Μετά τους δασμούς, σειρά έχει το Αλκατράζ. Ο Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε την Κυριακή (4/5) πως η πιο διάσημη φυλακή στον κόσμο πρόκειται να επαναλειτουργήσει για «επικίνδυνους και υπότροπους εγκληματίες».
Σήμερα η πρώην φυλακή η οποία στεγάζεται σε ένα μικρό νησί στον Κόλπο του Σαν Φρανσίσκο της Καλιφόρνιας λειτουργεί ως τμήμα του Εθνικού Ψυχαγωγικού Πάρκου της περιοχής και αποτελεί δημοφιλή τουριστικό προορισμό.
Αλκατράζ: Οι λόγοι που οδήγησαν στο οριστικό κλείσιμο
Οι τελευταίοι κρατούμενοι αποχώρησαν από το Αλκατράζ το 1963.
Έναν χρόνο νωρίτερα, ο γενικός εισαγγελέας των ΗΠΑ Ρόμπερτ Φ. Κένεντι είχε διατάξει το οριστικό κλείσιμο της φυλακής. Οι λόγοι αφορούσαν κυρίως το κόστος λειτουργίας αλλά και προβλημάτων που είχαν προκύψει σχετικά με τη διαχείριση της φυλακής.
Η φυλακή του Αλκατράζ ήταν εξαιρετικά ακριβή στη συντήρηση. Η απομακρυσμένη τοποθεσία της έκανε τη μεταφορά υλικών και τη συντήρηση των υποδομών πολύ δύσκολη και δαπανηρή.
Η εφημερίδα Chronicle το 1962 ανέφερε ότι το κόστος στέγασης των κρατουμένων στο Αλκατράζ ήταν 13 δολάρια την ημέρα, όταν ο μέσος όρος στις υπόλοιπες φυλακές ήταν 5 δολάρια την ημέρα.
«Είναι πολύ πιο ακριβό να ταΐζεις κρατούμενους εκεί απ’ ό,τι σε οποιαδήποτε άλλη ομοσπονδιακή φυλακή», είχε δηλώσει τότε ο εισαγγελέας Κένεντι.
Οι υποδομές της φυλακής ήταν σε πολύ κακή κατάσταση γεγονός που καθιστούσε τις συνθήκες διαβίωσης των κρατουμένων σχεδόν άθλιες.
Η απόδραση
Οι ανησυχίες για το κόστος του Αλκατράζ είχαν εκφραστεί από την εποχή που χτίστηκε και άνοιξε στις 13 Οκτωβρίου 1933.
Ωστόσο, αυτό που επιτάχυνε την απόφαση για το κλείσιμο της φυλακής ήταν μια απόδραση. Τρεις κρατούμενοι διέφυγαν από το Αλκατράζ στις 12 Ιουνίου 1962, σκάβοντας μέσα από τους εύθραυστους τοίχους με κουτάλια και επιπλέοντας από το νησί με μια αυτοσχέδια σχεδία. Δεν εντοπίστηκαν ποτέ.
Λίγες μέρες αργότερα, ο δήμαρχος του Σαν Φρανσίσκο, Τζορτζ Κρίστοφερ, ζήτησε το κλείσιμο της φυλακής.
«Η πρόσφατη απόδραση από το Αλκατράζ από τρεις κρατούμενους, καθώς και τα επακόλουθα γεγονότα», έγραψε ο Κρίστοφερ, «έχουν αποκαλύψει ότι αυτή η φυλακή βρίσκεται σε κατάσταση παρακμής και μπορεί να χρειαστεί έως και 5 εκατομμύρια δολάρια για την αποκατάστασή της».
Το Αλκατράζ έπαψε να αποτελεί ένα απόρθητο φρούριο. Η φθορά των υποδομών και η ευρηματικότητα των κρατουμένων προκαλούσαν ανησυχίες ότι η φυλακή μπορεί να ήταν πιο ευάλωτη από τα σύγχρονα χερσαία σωφρονιστικά ιδρύματα. Έξι μήνες μετά την απόδραση του Ιουνίου 1962, ο κρατούμενος Τζον Πολ Σκοτ κατάφερε να κολυμπήσει τρία μίλια και συνελήφθη στην ακτή.
«Το Αλκατράζ δεν έκανε καλό σε κανέναν»
Αλλά ο βασικότερος λόγος που αναφέρθηκε τότε για το αβέβαιο μέλλον του Αλκατράζ δεν είχε να κάνει με το κόστος ή την δυνατότητα απόδρασης.
Το Αλκατράζ είχε μέγιστη χωρητικότητα μόνο 336 κρατουμένων, και κατά τη διάρκεια της 30χρονης ιστορίας του φιλοξένησε συνολικά 1.576 κρατούμενους. Οι μεγαλύτερες πολιτειακές και ομοσπονδιακές φυλακές στις ΗΠΑ σήμερα φιλοξενούν περισσότερους από 5.000 ανθρώπους.
Η κάλυψη της τελευταίας ημέρας της φυλακής από την εφημερίδα Chronicle στις 21 Μαρτίου 1963, ενίσχυσε τη δημοτικότητα της απόφασης να κλείσει, από την πλευρά όλων των εμπλεκόμενων - πολιτικών, σωφρονιστικών υπαλλήλων και των τελευταίων 27 κρατουμένων που απομακρύνθηκαν με βάρκες για να μεταφερθούν σε άλλες φυλακές.
Ο Frank C. Weatherman, ο τελευταίος κρατούμενος που αποχώρησε, έδωσε ίσως τον καλύτερο επίλογο στην ιστορία της φυλακής.
«Το Αλκατράζ δεν έκανε καλό σε κανέναν», δήλωσε.
Πληροφορίες από San Francisco Chronicle
