Λίγα βιβλία μ' έχουν συγκλονίσει κι επηρεάσει τόσο όσο «Η Κασσάνδρα και ο Λύκος» της Μαργαρίτας Καραπάνου. Απ' την πρώτη παγερή σελίδα μέχρι την τελευταία, η καλειδοσκοπική της κατάδυση στην αγριότητα της παιδικής ηλικίας, της μνήμης και των αισθήσεων, συνθέτει κατ' εμέ έναν απ' τους σπουδαιότερους θησαυρούς της νεότερης ελληνικής λογοτεχνίας. Και, καθώς το ζήτημα της ψυχικής νόσου και η μετάπλασή της μέσα απ' την τέχνη της γραφής, είναι στοιχεία αλληλένδετα με τον βίο και τα βιβλία της Καραπάνου, όταν η μητέρα μου αυτοκτόνησε στα τέλη του 2002 - έπειτα από τριάντα χρόνια πάλης με τη διπολική διαταραχή - ο πόνος της απώλειάς της δέθηκε αυθόρμητα κι ανεξήγητα με την Κασσάνδρα, γεννώντας έναν μονόλογο που συνδύαζε πραγματικότητα και μύθο. Ελπίζω μονάχα να στάθηκα αντάξιος των περιστάσεων και των αισθημάτων.
ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ ΤΩΡΑ
Έκρηξη στη Βιολάντα: Έφοδος του Ρουβίκωνα στο σπίτι του ιδιοκτήτη του εργοστασίου
Τροχαίο στη Ρουμανία: «Όλα τα θυμάμαι, δεν έχασα τις αισθήσεις μου» - Δύο από τους τραυματίες επιστρέφουν αύριο
Ο Μπρους Γουίλις δεν ξέρει ότι έχει άνοια: «Έχει ανοσογνωσία» λέει η σύζυγός του
Σβήσε με κυρά μου απ' τα κιτάπια σου. Από τον Στάθη Τσαγκαρουσιάνο
Έκρηξη στη Βιολάντα: Τα αίτια της τραγωδίας και όλα όσα οδήγησαν στη φονική πυρκαγιά
σχόλια