Η Maria του Πάμπλο Λαραϊν έρχεται να προστεθεί σε έναν μάλλον υπέρογκο αριθμό αξιόλογων δημιουργιών που απευθύνονται στο ενήλικο κοινό και τρώγονται μεταξύ τους στα ταμεία αυτή την περίοδο.
Η ταινία κλείνει μια τριπλέτα βιογραφιών από τον Χιλιανό σκηνοθέτη –ο Neruda είναι διαφορετική περίπτωση– με διάσημες γυναίκες, ευρισκόμενες υπό πίεση, σε αναζήτηση του προσωπικού τους χώρου και, στην περίπτωσή μας, της προσωπικής τους φωνής. Για τον υπογράφοντα, ο φαντασματικός τρόπος του Λαραϊν αρμόζει περισσότερο σε μια ιστορία τοποθετημένη στις τελευταίες μέρες μιας ζωής. Ποικίλλουν οι απόψεις αν είναι η καλύτερη εκ των τριών, αλλά όλοι συμφωνούν ότι είναι η πιο προσβάσιμη σε ένα ευρύτερο κοινό.
Το Wicked, το πρώτο μέρος της κινηματογραφικής μεταφοράς του δημοφιλέστερου μιούζικαλ του 21ου αιώνα, θριάμβευσε στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού και έρχεται για να προσφέρει χαρά και στα μέρη μας. Οι δημιουργοί αύξησαν κατά πολύ το διαλογικό μέρος, για να κατευνάσουν αλλεργικούς στα μιούζικαλ, η Αριάνα Γκράντε αποδεικνύεται κωμικό ταλέντο και η κινηματογραφική μελωδία αυτής της διασκευής κυλά ευχάριστα και χειροποίητα, τουλάχιστον μέχρι την ψηφιακή χασμωδία του (πρόσκαιρου) φινάλε.
Κυκλοφορούν ακόμα το Weekend in Taipei, με τον Λουκ Έβανς σε περιπέτεια τύπου Λικ Μπεσόν, το Occupied City, μια σαφώς πολύ καλύτερη και πιο ενδιαφέρουσα (αν και επαναλαμβανόμενη) ταινία του Στιβ ΜακΚουίν από το Blitz, που προβάλλεται μέσω του Apple TV+, και, για τους μικρούς μας φίλους, η μεταγλωττισμένη οικογενειακή κωμωδία με τον ελληνικό τίτλο Το Βράδυ που ο Μπαμπάς μου έσωσε τα Χριστούγεννα.
