Κοιτάζοντας τον προγραμματισμό των επόμενων εβδομάδων, θα μπορούσαμε να ξεκινάμε κάθε φορά το καθιερωμένο κείμενο για τις ταινίες της εβδομάδας με το αξίωμα «ουκ εν τω πολλώ τω ευ».
Τα εισιτήρια ακολουθούν καθοδική πορεία σε σχέση με τους δυο προηγούμενους μήνες και το παρελθόν έχει αποδείξει ότι η απάντηση δεν είναι ποτέ η αύξηση της ποσότητας των κυκλοφοριών, μα οι εταιρείες διανομής επιμένουν να φορτώνουν τις αίθουσες με υπέρογκο αριθμό νέων ταινιών.
Το υποψήφιο για Όσκαρ Διεθνούς Ταινίας The Girl with the Needle θα συζητηθεί πολύ και θα διχάσει. Είναι γυρισμένο με εντυπωσιακή, υψηλού contrast ασπρόμαυρη φωτογραφία, αλλά στηρίζεται πεισματικά στην καλλιγραφία της φρίκης και της μιζέριας, έχοντας και μια σκηνή που δίνει ηρωικές διαστάσεις σε έναν χαρακτήρα που ούτε τις κέρδισε, ούτε τις δικαιούται, στο όνομα επιφανειακής απόδοσης κοινωνικών ευθυνών. Δείτε το για να μπορείτε να το συζητήσετε - η συζήτηση μετά είναι ένας από τους λόγους που πηγαίνουμε σινεμά άλλωστε.
Το Julie Keeps Quiet μάς βάζει στη θέση μιας νεαρής τενίστριας, πιθανού θύματος συστηματικής παρενόχλησης, που προσπαθεί να καταλάβει τι της συμβαίνει, να ζυγίσει συμπεριφορές και να λογαριάσει το προσωπικό κόστος, έχοντας να εξηγήσει τη σιωπή της απέναντι σε διάφορους καλοθελητές. Ο φακός την ακολουθεί παντού και η πίεση που αισθάνεται μεταφράζεται σε δύσθυμο κινηματογραφικό τόνο, σε μια πάρα πολύ ενδιαφέρουσα ταινία, υποψήφια για το φετινό βραβείο LUX.
Στο Last Showgirl η Πάμελα Άντερσον παίρνει την ευκαιρία που δεν της δόθηκε ποτέ και την αξιοποιεί στο έπακρο, στο Last Breath μια αληθινή ιστορία εμπνέει μια υδάτινη περιπέτεια, ενώ το William Tell συγκεντρώνει διεθνές καστ και ψυχαγωγεί, ως κινηματογραφικό ανάλογο των «Κλασικών Εικονογραφημένων».
Στη Lula Le Blanc ο Στέργιος Πάσχος επιστρέφει σε πιο τρυφερούς τόνους μετά την ατέλειωτη κούρσα του Τελευταίου Ταξιτζή, στη Vittoria μια Ιταλίδα κομμώτρια τα βάζει με θεούς και δαίμονες για να προσθέσει μια κόρη στην πενταμελή οικογένεια της, την ίδια ώρα που ο Σιλβέστερ Σταλόνε προσθέτει ακόμα μια ταινία αμφιβόλου ποιότητας στο βιογραφικό του με το Alarum, το οποίο δεν πραγματοποίησε δημοσιογραφική προβολή. Επίσης, οι μικροί μας φίλοι και οι ενήλικοι συνοδοί τους αποκτούν ακόμα μια επιλογή με το Gracie and Pedro.
Τέλος, η αποκατεστημένη 4Κ κόπια του Seven, πάνω στην οποία δούλευε ψυχαναγκαστικά επί μήνες ο Ντέιβιντ Φίντσερ, σουλουπώνοντας και ρετουσάροντας ακόμα και λεπτομέρειες που δεν πιάνει το (μέσο) ανθρώπινο μάτι, προβάλλεται και στη χώρα μας και επιβεβαιώνει ότι το δυσοίωνο, μουχλιασμένο όραμα του Αμερικανού σκηνοθέτη παραμένει αγέραστο κι εξίσου υποβλητικό.
