρα δημαρχίνα!». Άστεγοι και ρακοσυλλέκτες γεμίζουν σακούλες και καρότσια σούπερ μάρκετ με ό,τι δεν πρόλαβε να καταναλώσει η μεγάλη τουριστική πρωτεύουσα της Ευρώπης.
Στάση στο περίπτερο, νερό! Καθώς ξεδιψάω, κοιτάζω ξανά το ντουμάνι στον ουρανό λες και θα καταλάβω πού καίει η φωτιά, η αγεωγράφητη λόκαλ! Μέσα στο βουητό των κομπρεσέρ, των αυτοκινήτων και των ηλεκτρικών πατινιών που τρέχουν πιο γρήγορα και πιο ύπουλα από τη μικρή Τερέζα, ακούω έναν απόκοσμο και συνάμα γνώριμο ήχο.
Μήπως λιποθύμησα εκεί στην Αθηνάς και Κακουργιοδικείου γωνία, καθώς είχα πιάσει την κουβέντα με έναν οδηγό φορτηγού που μου φώναξε «πού τραγουδάς απόψε, κουκλάρα μου;». Και τώρα μόλις ξύπνησα γυμνή και ταπί στα ράντζα του Ευαγγελισμού και ακούω τους ύμνους των Αγγέλων που δεν έχουν φύλο;
Κι όμως, είμαι ζωντανή, όρθια και ενυδατωμένη και αυτόν τον ήχο τον ξέρω καλά. Τα κόκαλα της Sylvia Rivera τρίζουν και δεν είναι μόνα τους, τρίζουν και τα κόκαλα της Marsha Johnson. Ξανακολλάνε τα κομμένα τους φτερά και πετάνε παρκούρ από ταράτσα σε ταράτσα. Τελικά, κάθονται σε ένα τραπεζάκι, όπως βλέπεις την Ακρόπολη, τρίτο σύννεφο αριστερά. Ανάβουν τσιγάρα, βγάζουν κινητά από τα σάβανα και αρχίζουν το σκρολάρισμα. Γιατί τους το σφύριξαν το μαντάτο στον άλλο κόσμο ότι στην αγαπημένη μας Σαλονίκη, ανήμερα του Europride, μια «δικιά» μας, η Ντιόνα η Ντάλας, φούνταρε από τον πέμπτο όροφο και περιμένουν να ακούσουν από τα μεγάφωνα ενός λεπτού σιγή στη μνήμη της. Άρα και στη μνήμη τους.
Στο ντουέτο Sylvia - Marsha προστίθεται και η Divine με τουρμπάνι και βλεφαρίδα κάγκελο! Κλείσαμε με το αγγλόφωνο τραπέζι, στο διπλανό, το ελληνόφωνο, κάθονται η Δήμητρα της Λέσβου, η Νανά, η Έμιλυ Βουκελάτου, η Άννα Ιβάνκοβα, η Σόνια… ως και η Αλόμα ξύπνησε από τον βαθύ τον ύπνο.
Τελευταία προσθήκη στο ελληνόφωνο τραπέζι η Μαρίνα Γαλανού μαζί με την Ντιόνα. Στο πλήκτρα η Sophie παίζει ψυχεδελικά ακυκλοφόρητα κομμάτια, στο dancefloor η Zackie Oh! Το Σάββατο τις βρήκε στο ίδιο τραπέζι, στο ίδιο σύννεφο, στην ίδια παρέα, ξημέρωσε Κυριακή.
Κανένα νέο από τη Σαλονίκη, μούγγα στη στρούγκα πέρασε όλο το τριήμερο. Σαν να μην ήταν μία από εμάς. Δεν είπαν ούτε το όνομά της. Άραγε ήταν τόσο μεγάλη η χαρά και ο θρίαμβος της διοργάνωσης που ξέχασαν ότι τον μήνα Ρride, όπως σε όλα τα Ρride, θυμόμαστε την εξέγερση του Stonewall του 1969; Είναι τόσο λυμένα όλα για τη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα και κεκτημένο το δικαίωμα στη λήθη;
Η Σαλονίκη δεν βρήκε ούτε ένα λεπτό σιγής για να χωρέσει την Ντιόνα. Την Κυριακή το βράδυ το τρίτο σύννεφο αριστερά ήταν άδειο.
Πετώντας πάνω από το Καραμανδάνειο Νοσοκομείο σκόρπισαν γκλίτερ για να γιορτάσουν το εξιτήριο ενός δεκαπεντάχρονου που γλίτωσε. Άφησαν τα φτερά τους να πέσουν στον δρόμο για όποιον τα χρειάζεται. Και ξέχασαν αυτούς που τις ξέχασαν.
Τρίτος χρόνος χωρίς Ρride στην Πάτρα.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
