Λίγα βιβλία μ' έχουν συγκλονίσει κι επηρεάσει τόσο όσο «Η Κασσάνδρα και ο Λύκος» της Μαργαρίτας Καραπάνου. Απ' την πρώτη παγερή σελίδα μέχρι την τελευταία, η καλειδοσκοπική της κατάδυση στην αγριότητα της παιδικής ηλικίας, της μνήμης και των αισθήσεων, συνθέτει κατ' εμέ έναν απ' τους σπουδαιότερους θησαυρούς της νεότερης ελληνικής λογοτεχνίας. Και, καθώς το ζήτημα της ψυχικής νόσου και η μετάπλασή της μέσα απ' την τέχνη της γραφής, είναι στοιχεία αλληλένδετα με τον βίο και τα βιβλία της Καραπάνου, όταν η μητέρα μου αυτοκτόνησε στα τέλη του 2002 - έπειτα από τριάντα χρόνια πάλης με τη διπολική διαταραχή - ο πόνος της απώλειάς της δέθηκε αυθόρμητα κι ανεξήγητα με την Κασσάνδρα, γεννώντας έναν μονόλογο που συνδύαζε πραγματικότητα και μύθο. Ελπίζω μονάχα να στάθηκα αντάξιος των περιστάσεων και των αισθημάτων.
ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ ΤΩΡΑ
Γιατί έχουμε φρύδια: Τι δείχνει η επιστήμη για τον ρόλο τους
Η Σακίρα έγραψε ιστορία στο Ρίο: Συναυλία για 2 εκατ. ανθρώπους στην Κοπακαμπάνα
AI και ψυχική υγεία: Μαρτυρίες για παραληρητικές ιδέες μετά από συνομιλίες με chatbots
Τι σήμαιναν τα σκυλιά για τους αρχαίους Μάγια;
Συμπλοκή με νεκρούς στις φυλακές Νιγρίτας: Πώς έγινε - Πήραν μέρος 10 κρατούμενοι
σχόλια