* Μακάρι, Παναγιά μου, να κουραστούν τα έρμα τα Emo να δέρνονται ή, έστω, οι «κάγκουρες», αλλιώς «τσακάλια», αλλιώς «ποντίκια», αλλιώς «τρέντιδες» που τους πλακώνουνε. Να ενωθούν οι φυλές της νεολαίας, διατηρώντας παράλληλα τα χαρακτηριστικά τους. Να βάλουν νερό στο κρασί τους οι φοιτητές, Άγιο Πνεύμα μου, μπας και βγει μια ενιαία φωνή και σωθούμε από μεταρρυθμίσεις παλαιάς κόπιας για σύγχρονα προβλήματα. Οι μεγάλοι, τώρα, ας κόψουν το λαιμό τους. Όπου στρώσανε, ας κοιμηθούν. Αλλά επειδή όλα τα παραπάνω είναι λόγια ενός τρελού και λίγη σχέση έχουν με την πραγματικότητα, ας ελπίσουμε για μερικά ρεαλιστικά (;) γεγονότα: Να ξανάρθουν οι Radiohead για συναυλία, να γίνει το free κοινότητα και όχι μόνο έντυπα, η πολιτική να φύγει από τους πολιτικούς και να επιστρέψει στους πολίτες, να μεγαλώσει το μετρό, να αποσυμφορηθεί το κέντρο, να φύγουν οι δυνάμεις ασφαλείας από τα Εξάρχεια, να γλιτώσουμε την γκαντεμιά του δίσεκτου, να φτιάξει ο δήμος καμιά πλατεία της προκοπής, να αποκτήσουν οι λέξεις διαδραστικότητα και τα αιχμηρά κείμενα υπόσταση. Μέχρι να ’ρθει το 2009. Εκεί, πάνω στο μέτρημα θα δούμε τι κερδίσαμε.
Σταύρος Διοσκουρίδης

*Πολλά κι ανάκατα που ζητάω από τον καινούργιο χρόνο: ένα ωραίο όνομα για το μωρό που τώρα με φουσκώνει, να κακαρίζει συνέχεια η Βιολέτα, να μη γίνουμε οικογενειάρχες, να τερματίσει ο Σάκης το Μαραθώνιο κάτω από 3:20’, ένα διακριτικό ήχο για το κινητό μου, να αξιωθώ να δω το Τόκιο, να διαβάσω κάτι και να πάθω πλάκα, δύναμη για το φίλο μου που έμαθε πως είναι φορέας, να ανθίσουν οι κάκτοι στο μπαλκόνι, να βρεθεί σοκολάτα που κάνει λιποδιάλυση, να συχνάζει εναλλακτικός κόσμος στο Galaxy, αυτοκίνητο που δεν τσαλακώνει στο τρακάρισμα, κάποιες εξηγήσεις σε παρεξηγήσεις, έξι τυχερά νούμερα για το Λόττο και τέλος μόνιμο αίσθημα αισιοδοξίας.
Λώρη Κέζα

*Περιμένω κι ίσως δεν περιμένω, αλλά απλώς ονειρεύομαι να είναι το 2008 η χρονιά που θα μπουν τα θεμέλια για το Εθνικό Μπαλέτο της Ελλάδας, αποδεσμευμένο από τις γραφικότητες, τις προχειρότητες και τους ερασιτεχνισμούς της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Αν η πρόσληψη της Λιν Σίμουρ το 2006 έφερε έναν αέρα αισιοδοξίας για το μέλλον του χορευτικού σχήματος της Λυρικής Σκηνής, το 2007 έμελε να γίνει η χρονιά των μεγάλων διαψεύσεων, γιατί η ίδια η Σίμουρ παραιτήθηκε πανηγυρικά, επιβεβαιώνοντας περίτρανα εκείνους που στοιχημάτιζαν υπέρ των μειωμένων καναδικών αντοχών στην παγιωμένη ελληνική νοοτροπία. Και τελικά, εάν κάτι μένει σε συσκευασία δώρου κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο, είναι μόνο ο Ίρεκ Μουχαμέντοφ, μέχρι πρόσφατα βοηθός της Σίμουρ στη Λυρική και πλέον νέος διευθυντής του Μπαλέτου της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, ο μαγικός Σπάρτακος των εφηβικών μου χρόνων, ο πρώτος χορευτής των Μπολσόι και του Βασιλικού Μπαλέτου της Αγγλίας, ένας σταρ που κατέχει την τεχνική, έχει το ταλέντο, την εμπειρία και όλο το πείσμα που χρειάζεται για να τα βάλει με το χάος και να το νικήσει. Για το 2008, χρειάζονται πολλά περισσότερα. Τα περιμένω.
Σίσσυ Καραβία

* Ελπίζω σε περισσότερες ελληνοτουρκικές συμπαραγωγές, σαν τις δύο που είδα στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, το Αυγό και το Πεπρωμένο, που ήταν έξοχες! Αναμένω μια υπέροχη τηλεοπτική τελετή έναρξης, να μας αποπλανήσουν για μια βραδιά οι Κινέζοι, και καθώς ο Δημήτρης Παπαϊωάννου ξαναδουλεύει τη Μήδειά του για το Πεκίνο, ελπίζω να την ξαναδούμε και εδώ βελτιωμένη από τα χρόνια σοφίας και πείρας που στο εν τω μεταξύ απέκτησε ο δημιουργός της. Τέλος, να βρεθεί ένας αντι-Λαζόπουλος γίνεται; Φτάνει τόση δημοκρατικότητα, τόση μεγαλοσύνη, τόση αγάπη! Φτάνει αυτό το never ending one-country-show! Φτάνει ένας ακόμα εθνοσωτήρας! Ας βρεθεί ένα νέο ταλέντο και να πάψουμε να λέμε κάθε λίγο και λιγάκι ότι βρέθηκε η νέα τάδε και ο νέος τάδε…. Ας ξεκολλήσουμε από το παρελθόν! Κάτι τελευταίο: η διεύθυνση του Εθνικού μας Θεάτρου καταλαβαίνει τι θα πει μεγάλο λαϊκό θέατρο; Γιατί πρέπει η Ελλάδα να έχει ένα αποστειρωμένο και εστέτ Εθνικό Θέατρο; Α ναι. Και να βρεθεί επιτέλους εμβόλιο για το AIDS. Όλη αυτή η μονογαμία και αγαμία είναι που οδηγεί το Δυτικό κόσμο σε τρέλα και μαρασμό - και σε αφανισμό την Αφρική.
Χρήστος Παρίδης

* Το 2007 ήταν μια δύσκολη χρονιά. Προσωπικά, επαγγελματικά, για την πόλη, τη χώρα, το περι-
βάλλον, το Θεό τον ίδιο. Γι’ αυτό, good riddance. Το 2008 τώρα. Περιορίζω το focus στα κοινωνικo-
πολιτικά! Περιμένω με αγωνία τους Ολυμπιακούς του Πεκίνου. Όχι για το αθλητικό κομμάτι (αν
και θέλω να δω πού θα φτάσει πάλι η ανθρώπινη ντόπα) αλλά για τις επιπτώσεις της μεγαλειώδους
διοργάνωσης στο κλίμα ολόκληρου του πλανήτη. Είναι γνωστή άλλωστε η Κίνα για τις «φιλο-περι-
βαλλοντικές» επιδόσεις (και διαθέσεις) της. Πίσω στην Ελλάδα. Περιμένω το 2008 ήλιος καυτερός
να φωτίσει τα μυαλά των υπουργών κι αέρας να φυσήξει και να ξεμανταλώσει το υπουργείο Ανά-
πτυξης για να προχωρήσει επιτέλους το νομοσχέδιο για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Κι ένα μαγικό ραβδάκι να χωρίσει το Περιβάλλοντος από το Χωροταξίας. Προσδοκίες επιπέδου υπουργείων δηλαδή. Α, και κάποια στιγμή (να υπάρχει λόγος για) να σταματήσω πια να γκρινιάζω.
Αλεξάνδρα Χαϊνη

* Προσδοκώ περισσότερα μετάλλια στο Πεκίνο από την ελληνική αποστολή, χωρίς σκάνδαλα για ντόπινγκ και παρατράγουδα, να κάνω επιτέλους το καλοκαίρι αυτό το ταξίδι στο Τόκιο που ονειρεύομαι εδώ και χρόνια, να δω τα πέριξ των Εξαρχείων police-free, να προλάβει να αγοράσει κάποιος και να κάνει χώρο για live το νεοκλασικό που μοιάζει με γκόθικ πύργο στο τέρμα της λαϊκής στην Καλλιδρομίου, να γίνει επιτέλους πραγματικότητα το web radio της LifO με όσα θα το συνοδεύουν, να εξαφανιστούν διαπαντός τα περισσότερα πρόσωπα που κάνουν την ελληνική τηλεόραση για τα μπάζα, να γίνουν μάνες όλες οι τραγουδιάρες που το επιτρέπει η ηλικία τους -οι υπόλοιπες ας υιοθετήσουν (κι ας αφοσιωθούν για το υπόλοιπο του βίου τους στη μητρότητα)-, να μην ξαναδώ μοντέλο σελέμπριτι, εκπομπή για ταλέντα και κριτικές επιτροπές, να μην ξαναβρεθεί νεκρό τζάνκι σε δρόμο της Αθήνας, να εμφανιστεί ο Έλληνας Καουρισμάκι ή ένας Έλληνας Γουές Άντερσον, να επιβιώσουν τα μικρά δισκάδικα του κέντρου και να μην ακολουθήσει κανένα την «τύχη» του Jinx, να συνειδητοποιήσουν οι διοργανωτές συναυλιών ότι απευθύνονται σε ανθρώπους που ζουν με 700 ευρώ το μήνα και να μην ξαναδούμε εισιτήριο πάνω από 20 ευρώ για ονόματα που αλλού παίζουν με 10, να αποκτήσει η Αθήνα ένα Primavera, να μπει το Synch στην καμπάνια του ΕΟΤ, να δω ελληνικό όνομα να εμφανίζεται σε μεγάλο φεστιβάλ του εξωτερικού που να μην είναι έθνικ, να σταματήσουν η γκρίνια και τα φαγώματα στην ντόπια σκηνή μήπως δει άσπρη μέρα…
M. Hulot

* Χτυπώντας άτσαλα τα δάχτυλα του αριστερού μου χεριού πάνω στο MDF και χαϊδεύοντας μια γάτα με το άλλο, το τεχνητό, περιμένω υπομονετικά τις 8 πρώτες ώρες του 2008. Θα φορέσω το ψεύτικο μούσι του Αϊ-Βασίλη με το λάστιχο, θα βγω στη Βασ. Σοφίας στη 01:20 και θα ρωτάω τους ακινητοποιημένους οδηγούς ποιο ζελέ κάνει το καλύτερο κράτημα. Στις 02:00 θα πάω σε ένα φιλικό σπίτι. Κάποιοι θα παίζουν χαρτιά, άλλοι δίπλα στο σαλόνι θα παίζουν παντομίμα, αλλά κανείς δεν θα βρίσκει ότι παριστάνουν τους φλώρους, θα φοράνε κολόνιες και θα σιγοτραγουδάνε το «Last Christmas» με κακή προφορά. Θα χρησιμοποιήσω για στουπί το ψεύτικο μούσι και θα αυτοπυρποληθώ στην τουαλέτα για να μην ενοχλήσω. Μετά θα πάω στα μπουζούκια. Θα παρκάρω δίπλα σε ένα αγροτικό. Στην καρότσα θα μιλάει ένα κορίτσι στο κινητό. Θα επαναλαμβάνει τη φράση «Μανούλα τι σημαίνει ταμπλ ντ’ οτ;» και θα κλαίει. Στις 05:00 θα πάω για πρωινό. Εκεί θα συναντηθούμε. Θα γράψουμε πάνω από το μπουφέ τη λέξη τυροπιτάκι με κεφαλαία, θα βάλουμε το Α μέσα σε κύκλο και θα γυρίσουμε σπίτι. Στις 07:15 θα σε ρωτήσω αν πιστεύεις ότι όντως άλλαξε η χρονιά. Κι όση ώρα σκέφτεσαι, κάποιοι θα σκίζουν το πρώτο χαρτάκι από το επιτοίχιο ημερολόγιο και θα γελάνε με το ηλίθιο ανέκδοτο που έχει από πίσω.
Ευθύμης Φιλίππου