Μια ακόμη μαρτυρία για το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη αποτυπώνει τα όσα έζησαν οι επιβάτες της αμαξοστοιχίας και κατόρθωσαν να βγουν ζωντανοί.
Όπως αναφέρει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο Θεόδωρος Κατσιούλης καθόταν στη θέση 41 στο τρίτο βαγόνι, την στιγμή της σύγκρουσης των δύο αμαξοστοιχιών στα Τέμπη, με τον ίδιο να χάνει προς στιγμήν τις αισθήσεις του. Όταν άνοιξε τα μάτια του, όπως εξομολογείται, ήταν σαν να είδε τον θάνατό του.
«Μόλις άνοιξα τα μάτια μου, είδα τον θάνατο μου. Ήμουν πεσμένος στο έδαφος, χτυπημένος, παντού είχε σκοτάδι. Έκανα την προσευχή μου», αφηγείται στο Αθηναϊκό/Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο Θ. Κατσιούλης.
«Το βαγόνι», συνεχίζει, «τυλίχθηκε στις φλόγες. Είχε παντού καπνό, δεν μπορούσα να αναπνεύσω, ακόμα με δυσκολία αναπνέω. Ένας νεαρός προσπαθούσε να σπάσει το παράθυρο, όταν τα κατάφερε με ένα σίδερο, σηκώθηκα για να πηδήξω να βγω από εκεί. Όταν πλησίασα, είδα πως ήμασταν πολύ ψηλά νόμιζα πως ήμασταν σε γέφυρα», τόνισε.
Τέμπη: Νοσηλεύτηκε με μικροκατάγματα στο κεφάλι, ενώ έσπασε και τη μύτη του
Ο Θεόδωρος Κατσιούλης είναι πολυτραυματίας και νοσηλεύτηκε για τρεις ημέρες στο γενικό νοσοκομείο Λάρισας. Υπέστη μικροκατάγματα στο κεφάλι, έσπασε τη μύτη του, ενώ το σώμα του είναι γεμάτο μώλωπες και εκδορές από τα τζάμια που έσπασαν και τον τραυμάτισαν.
Αυτό που εστιάζει κατά την εξομολόγησή του είναι οι αντιδράσεις όσων έσπευσαν να βοηθήσουν. «Όλοι προσπαθούσαν να βοηθήσουν», λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ και συνεχίζει με διάφορες μικρές ανθρώπινες ιστορίες εν μέσω δραματικών σκηνών: «Μέσα στο σκοτάδι άκουσα τη γυναίκα που καθόταν δίπλα μου, να μου ζητάει να βοηθήσω τα παιδιά της. Τους είχα δει που χαιρετούσαν τον πατέρα τους κατά την επιβίβαση. Πήρα το ένα παιδί στα χέρια, ήταν χλωμό, φοβισμένο και το κράτησα από τα χέρια. Του είπα να μην φοβάται και να πηδήξει από το παράθυρο. Το ίδιο έκανα και με το δεύτερο παιδί. Όλοι βοηθούσαμε, κανένας δεν σκέφτηκε μόνο τον εαυτό του».
Με βουβό πόνο αντιμετωπίζει τις ερωτήσεις για τους συνεπιβάτες του, που κάθονταν στις πρώτες θέσεις του βαγονιού. «Τους έβλεπα λίγα λεπτά πριν και μετά τη σύγκρουση. Όταν άνοιξα τα μάτια και αντίκρισα τη φωτιά, τρελάθηκα. Δεν το πίστευα πως δεν υπήρχαν, είχαν εξαϋλωθεί. Δεν υπάρχουν λόγια. Είναι τραγωδία», καταφέρνει να ψελλίσει.
«Δεν έχω κλείσει μάτι όλες αυτές τις ημέρες, δεν μπορώ να ηρεμήσω, δεν μπορώ να βγάλω τις εικόνες που αντίκρισα από το μυαλό μου. Άναψα μια λαμπάδα και προσεύχομαι για τους ανθρώπους που χάθηκαν τόσο άδικα», καταλήγει ο κ. Κατσιούλης.
Με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ
